Σε ηλικία 18 μηνών είχε την πρώτη της επαφή με το σκάκι -πλέον είναι μέλος της Σκακιστικής Ακαδημίας- μιλάει τέσσερις ξένες γλώσσες, διαβάζει εφημερίδα όταν βαριέται και ονειρεύεται να γίνει συγγραφέας. Η Λίαν είναι η νέα αρθρογράφος της εφημερίδας «Ο Φιλελεύθερος» και είναι μόλις 11 ετών!
Της Κωνσταντίνας Γεωργίου
Φοράει ένα ροζ φούτερ. «Ίσως να μη διαφέρει και τόσο από τα άλλα κορίτσια», συλλογίζομαι, καθώς την αντικρίζω για πρώτη φορά, έχοντας στο πλευρό της τον πατέρα της, Ανδρέα Ιωαννίδη. «Το αγαπημένο μου, δεν είναι το ροζ. Αλλά, το γαλάζιο. Το χρώμα του ουρανού και της θάλασσας». Από την πρώτη κιόλας στιγμή, μου επιβεβαιώνει ότι είναι πιο ώριμη από την ηλικία της, όπως μου είχαν επισημάνει οι συνάδελφοι της εφημερίδας. Μια ωριμότητα που την οδήγησε να σερφάρει στην ιστοσελίδα του Φιλελεύθερου, να ψάξει να βρει ένα email επικοινωνίας και να μοιραστεί με τον παραλήπτη το όνειρό της να γίνει συγγραφέας. «Δεν περίμενα να μου απαντήσουν και να με καλέσουν σε συνάντηση. Χάρηκα, όμως, πολύ». Οι δικοί της, δεν είχαν ιδέα. «Πριν γίνει κάτι, δεν μπορείς να πεις τίποτα, γιατί ίσως να μη συμβεί», εξηγεί με απλότητα. Μόλις έμαθε τα ευχάριστα, τα μοιράστηκε με την οικογένεια της.
Ο πατέρας της -όπως επισημαίνει αργότερα ο ίδιος- δεν εκπλάγηκε. Έχει μάθει στα παιδιά του να παίρνουν πρωτοβουλίες. Το πρώτο της άρθρο που δημοσιεύτηκε στον «Φιλελεύθερο» αφορούσε τις σκέψεις και τους προβληματισμούς της γύρω από τις εκλογές στην Αμερική. Ένα από τα επόμενα, θα αγγίζει ακόμη ένα φλέγον θέμα της επικαιρότητας, το Κυπριακό. Η Λίαν, άλλωστε, παρακολουθεί ειδήσεις και διαβάζει εφημερίδα όποτε βαριέται. Άλλο κορίτσι στη θέση της θα έβγαινε έξω να παίξει με την παρέα της. Η Λίαν, όμως, προβληματίζεται με όσα συμβαίνουν γύρω μας. Την απασχολούν θέματα όπως είναι τα ναρκωτικά και οι πόλεμοι. «Δεν θα ήταν καλύτερα να μη ζόριζες το μυαλό σου με αυτές τις σκέψεις;», τη ρωτώ, για να μου δώσει την αποστομωτική απάντηση: «Δεν μπορώ. Στεναχωριέμαι με αυτά που γίνονται. Οι άνθρωποι βάζουν πάνω απ’ όλα το συμφέρον». Επόμενη φυσική απορία: «Θες να πεις, καταλαβαίνεις τι λένε οι πολιτικοί;». «Όταν είναι μπροστά οι κάμερες, μιλάνε αργά. Από κοντά, μιλάνε γρήγορα. Γενικότερα, οι πολιτικοί δεν δείχνουν καθόλου τον χαρακτήρα τους». Μια ακόμη εύστοχη παρατήρηση, από ένα πανέξυπνο κορίτσι, που από την ηλικία των έξι ετών αντιλήφθηκε ότι έχει έφεση στο γράψιμο. Είναι, όμως, αυστηρή κριτής του εαυτού της. «Έγραφα λίγο βλακείες τότε.
Δεν έβαζα καθόλου κόμματα». Εκεί που γράφει ό,τι αισθάνεται είναι στο ημερολόγιό της. Όπως ακριβώς η αγαπημένη της ηρωίδα, η Άννα Φρανκ. «Μου αρέσει, γιατί είναι ένα συμβολικό βιβλίο. Μου θυμίζει τα κακά που φέρνει μαζί του ο πόλεμος. Ήμουν οκτώ χρονών όταν το διάβασα». Η Λίαν προσέχει το ημερολόγιο της σαν πολύτιμο θησαυρό. Δεν αφήνει κανένα να διαβάζει τις ενδόμυχες σκέψεις της. Μια φορά, το πήρε στα κρυφά η δίδυμη αδελφή της και τη μαρτύρησε σε όλους. Από τότε, η Λίαν το κρύβει. Δεν την ξαναπαθαίνει. Με την αδελφή της, την Αλίκη, υποστηρίζει πως είναι εντελώς διαφορετικές. Είναι κι εκείνη δεινή σκακίστρια, αλλά προτιμά να γράφει ποιήματα, ενώ η Λίαν λατρεύει την πεζογραφία. Το ίδιο και την ιστορία. Τα σχολικά βιβλία που απευθύνονται στην ηλικία της, τα βρίσκει παιδιάστικα. Έχουν πολλές εικόνες. Να, μια ακόμη αφοπλιστική απάντηση. Αναρωτιέμαι εάν έχει επίγνωση πως διαφέρει σε σχέση με άλλους συνομήλικούς της. «Το αισθάνομαι. Στους περισσότερους συμμαθητές μου, αρέσουν οι ταινίες. Εγώ για παράδειγμα, δεν ξέρω τα ονόματα των τραγουδιστών. Είναι τόσοι πολλοί, που τους ξεχνάω». Το μόνο σίγουρο είναι πως ξέρει πολύ καλά τον Μίκη Θεοδωράκη, αφού ο πατέρας της τη νανούριζε με τις μελωδίες του. Η Λίαν αγαπά τη μουσική. Ξέρει να παίζει φλάουτο και πιάνο, ενώ της αρέσει να μαθαίνει ξένες γλώσσες, γιατί έτσι γνωρίζει άλλους πολιτισμούς. Μέχρι στιγμής, μιλά αγγλικά, κινεζικά, καντονέζικα και μανδαρινικά. Γεννήθηκε στην Ιαπωνία, όπου έζησε μέχρι την ηλικία των 3 ετών. Ήταν πολύ μικρή, όμως, για να έχει εικόνες από τότε. Κάθε χρόνο επισκέπτεται τους συγγενείς της στην Κίνα. Μια χώρα που την εκπλήσσει για πολλά πράγματα. «Οι άνθρωποι εκεί, αγαπάνε τη φύση. Είναι, όμως, τόσο πυκνοκατοικημένη. Και υπάρχουν μόνο πλούσιοι και φτωχοί. Στους τουριστικούς δρόμους δεν συναντάς ποτέ φτωχούς. Δεν νοιάζονται καθόλου γι’ αυτούς».
Ειδικά το τελευταίο, την ενοχλεί αφάνταστα, αφού από την αρχή της κουβέντας μας έχει ξεκαθαρίσει πως δεν την μπορεί την αδικία. Γι’ αυτό ήθελε να αρθρογραφεί στον «Φιλελεύθερο». Για να φέρνει στην επιφάνεια όσα τη στεναχωρούν. Για να αλλάξει τον κόσμο, επιθυμεί να έχει σαν όπλο την πέννα της. Ούτε συζήτηση να ακολουθήσει τον δρόμο των νευροεπιστημόνων γονιών της. «Είναι πολλά τα μαθηματικά». Κατά τ’ άλλα, η Λίαν κάνει τις σκανδαλιές της και εκνευρίζεται καμιά φορά με τους γονείς της. Όπως ένα τυπικό 11χρονο κορίτσι. Ή μήπως όχι;
