Ένας ηθοποιός και ένας συγγραφέας συνεργάζονται με βάση τα απολαυστικά κείμενα του δεύτερου στην επιτυχημένη στήλη του στο κυριακάτικο ένθετο «Φιλgood» του Φιλελεύθερου και ανεβάζουν τη θεατρική παράσταση «Επί Χρήμασι». Η οποία μας έδωσε την αφορμή να τους ζητήσουμε να… αυτοψυχαναλυθούν για χάρη του Down Town.
Της Κωνσταντίνας Γεωργίου
ΚΩΣΤΑΣ: Στα κείμενά μου έχω ορισμένες εμμονές, κάποιες έννοιες και καταστάσεις στις οποίες επιστρέφω με ανησυχητική συνέπεια. Θα ήθελα το βασικό κομμάτι της κουβέντας μας να βασιστεί σ’ αυτές τις εμμονές. Θα σου λέω, λοιπόν, μια έννοια που με ενδιαφέρει συγγραφικά και θα ήθελα να προβαίνεις σε μια ψυχολογική-υπαρξιακή τοποθέτηση. Με αφετηρία, δηλαδή, τις λέξεις αυτές, θα ήθελα εσύ ο ίδιος να ψυχαναλύσεις τον εαυτό σου. Πρώτη λέξη, λοιπόν, ο Έρωτας.
ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ: Αν υποθέσουμε ότι η ζωή είναι ο καμβάς, ο έρωτας είναι η προοπτική που βάζουμε στον καμβά.
ΚΩΣΤΑΣ: Προδοσία.
ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ: Η στιγμή που αλλάζει ο κόσμος.
ΚΩΣΤΑΣ: Ο άλλος.
ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ: Ένα δοχείο απέναντι, που προσπαθώ, με αγώνα, και όχι με αγωνία, να αγαπήσω το περιεχόμενό του.
ΚΩΣΤΑΣ: Οι άλλοι.
ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ: Ο πληθυντικός του άλλου.
ΚΩΣΤΑΣ: Αζήτητο.
ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ: Ο άλλος ή εγώ; Αντικείμενο; Α, και τα τρία. Εμείς το επιλέγουμε. Τόσο ωμά.
ΚΩΣΤΑΣ: Θάνατος.
ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ: Η μέρα της ανεξαρτησίας.
ΚΩΣΤΑΣ: Μοναξιά.
ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ: Η αναμέτρηση με το δοχείο μας.
ΚΩΣΤΑΣ: Ελεύθερη βούληση.
ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ: Μπορώ να αναθεωρήσω τις προηγούμενες μου απαντήσεις; Θα μπορούσα. Οκ. Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι υπάρχει ελεύθερο όν. Όσο κι αν ψάχνω ανάμεσα στους γνωστούς μου. Αν υπήρχε η έννοια της ελευθερίας πρακτικά, η βούληση θα ήταν άχρηστη, και ως προς την απόκτηση της ίδιας της ελευθερίας.
ΚΩΣΤΑΣ: Υπέρβαση.
ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ: Μικρές νίκες, μεγάλες ήττες.
ΚΩΣΤΑΣ: Ελπίδα.
ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ: Το τέρμα.
ΚΩΣΤΑΣ: Γιατί αποφάσισες να δραματοποιήσεις -με την καθοδήγηση της Μαρίνας Βρόντη- την περσινή μου στήλη «Επί χρήμασι» στο ΦιλGood;
ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ: Η απόφαση ήταν ακαριαία. Συζητώντας μαζί σου, είπα, αυτό θέλω να το κάνω. Άρχισε ένα ταξίδι, το πρότεινα στη Μαρίνα, η Μαρίνα αισθάνθηκε τυχερή που πήρε αυτό το κείμενο στα χέρια της, και αρχίσαμε, όχι αμέσως, με ανθρώπινους ρυθμούς να κτίζουμε αυτή την παράσταση. Μέσα στην εργασία μας προέκυψε η ευκαιρία να το παρουσιάσουμε στο Nicosia Pop Up Festival, και αρχίσαμε να τρέχουμε εκατοστάρι. Ήσουν εκεί Κώστα!
ΚΩΣΤΑΣ: Γιατί επέμενες ακόμη και σε φάσεις που εγώ προέβαλλα διάφορες φοβίες και ανασφάλειες;
ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ: Επικίνδυνη ερώτηση. Ας ξεδιπλώσω τις σκέψεις μου. Χρειάζομαι λίγο χρόνο. Τον έχω;
ΚΩΣΤΑΣ: Ναι.
ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ: Τα τελευταία χρόνια δεν είναι και τα καλύτερα. Ο κόσμος περνάει δύσκολα. Ήρθε τούμπα η ζωή του. Και δεν μιλάω για την οικονομική πίεση που έζησε και ζει ακόμα. Η ψυχολογική πίεση είναι πιο έντονη. Και γίνεται δυσκολότερη γιατί αποφασίσαμε οι ίδιοι ότι δεν έχουμε χρόνο. Όλα αποκτήσαν ένα γρήγορο και φάλτσο ρυθμό που δεν αντέχεται. Συγκλονιζόμαστε για ένα-δύο δευτερόλεπτα, χαιρόμαστε για λιγότερο, ερωτευόμαστε για ακόμα λιγότερο και έχουμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε καλά. Γίναμε όλοι οι καλύτεροι «διαπιστωτές». Με όποια παρέα και να κάτσεις μας ακούς όλους να διαπιστώνουμε ότι ο κόσμος δεν πάει καλά. Βγάζουμε τον εαυτό μας από τον κόσμο, ωστόσο. Δεν βλέπει κανένας στα μάτια του άλλου, για να συνεννοηθούμε. Να δώσουμε δύναμη, ότι αγωνιζόμαστε, τώρα, τώρα να πραγματώσουμε αυτό που μας λείπει. Όλα έγιναν projects. Μένουμε στα projects, δεν περνάμε ποτέ στο βάθος της δουλειάς, και το χειρότερο δεν απολαμβάνουμε τα αποτελέσματα του. Πάμε στο επόμενο αφήνοντας μετέωρα τα πάντα. Το κείμενό σου το κρατάω στα χέρια μου εδώ και ένα χρόνο, από τότε δηλαδή που το δημιουργούσες για το ένθετο του Φιλελευθέρου, «Φιλgood». Έγραψες κάτι κλισέ, δημιούργησες έναν άνθρωπο της εποχής σαν τον καθένα μας. Εύκολο αυτό. Για μένα το κλισέ είναι τα μικρά μυστικά που μας δίνει η ανθρώπινη εμπειρία. Δεν πρέπει να τα περιφρονούμε. Αυτό το κλισέ το δημιούργησες με τον δικό σου προσωπικό τρόπο γραφής. Λέξεις που δεν τις ακούς σήμερα στην καθομιλουμένη, αλλά είναι τόσο άμεσες. Το ένστικτό σου είναι κωμικό. Συλλαμβάνεις την τραγικότητα και της τα ψάλλεις προκαλώντας εφορία στον αναγνώστη και στον θεατή όταν παρουσιάζονται, καλή ώρα.
ΚΩΣΤΑΣ: Δεν θέλω να μου παινέψεις τα κείμενα, θέλω να μου απαντήσεις σε σχέση με σένα και σε σχέση με τον καθένα.
ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ: Δεν κάνω το αντίθετο. Αυτές οι φοβίες και οι ανασφάλειες οι δικές σου περνάνε στο κείμενο και επικοινωνούν με τον αναγνώστη. Δεν αφορούν μόνο στη δραματοποίηση του συγκεκριμένου κειμένου πρακτικά. Μιλάω και για τη δική μου αντίληψη. Και για τις ανησυχίες και την αγωνία μου. Πώς συνεχίζω με τα όνειρά μου με τους στόχους μου, σεβόμενος την προσωπικότητά μου και το ποιος είμαι, επικοινωνώντας το μέσα σε έναν επικίνδυνο κόσμο που έχει δίκιο μόνο. Εδώ βρίσκεται και η επιμονή μου να δραματοποιήσουμε αυτό το κείμενο. Είναι ο καθένας μας αυτός ο άνθρωπος, ο δικός σου και ταυτόχρονα ξένος, και θέλει να μιλήσει για το δίκιο του, που ταυτόχρονα είναι και άδικο και κάνει τη ζωή του συναρπαστική. Δημιούργησες ένα πολύπλευρο άνδρα. Μετά από συνεχόμενες σιωπές στη ζωή του αποφασίζει ή αποφασίζεται από το περιβάλλον του, συνειδητά ή ασυνείδητα να επισκεφτεί τον ψυχοθεραπευτή. Εκεί στον καναπέ ανοίγει το στόμα του. Σίγουρος ή όχι, ανοίγεται μπροστά στον θεατή και έχει πολλά να πει και άλλα τόσα να αποσιωπήσει. Περνάει μια επίπονη διαδικασία μέχρι να ξετυλίξει τις εμμονές, τον έρωτα, τους άλλους, τον άλλον… αυτό όλοι μας κάποια στιγμή δεν καλούμαστε να κάνουμε, εκεί γύρω στα 40; Παλεύουμε με τις αντιθέσεις μας που μας έχουν μπερδέψει, οι οποίες μοναδικό στόχο έχουν να ομορφαίνουν τη ζωή μας, κι όταν τις ξετυλίξουμε και τις δούμε από απόσταση, η ζωή μας μπαίνει στην άνοιξη… ίσως. Σ’ αυτή την τέχνη σου γίνομαι ο αγωγός για να το επικοινωνήσω με την καλύτερη μαέστρο, τη Μαρίνα. Και να μοιραστούμε με τον κόσμο την τραγικότητα της κωμωδίας ή το αντίθετο. Αυτό που είναι η ζωή μας Κώστα μου, κάνοντας μια προσπάθεια να αντισταθούμε στη βαρβαρότητά μας. (παύση) Έλα μια αγκαλιά, την χρειάζομαι και ‘γω…
Info
Παραστάσεις: 11,16,17,18 Δεκεμβρίου και 3,4,5 Ιανουαρίου – City Plaza, 1oς Όροφος, Κατάστημα 20 – Λευκωσία, ώρα 20:30 – Κρατήσεις: 96093029 – Συγγραφέας: Κώστας Μαννούρης – Σκηνοθεσία: Μαρίνα Βρόντη – Μουσική επιμέλεια: Ελεονώρα Ρούσου – Ερμηνεία: Νίκανδρος Σαββίδης
