Δεν είναι η ίδια που ήταν κάποτε. Σήμερα, εκτός από ηθοποιός και συγγραφέας, είναι σύζυγος του παλαίμαχου θρύλου των γηπέδων Τάσου Μητρόπουλου και μητέρα του 11,5 ετών Χρήστου που είχε γεννηθεί μόλις 5,5 μηνών. Έπειτα από πολλές δυσκολίες και δάκρυα, η Νένα πλέον χαμογελά και μας εξομολογείται την πολυτάραχη ζωή της.
Του Αλέξανδρου Πρίφτη
Σου έλειψαν καθόλου τα φώτα της δημοσιότητας, η showbiz, η τηλεόραση και το θέατρο;
Μου έλειψε η ψυχοθεραπεία που σου προσφέρει η εργασία. Μου έλειψαν και κάποιοι άνθρωποι του χώρου, μου έλειψε επίσης το μάθημα πάνω στη σκηνή από τους παλαιότερους και η πειθαρχία των συναδέλφων μου. Ο ηθοποιός είναι σπάνιο είδος επαγγελματία. Είναι μοναδικό, πειθαρχημένο, μορφωμένο και γεμάτο όνειρα για την τέχνη του. Μου έλειψε ο επαγγελματισμός που είχα συνηθίσει να έχουν όλοι όσοι βρίσκονται δίπλα μου. Κέρδισα, όμως, Χριστούγεννα με το Χρηστάκο μου, Πάσχα με τον Αναστάσιο μου και διακοπές χωρίς ρολόι.
Πολύ σημαντικά αυτά. Παράλληλα, όμως, δραστηριοποιείσαι με το γράψιμο. Το βιβλίο σου έχει προκαλέσει ήδη μεγάλη αίσθηση και μόνο με τον τίτλο του: «Αν μιλούσε το… Αι 2 ον». Αν μιλούσε τι πιστεύεις ότι θα γινόταν;
Ό,τι πρέπει φαντάζομαι. Θα ζούσαμε με περισσότερη ειλικρίνεια γιατί δεν θα μπορούσαμε να κρύψουμε την αλήθεια. Δεν θα μπορούσαν οι γυναίκες να προσποιηθούν πως όλα βαίνουν καλά κι αυτό θα είχε σαν συνέπεια την «αυτοαποκάλυψή» τους. Αυτή, λοιπόν, η «αυτοαποκάλυψη» θα έφερνε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ή το γεφύρωμα των σχέσεων ή τη διάλυσή τους. Ό,τι και από τα δύο να συνέβαινε θα ήταν το σωστό γιατί το ταίρι τους θα ήξερε τι πρέπει να αλλάξει για να διορθωθούν τα πράγματα. Απλά.
Για ποιους λόγους πιστεύεις ότι δεν υπάρχουν πια άνδρες παλαιάς κοπής; Το κλασικό αρσενικό, που λέμε…
Πιστεύω πως όλα ξεκινάνε από την οικογένεια. Η οικογένεια είναι ο καθρέφτης μας, η αξία μας, το σχολείο μας. Όλα ξεκινάνε από το μοντέλο των γονιών μας. Της μητέρας μας και του πατέρα μας. Όταν βλέπει το παιδί τη μητέρα του να μιλάει άσχημα στον πατέρα του θα το θεωρήσει φυσικό και θα αποβάλει το πρότυπο του πατέρα από το μυαλουδάκι του. Θα ταυτιστεί με το «ισχυρό» άτομο μέσα στο σπίτι, συνεπώς οι ρόλοι των παιδιών αλλάζουν με τον ίδιο τρόπο που αλλάζουν και οι ρόλοι των γονέων τους. Το ίδιο θα συμβεί και στην αντίθετη περίπτωση. Όλα αυτά τα παιδιά, λοιπόν, μεγαλώνοντας έχουν μπερδέψει λίγο τα πράγματα και αντί για εξέλιξη έχουμε αντιστροφή ρόλων. Συνεπώς, εμείς οι γονείς -και πιο συγκεκριμένα οι μητέρες- έχουμε τεράστια ευθύνη για την ωριμότητα και την ποιότητα που έχει η συμπεριφορά των παιδιών μας. Όταν εμείς έχουμε αλλάξει τους ρόλους μας μέσα στο σπίτι μας πώς περιμένουμε να διδαχτούν τα παιδιά μας τη σωστή συμπεριφορά και να την εφαρμόσουν και στη δική τους ζωή;
Εσύ, τι ξεχώρισες στον Τάσο Μητρόπουλο, τον σύζυγό σου;
Στον Τάσο ξεχειλίζει το ήθος, τα όρια και μαζί τους η τρυφερότητα, η φροντίδα και η αλήθεια που έχει ένας αγνός έφηβος μιας άλλης παλιάς και αγνής εποχής. Μη με ρωτήσεις πώς γίνεται; Δεν ξέρω να σου απαντήσω… Γίνεται, γιατί απλά αυτή είναι η φύση του!
Πιστεύεις ότι αν τον γνώριζες σε μια άλλη φάση της ζωής σου, θα τον ερωτευόσουν και πάλι; Αν ήσουν, για παράδειγμα, σε κάποια σχέση;
Όταν συνάντησα τον Τάσο, ένιωσα πως θέλω να τον γνωρίσω καλά, πως θέλω να συζητήσω μαζί του, πως θέλω να τον ακούσω να γελάει και να εκφράζεται αυθόρμητα κι αυτό ήταν το επικίνδυνο. Το να θέλεις να βρεθείς με κάποιον επιπόλαια ως είθισται, μοδάτα και εύκολα τα τελευταία χρόνια, είναι κάτι που ναι μεν συμβαίνει αλλά όντας επιφανειακό τελειώνει γρήγορα. Όταν, όμως, θέλεις να γνωρίσεις καλά τον άλλο, τότε τα πράγματα περιπλέκονται. Φαντάσου, λοιπόν, πόσο δύσκολα έγιναν για εμένα που δεν ήμουν ποτέ της επιφάνειας και ασφαλώς η φιλοσοφία μου στις σχέσεις μου ήταν λίγο παλαιάς κοπής. Τον ερωτεύτηκα γιατί ήταν αφοπλιστικά αρρενωπός και απόλυτος. Από την ώρα που ανταλλάξαμε βλέμματα δεν μου έφυγε η εικόνα του από το μυαλό. Δυσκολεύτηκα να μην του τηλεφωνήσω και τελικά τα κατάφερα. Ίσως αυτό ήταν και η αρχή όλων. Τα όρια που είχα κι εγώ ως άτομο. Πέρασαν μήνες που μιλούσαμε μόνο στο τηλέφωνο σαν φίλοι και γνωρίσαμε ο ένας το άλλο χωρίς βιασύνες. Ήθελα τόσο να τον δω αλλά δεν του το ζήτησα ποτέ αλλά κι εκείνος έκανε ακριβώς το ίδιο, περίμενε με υπομονή το πράσινο φως. Κάποια στιγμή, μετά από μήνες γνωριμίας, βρεθήκαμε και έκτοτε δεν ξανά χαθήκαμε! Όσο για το αν θα ήμουν σε άλλη σχέση και τον γνώριζα, πιστεύω πως θα ένιωθα ακριβώς το ίδιο, γιατί μερικά πράγματα δεν αλλάζουν. Τώρα πώς θα το χειριζόμουν; Είναι κάτι που δεν χρειάστηκε να σκεφτώ, γιατί δεν ήλθα σ’ αυτή τη θέση. Ένα μόνο ξέρω, πως θα ήμουν ειλικρινής πρώτα με τον εαυτό μου και μετά με τον άνθρωπο που είχα επιλέξει να έχω δίπλα μου. Άλλωστε, όλα είναι μέσα στη ζωή, ας μην το ξεχνάμε!
Ποιος υποχωρεί περισσότερο μέσα στη σχέση σας;
Κανένας. Όσο και να φαίνεται περίεργο, δεν μαλώνουμε. Μπορεί να διαφωνούμε σε κάποια πράγματα, αλλά ποτέ δεν μιλάμε όταν υπάρχει ένταση. Φροντίζουμε και οι δύο να αφήνουμε τις εντάσεις να καταλαγιάζουν και μετά να συζητάμε τα πάντα. Και, πίστεψέ με, λειτουργεί τέλεια!
Είσαι κλασική γυναίκα ή όταν χρειάζεται χτυπάς με τσαμπουκά το χέρι στο τραπέζι;
Ποτέ. Μην ξεχνάς πως είμαι γυναίκα και στο σπίτι μου έχω έναν σύζυγο που κάθε άλλο παρά διακοσμητικός είναι. Επίσης, μεγαλώνουμε μαζί έναν ακόμα άνδρα… Μικρό μεν προς το παρόν αλλά «άνδρα». Αλίμονο, λοιπόν, αν ήμουν εγώ αυτή που χτυπάει το χέρι στο τραπέζι… Τον τελευταίο λόγο σε όλα τον έχει ο Τάσος -και μόνο αυτός- και χαίρομαι γι’ αυτό. Έτσι μεγάλωσα κι εγώ και έτσι μεγαλώνει και το παιδί μου. Αισθάνομαι πως αυτό είναι μεγάλη προίκα για τη συναισθηματική υγεία του Χρήστου μου.
Σου αρέσει ο σύντροφός σου να σου επιβάλλεται;
Ο σύντροφος προσφέρει ασφάλεια, συντροφικότητα, τρυφερότητα, προστασία, αγάπη και μια τεράστια αγκαλιά που μέσα της ξεχνάς όλα τα προβλήματα της ημέρας. Αν, λοιπόν, αυτή η αγκαλιά είναι ανεπαρκής γιατί κάθε άλλο παρά αγάπη και προστασία σου προσφέρει, τότε τι να τα κάνεις όλα τα υπόλοιπα; Όσο για το αν επιβάλλεται, ο σεβασμός εμπνέεται σε σχέσεις ζωής. Δεν επιβάλλεται…
Προσπάθησε ποτέ κάποιος σύντροφός σου, κατά το παρελθόν, να σε περιορίσει;
Οι σύντροφοι που είχα κατά το παρελθόν έγιναν οι περισσότεροι και σύζυγοι, συνεπώς ο γάμος σού παρέχει ένα σχετικό περιορισμό αν σκεφτείς την καθημερινότητα που πρέπει όλοι μας να συμμετέχουμε. Όμως, ναι, έχω περάσει κι εγώ από αυτό το μετερίζι της καταπίεσης, της ασφυκτικής ζήλειας και του παραλόγου. Τι έκανα; Όχι, δεν το δέχτηκα… Απέδρασα με όποιο κόστος… Το πλήρωσα, αλλά γλίτωσα.
Ήταν γραφτό να ζήσεις μοιραίους έρωτες στο παρελθόν;
Προφανώς, απλά εγώ άργησα να το καταλάβω. Πίστευα πως όπως ήμουν εγώ, ήταν και όλοι οι υπόλοιποι. Τελικά δεν ήταν, γιατί δεν ερωτεύονται όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο και ασφαλώς δεν αντιδρούν το ίδιο και με το τέλος ενός έρωτα. Γιατί απλά ο έρωτας έχει διαφορετική θέση στην καρδιά αλλά και στα όνειρα κάποιων. Άλλος ερωτεύεται μόνο τον άνθρωπο και άλλος ερωτεύεται και όλα όσα συνεπάγονται από τον έρωτα του με τον συγκεκριμένο άνθρωπο: Δημοσιότητα, χρήματα, επιβεβαίωση, δόξα, καριέρα και ένα σωρό άλλα. Φεύγοντας ο έρωτας με τα καλούδια του, λοιπόν, από δίπλα του, φεύγουν και όλα τα δανεικά αποκτήματα μαζί, και άντε τώρα να αντέξει πάλι τα παλιά, γνωστά και λίγα… Μοιραία ο έρωτας πια, γίνεται και μοιραία καταστροφικός…
Τι διαφοροποιεί τον Τάσο από όσους άντρες είχαν περάσει απ’ τη ζωή σου μέχρι τότε;
Εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις, εγώ υπήρξα τυχερή γιατί έδινα χρόνο στις επιλογές μου και γι’ αυτό είχαν και διάρκεια. Πιστεύω πως είναι λάθος να συγκρίνεις τον Τάσο Μητρόπουλο με το παρελθόν για ένα και μόνο λόγο, εάν ο πρώτος άνδρας που θα συναντούσα στη ζωή μου θα ήταν ο Τάσος Μητρόπουλος δεν θα είχα παρελθόν!
Είσαι μια ακαταμάχητα σέξι γυναίκα και πολύ όμορφη. Η εικόνα σου σε εγκλώβισε ποτέ; Προσπάθησες να πείσεις κάποιους ανθρώπους ότι δεν είσαι μόνο αυτό;
Πίστεψέ με, ποτέ κανένας δεν στάθηκε μόνο σ’ αυτό. Όσο για το αν έπρεπε να πείσω κάποιους… Ποιους ακριβώς εννοείς; Οι άνθρωποι που με ενδιέφεραν πάντα ήξεραν τι ακριβώς πρεσβεύω και ποια είμαι. Γιατί, σημασία δεν έχει τι θα πουν για σένα, αλλά ποιος θα το πει.
Ποιο στοιχείο του χαρακτήρα σου θα ήθελες να μεταλαμπαδεύσεις στον γιο σου, Χρήστο;
Το σεβασμό στους μεγαλύτερους του.
Λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπισε ο μικρός απ’ τη γέννησή του (σ.σ. ο γιος της γεννήθηκε 5,5 μηνών, 850 γραμμάρια), έχεις γίνει πλέον υπερπροστατευτική μαμά;
Έχει μια μαμά που προτιμάει να του δείχνει ό,τι πρέπει να μάθει με ηρεμία και δίχως φόβους και υστερίες από το να τον μεγαλώνει μια κοπέλα που απλά κάνει babyparking. Έτσι δεν χρειάζεται να είμαι πια υπερπροστατευτική, γιατί και ο ίδιος από πολύ μικρός έχει μάθει τους κινδύνους και τους διαχειρίζεται. Όσο μεγαλώνει, βέβαια, οι κίνδυνοι ποικίλουν, αλλά γι’ αυτό είμαστε και οι δυο κοντά του για να διώχνουμε τα σύννεφα και να τον μάθουμε να τα διώχνει και μόνος του.
Είναι εκδηλωτικό παιδί, ως προς τα συναισθήματά του;
Είναι τρυφερός, χωρίς ίχνος επιθετικότητας, γλυκομίλητος, ευγενικός, πολύ καθαρός, κοινωνικός με πολύ χιούμορ, εξαιρετικός κολυμβητής και γυναικάς.
Θα ήθελες να είχες και δεύτερο παιδί;
Όταν ήταν στην αρχή η σχέση μου με τον Τάσο τού το πρότεινα, γιατί σκέφτηκα πως ήταν πολύ άδικο για εκείνον να μεγαλώσει δεύτερο παιδί που δεν είναι «βιολογικά» δικό του. Ο Τάσος, όμως, δεν ήταν έτοιμος εκείνη τη δεδομένη στιγμή να ακούσει κάτι τέτοιο, γιατί τόσα χρόνια είχε «κοιμίσει» αυτή του την επιθυμία, κάνοντας ουσιαστικά μια τεράστια θυσία. Όταν αργότερα το ξανασυζητήσαμε μου είπε πως είχε μετανιώσει που δεν με άκουσε τότε, και πως τον έπιασα εξ’ απροόπτου γιατί είχε παλέψει κι εκείνος πολύ να βγάλει αυτή του την ανάγκη από το μυαλό του. Άθελά μου του είχα ξυπνήσει ένα μεγάλο πόνο που είχε βαθιά θαμμένο μία ολόκληρη ζωή.
Δεν στο ζήτησε ποτέ ο μικρός;
Όχι ίσα-ίσα, που όταν τον ρωτάω αν θέλει αδελφάκι μου απαντάει: «όχι δεν θέλω, θέλω σκυλάκι». Προφανώς του ‘ρχεται πιο βολικό και έχει και ουρά (γελάει).
Τι είναι αυτό που σε κάνει σήμερα να αισθάνεσαι τόσο πλήρης και ευτυχισμένη;
Η τεράστια αγκαλιά του Τάσου που χωράει εμένα και τον Χρηστάκο μου. Όταν έχεις έναν υπέροχο σύντροφο, έναν άνθρωπο αυθεντικό και σπάνιο στη ζωή σου, ξυπνώντας το πρωί βλέπεις το πρόσωπό του δίπλα σου και θέλεις δεν θέλεις χαμογελάς, γιατί σου έχει χαμογελάσει η ζωή… Επιτέλους, μετά από τόσες πίκρες!
