Όταν γεννήθηκε οι γιατροί είπαν πως αυτό το κοριτσάκι δεν πρόκειται ποτέ να σταθεί στα πόδια του. Η βασίλισσα του φετινού καρναβαλιού της επαρχίας Αμμοχώστου, όμως, είχε πάντα ακλόνητο πείσμα και θέληση για ζωή. Μια δύναμη ψυχής που την έκανε όχι μόνο να περπατήσει, αλλά να καταρρίψει δύο φορές το ρεκόρ Γκίνες.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΤΑΪΑΝΑ ΑΖΑ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ
Τι σημαίνει για εσένα το καρναβάλι;
Είναι μια αφορμή για να ξεφύγεις από τη ρουτίνα, την καθημερινότητά σου, να διασκεδάσεις, να βγεις για λίγο «εκτός εαυτού», να τσαλακωθείς και να ξεδώσεις.
Τι μήνυμα ήθελες να δώσεις μέσα από τη συμμετοχή σου ως «Βασίλισσα του Καρναβαλιού»;
Έδωσα από την αρχή μια θετική απάντηση στους διοργανωτές, τον Δήμο Παραλιμνίου και την Επιτροπή Καρναβαλιών, γιατί θεώρησα πως ήταν τιμή μου. Αυτό που ήθελα ήταν τα φετινά καρναβάλια να μην είναι απλά μια εκδήλωση, όπως κάθε χρόνο, αλλά να καταφέρουμε να περάσουμε και το μήνυμα ότι όταν ένας άνθρωπος το θέλει, μπορεί να πετύχει και τα πάντα!
Θυμάσαι την πρώτη εκείνη φορά που κατάφερες να σταθείς στα πόδια σου;
Ήμουν πέντε χρονών τότε. Δεν θα μπορούσα να το ξεχάσω, ήταν μια πολύ έντονη ανάμνηση από τα παιδικά μου χρόνια. Πήγαινα συνεχώς στους γιατρούς, στην Αγγλία για επεμβάσεις, έκανα εντατικές φυσιοθεραπείες στην Κύπρο και η οικογένειά μου ήταν συνεχώς στο ψάξιμο, ώστε να βρει ό,τι καλύτερο μπορούσε για να με βοηθήσει να φτάσω εδώ που είμαι σήμερα.
Είχες το ίδιο πείσμα και τότε, που ήσουν παιδί;
Οι γιατροί στο εξωτερικό το έλεγαν από τότε στη μητέρα μου ότι το πείσμα μου ήταν τρομερό. Ήμουν γενικά ατίθασο παιδί και στην αρχή δεν ήμουν και τόσο συνεργάσιμη με τους γιατρούς, αντιδρούσα, μέχρι να μεγαλώσω και να συνειδητοποιήσω την κατάσταση. Συμφωνούσαν, όμως, όλοι από την αρχή πως όσα είχα επιτύχει σε εκείνη την ηλικία ήταν σπουδαία, σε σχέση με όσα περίμεναν από εμένα.
Ποια ήταν η αρχική διάγνωση των γιατρών;
Ότι δεν θα κατάφερνα να περπατήσω ποτέ, ούτε καν να σταθώ στα πόδια μου. Η οικογένειά μου, όμως, δεν έμεινε στις απόψεις των γιατρών στην Κύπρο και δεν κατέθεσε ποτέ τα όπλα. Όχι επειδή δεν δέχτηκαν το πρόβλημά μου, αλλά επειδή ήθελαν θα κάνουν ό,τι περνούσε από το χέρι τους.
Πώς το βίωναν οι γονείς σου;
Ήταν μεγάλο το σοκ γι’ αυτούς από τη στιγμή που γεννήθηκα. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, η μητέρα μου αντιλαμβανόταν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και το έλεγε στον γιατρό της πως δεν με ένιωθε όσο θα έπρεπε στην κοιλιά της, συγκρίνοντας την πρώτη της εγκυμοσύνη, με την αδερφή μου. Την καθησύχαζε, όμως, και της έλεγε ότι ήταν όλα μια χαρά, δεν έβλεπε το πρόβλημά μου. Αντιλαμβάνεσαι πως ήταν τεράστιο το σοκ μόλις γεννήθηκα. Ταυτόχρονα, όμως, βρήκαν τη δύναμη να το αποδεχτούν πρώτα και να το αντιμετωπίσουν στη συνέχεια. Από την πρώτη μέρα, όμως, άρχισε ο αγώνας τους. Όσο δύσκολο κι αν ήταν γι’ αυτούς, το έψαξαν και χτύπησαν πάρα πολλές πόρτες και πέρασαν πολλά. Έτσι με δίδαξαν να κάνω και εγώ υπερπροσπάθειες, να μην το βάζω κάτω, να μην κλείνομαι στον εαυτό μου και να μην πέφτει η ψυχολογία μου. Η θέλησή μου με βοήθησε να τα καταφέρω, αλλά και το ότι είχα στο πλευρό μου την οικογένειά μου, που στάθηκε σαν βράχος.
Στο σπίτι πώς σου συμπεριφέρονταν, σε σχέση και με την αδερφή σου;
Δεν υπήρχε καμία διάκριση ανάμεσά μας. Δεν σκέφτηκαν ποτέ πως επειδή είχα αυτό το πρόβλημα, έπρεπε να με χειρίζονται διαφορετικά. Ούτε ήμουν το κακομαθημένο παιδί που ό,τι έλεγε έπρεπε να πραγματοποιείται επειδή περνά αυτή τη φάση, ούτε και με λυπήθηκαν ποτέ. Την κάθε δυσκολία την αντιμετώπιζαν με χιούμορ και όταν πηγαίναμε στο εξωτερικό για επεμβάσεις ή κάποιο ιατρικό έλεγχο, καταφέρναμε να το διασκεδάζουμε κιόλας. Δεν ήταν αγγαρεία για εμάς, αλλά απολαμβάναμε και το ταξίδι. Μέχρι και μαύρο χιούμορ κάναμε πριν από τα χειρουργεία ή τις εξετάσεις. Όλο αυτό εμένα μου έδινε δύναμη, δεν υπήρχε η μιζέρια που θα περίμενε κανείς, σε αυτές τις δυσάρεστες συνθήκες. Όταν δεν δεχτείς εξαρχής το πρόβλημα, είναι δύσκολο να το αντιμετωπίσεις – αυτό θα είχε αντίκτυπο και σε εμένα.
Υπήρχε κάποια οικονομική βοήθεια από το κράτος;
Κάποιες φορές υπήρχε, με ένα ποσοστό των εξόδων και το μισό περίπου κόστος κάποιων επεμβάσεων που στοίχισαν πάρα πολλά χρήματα. Αλλά τις πλείστες φορές αναλάμβανε το κόστος ο πατέρας μου. «Ό,τι έχω και δεν έχω, θα το δώσω για να είσαι και εσύ καλά», έλεγε πάντα. Κι αυτό έκανε.
Πώς σου συμπεριφέρονταν οι συμμαθητές και οι καθηγητές σου στο σχολείο;
Στο δημοτικό ήταν εντάξει τα πράγματα. Ήταν κάπως παράξενο, αλλά όχι και τόσο αφύσικο. Ούτε εγώ αντιλαμβανόμουν ιδιαίτερα το πρόβλημά μου σε αυτή την ηλικία. Στο γυμνάσιο, όμως, πέρασα δύσκολα. Στην τρίτη γυμνασίου που ήμουν πρόεδρος του σχολείου, άρχισαν και τα προβλήματα. Η τραγική ειρωνεία ήταν πως δεν είχα να αντιμετωπίσω την άσχημη συμπεριφορά των συνομήλικών μου, που θα ήταν και φυσιολογικό. Ήμουν και είμαι μέχρι σήμερα πολύ κοινωνική και ήμουν πάντα αγαπητή στο σχολείο. Μου έκαναν τη ζωή δύσκολη, όμως, οι καθηγητές μου που δεν είχαν την απαραίτητη παιδεία ώστε να αντιληφθούν κάποια πράγματα. Δεν ήξεραν πώς να διαχειριστούν την κατάσταση, με αποτέλεσμα να μου μεταφέρουν συνεχώς λανθασμένα μηνύματα. Καθημερινά γίνονταν πράγματα που με έριχναν ψυχολογικά.
Υπάρχει κάποιο χαρακτηριστικό περιστατικό, που δεν μπορείς να ξεχάσεις;
Αυτό που δεν θα ξεχάσω ήταν όσα προηγήθηκαν πριν πάμε στην Ελλάδα -στα πλαίσια της καθιερωμένης σχολικής εκδρομής- όταν μου είπαν πως σκέφτηκαν ότι δεν θα έπρεπε να με πάρουν μαζί τους στο ταξίδι. Εννοείται πως ο πατέρας μου ήταν πανέτοιμος για «μάχη» την επόμενη μέρα, όταν του ανακοίνωσαν πως δεν ήθελαν θα αναλάβουν την ευθύνη, σε περίπτωση που μου συμβεί κάτι. «Η Μαρία είναι ανεξάρτητη, έχει τους φίλους της και δεν σας χρειάζεται καν, ούτε δικαιολογεί το ιστορικό της τέτοιους φόβους. Δεν μπορείτε να της το στερήσετε το ταξίδι!», τους είπε. Και εννοείται πως τελικά πήγα. Ήταν, όμως, η χειρότερή εμπειρία της ζωής μου.
Το ότι μεγάλωσες σε αυτή την κλειστή κοινωνία, λειτούργησε αρνητικά ή θετικά;
Στην αρχή θεωρούσα πως θα ήταν αρνητικό αλλά, τελικά, αποδείχθηκε θετικό. Ακόμα και σήμερα, στο Παραλίμνι, δεν θα γυρίσει κανείς να με δει παράξενα, αντιθέτως με θεωρούν πρότυπο. Γιατί, γνωρίζουν καλά πώς γεννήθηκα, πού ήμουν και πού κατάφερα να φτάσω. Οι φίλοι μου ήταν πάντα κοντά μου και δεν αντιμετώπισα ποτέ το bullying, επειδή ήμουν διαφορετική από τους υπόλοιπους. Με θεωρούσαν πάντα μέρος της ομάδας, γιατί συμπεριφερόμουν όπως και οι υπόλοιποι.
Τι αγαπάς πιο πολύ στον τόπο σου;
Τον τρόπο που με αγάπησαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι και που με θεωρούν στήριγμα. Νιώθω πως δεν θα μου γυρίσει ποτέ κανείς την πλάτη, όταν τον χρειαστώ, όταν του ζητήσω βοήθεια ξέρω πως θα είναι στο πλευρό μου.
Η γυμναστική ήταν πάντα μέρος της ζωής σου;
Όχι, σε σημείο που όταν τέλειωσα το σχολείο, είχα σταματήσει τις φυσιοθεραπείες και ένιωθα πως για χρόνια δεν έκανα κάτι ουσιώδες για τον εαυτό μου, που να με βοηθούσε στο πρόβλημά μου. Άρχισα τότε να αδρανώ, να κάνω βήματα πίσω αντί μπροστά. Πριν από έξι χρόνια, αποφάσισα ότι θέλω να ξεκινήσω personal training, και από τότε αγάπησα τη γυμναστική, δεν τη θεωρούσα πια αγγαρεία ή κάτι που κάνω για την υγεία μου. Έγινε μέρος της καθημερινότητάς μου, μου ανέβασε την ψυχολογία και με τον γυμναστή μου ήρθαμε από την αρχή κοντά. Είναι ο ψυχολόγος μου, ο προπονητής μου και ο άνθρωπος που με στηρίζει στα πάντα. Βρήκα έναν άνθρωπο που πίστεψε σε εμένα και μου έλεγε πάντα: «Είμαστε ακόμα στην αρχή». Δεν δεχόταν να ακούσει το «δεν μπορώ», μου έβαζε συνεχώς πιο υψηλούς στόχους, μέχρι που με οδήγησε στα Ρεκόρ Γκίνες.
Τι είναι η Plank Position, με την οποία κατέρριψες δύο φορές το ρεκόρ;
Στηρίζεσαι στις μύτες των ποδιών σου και στους αγκώνες σου και το σώμα σου βρίσκεται σε ευθεία γραμμή. Είναι μια άσκηση η οποία γυμνάζει όλα τα μέρη του σώματος. Ο μέσος όρος που αντέχει κάποιος σε αυτή τη στάση είναι 1-2 λεπτά – ούτε η ίδια μου η οικογένεια δεν με πήρε στην αρχή στα σοβαρά όταν τους ανακοίνωσα ότι θα διαγωνιστώ! «Εντάξει, το έχουμε», μου είπε ο προπονητής μου και μετά από πολλές ώρες καθημερινής προπόνησης σε διάστημα τριών μηνών, κατάφερα να καταρρίψω το ρεκόρ με 3 ώρες και 31 λεπτά την πρώτη φορά και τη δεύτερη, τον Νοέμβρη του 2019, με 5 ώρες και 25 λεπτά.
Τι σκέψεις περνούν από το μυαλό σου όταν βρίσκεσαι σε εκείνη τη στάση;
Την πρώτη φορά μού έβαλαν μπροστά μου tablet για να βλέπω σειρές, αλλά δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Μιλούσα με αυτούς που ήταν δίπλα μου και άκουγα μουσική. Τη δεύτερη φορά είχα κοντά μου μόνο αυτούς που ήρθαν από τα Γκίνες και είχα πιο χαμηλά τη μουσική, γιατί το μόνο που χρειαζόμουν ήταν συγκέντρωση, δεν ήθελα να κουραστώ, σχεδόν δεν μιλούσα. Συζητούσα, όμως, με τον εαυτό μου και έλεγα μέσα μου πως πρέπει να αντέξω, να μην απογοητεύομαι, κοιτούσα την ώρα, μετρούσα και κάπως έτσι πέρασαν οι ώρες.
Από την τηλεοπτική σου συμμετοχή στο «Ελλάδα Έχεις Ταλέντο» τι αποκόμισες;
Ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία και δεν μετανιώνω που αποδέχτηκα την πρόταση να εμφανιστώ, όταν με κάλεσαν. Στην αρχή, είχα κάποιους δισταγμούς, αλλά το είδα ως μια ακόμη πρόκληση.
Ποιος ήταν ο στόχος;
Να δώσω δύναμη στον κόσμο και νομίζω πως τον πέτυχα, γιατί δεχόμουν και δέχομαι μέχρι και σήμερα πολλά μηνύματα από ανθρώπους, οι οποίοι μου λένε πως τους βοήθησα ώστε να νιώσουν αυτοπεποίθηση, να μη θεωρούν το πρόβλημά τους ως εμπόδιο, ό,τι κι αν είναι αυτό που περνούν. Γιατί, αυτό έχει και τη μεγαλύτερη σημασία – να μην κλεινόμαστε στον εαυτό μας και να νομίζουμε ότι τέλειωσαν όλα. Γιατί, τίποτα δεν τελειώνει αν δεν το αποφασίσεις εσύ!
ΕΝΘΕΤΑ
«Όταν πηγαίναμε στο εξωτερικό για επεμβάσεις ή κάποιο ιατρικό έλεγχο, καταφέρναμε να το διασκεδάζουμε κιόλας… Μέχρι και μαύρο χιούμορ κάναμε πριν από τα χειρουργεία ή τις εξετάσεις»
«Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι να μην κλεινόμαστε στον εαυτό μας και να νομίζουμε ότι τέλειωσαν όλα. Γιατί, τίποτα δεν τελειώνει αν δεν το αποφασίσεις εσύ»
