Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του τραγουδιού, ο Κύπριος καλλιτέχνης μιλάει για τη συνεργασία του με την Άννα Βίσση, την πληθώρα των talent shows και τη ζωή του σήμερα.
Πάντα προόριζα τον εαυτό μου να κάνει αυτο που κάνω σήμερα, να τραγουδάω. Είμαι ευγνώμων γι’ αυτο.
Η μουσική πώς προέκυψε;
Δεν προέκυψε… Υπήρχε απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Τι μουσική ακούς όταν θες να χαλαρώσεις;
Επειδή η ζωή μου ειναι γεμάτη με μουσική, όταν θέλω να χαλαρώσω θέλω να υπάρχει απόλυτη ησυχία.
Υπάρχει κάτι στην ζωή σου το οποίο αν δεν συνέβαινε δεν θα ήσουν αυτή που είσαι σήμερα;
Αυτο που είμαι σήμερα ευθύνεται εξολοκλήρου η οικογένεια μου. Εάν δεν ήταν αυτή, σίγουρα δεν θα ήμουν αυτο που είμαι τώρα.
Τα τελευταία χρόνια παρακολουθούμε στην τηλεόραση όλο και περισσότερα μουσικά talent shows. Τα παρακολουθείς;
Όντως υπάρχουν πολλά talent shows την τελευταία 2ετία, πολλά περισσότερα από ότι στο παρελθόν. Δυστυχώς δεν προλαβαίνω να τα παρακολουθώ όλα. Η απορία μου ειναι πώς ο κόσμος προλαβαίνει να τα παρακολουθεί όλα αυτά! Εύχομαι στα παιδιά να βρουν τον δρόμο τους, ο οποίος σίγουρα ξεκινάει μετά απο το οποιοδήποτε talent show.
Εάν είχες την ευκαιρία να γύριζες τον χρόνο πίσω θα έκανες κάτι διαφορετικα;
Δεν μετανιώνω για το παραμικρό.
Ποιο τραγούδι αντιπροσωπεύει πλήρως την πνευματική κατάσταση στην οποία είσαι αυτή την περίοδο;
Αυτή τη περίοδο το μόνο τραγούδι που έχω στο μυαλό μου ειναι το δικό μου με τίτλο “Δεμένοι Στο Σ’αγαπώ” το οποίο σημαίνει και την επανένωση εμένα και των θαυμαστών μου μετά απο αρκετό καιρό.
Έχεις ένα εντυπωσιακό βιογραφικό και πολλές, αξιοζήλευτες συνεργασίες. Ποιες δουλειές όμως ήταν εκείνες που σε εξέλιξαν και σε πήραν ένα βήμα παραπέρα;
Είχα πολλές συνεργασίες και ειναι τιμή μου που συνεργάστηκα με όσα άτομα έχει τύχει να συνεργαστώ γιατί απο κάθε έναν έμαθα και κάτι ξεχωριστό. Σίγουρα η συνεργασία μου με την Άννα Βισση στην ροκ όπερα “Δαίμονες” με πήγε πολλά σκαλοπάτια μπροστά και νιώθω ευλογημένος γι’ αυτο. Μια πρωτόγνωρη για μένα εμπειρία, που την ζω εδώ και ενάμιση χρόνο, ειναι η συνεργασία μου με την Ελένη Φουρειρα, τον Κωνσταντίνο Αργυρό και τον Πέτρο Ιακωβίδη σε νυχτερινό κέντρο. Κάτι πολύ διαφορετικό απο musicals και θέατρα , που και αυτο με την σειρά του με έμαθε κάτι εντελώς ξεχωριστό.
Πώς αισθάνεσαι που εσύ -και η γενιά σου όλη- ξεκινάς σε μια μάλλον θλιβερή εποχή. Πώς το χειρίζεται αυτό ένας καλλιτέχνη;
Οι καλλιτέχνες είμαστε ευαίσθητοι άνθρωποι αν και δεν το δείχνουμε. Αυτο που συμβαίνει γύρω μας ειναι όντως θλιβερό και οι συνθήκες ζωής ειναι παρά πολύ δύσκολες. Παρόλα αυτά πιστεύω πως παλεύοντας και προσπαθώντας γινόμαστε ακόμα πιο δυνατοί με περισσότερη υπομονή και επιμονή!
