Ηθοποιός. Τα τελευταία χρόνια ωρίμασε. Άλλαξε και πάνω στη σκηνή και κάτω απ’ αυτή. Το σημαντικότερο, λέει, είναι ότι κατέβηκε απ’ το ροζ συννεφάκι της.
Του Πιερή Παναγή
Όταν πήρα το έργο του Γιώργου Τριλλίδη στα χέρια μου, είπα «αυτό είναι πολύ δύσκολο»! Ουσιαστικά ο Γιώργος έγραψε και παρουσίασε πέρσι στο Play ένα πεζό κείμενο, το «Νίτσα», και ο Πάρις Ερωτοκρίτου το έκανε φέτος θεατρικό έργο.
Η πλοκή του έργου διαδραματίζεται το ’68 και έχει να κάνει με μια γυναίκα 37 χρονών, που μιλά για τη ζωή της. Πάνω-κάτω είναι μια δεκαετία μετά τον αγώνα της ΕΟΚΑ και πρόκειται για έναν άνθρωπο που πέρασε διάφορα. Ζει στο τώρα, αλλά βασίζεται στις αναμνήσεις της. Άνθρωποι που πέρασαν κάποιες έντονες καταστάσεις δημιουργούν έναν φανταστικό κόσμο για να μην καταρρεύσουν και να συνεχίσουν να ζουν.
Η συγκεκριμένη συνεργασία με τον Πάρι, όπως και η προηγούμενη δουλειά μας, το έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ «Ένας αξιοπρεπής γάμος», με δυσκόλεψε καλλιτεχνικά. Πηγαίνω στο σπίτι και είμαι ένα ερείπιο. Δεν μπορώ καν να ακούσω ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο. Οι φίλοι μου με ρωτάνε κάποιες φορές αφού με βασανίζει τόσο πολύ γιατί το κάνω. Είναι όμως εκείνο το ωραίο βάσανο που σε εξελίσσει. Και μόνο έτσι έχει σημασία η δουλειά του ηθοποιού.
Θέλω να πιστεύω ότι μπορώ να ξεπεράσω την εικόνα της «χαριτωμένης ενζενί», όπως λες, αλλιώς θα ήμουν εγκλωβισμένη σε συγκεκριμένους ρόλους και έργα. Αντιλαμβάνομαι ότι έτσι μπορεί να φαίνομαι, αλλά είμαι ένας δυναμικός άνθρωπος.
Στο θέατρο σημασία έχει να ξεπερνάς τη δική σου εικόνα και να ενσαρκώνεις κάτι άλλο, πολλές φορές κάποιον μακριά από σένα. Αυτό ήθελα και στη «Νίτσα», όπως και ο σκηνοθέτης, που φρόντισε να φύγω από πάνω μου κάποια πράγματα. Τσαλακώθηκα. Ίσως ακούγεται λίγο κλισέ, αλλά αυτό έγινε! Έπρεπε να βουτήξω μέσα μου.
Απ’ τα πιο δύσκολα έργα που έχω κάνει είναι το «Ένιωσα άδεια στην αρχή, όταν έφυγε η καρδιά, αλλά είμαι εντάξει τώρα», που αναφέρεται στο trafficking, και το «Νίτσα». Είναι πιο εύκολο όταν υπάρχουν και άλλοι ηθοποιοί στη σκηνή, δημιουργείται μια δράση-αντίδραση. Σε ένα μονόλογο -που ούτε το ένα έργο ήταν ακριβώς έτσι ούτε το άλλο- πρέπει να αντιδράς σε κάτι που δεν υπάρχει.
Είμαι σε αυτή τη δουλειά έξι χρόνια. Άλλαξα. Δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος που ξεκίνησε τότε. Μεγάλωσα, ωρίμασα. Αλίμονο αν δεν γινόταν. Πολλά πράγματα τα βλέπω διαφορετικά. Πρώτα απ’ όλα κατέβηκα από το ροζ συννεφάκι μου. Ήρθα περισσότερο κοντά στην πραγματικότητα. Ακόμα και ο τρόπος που στέκομαι σε μια σκηνή άλλαξε.
Αισθάνομαι κερδισμένη. Και απ’ τα λάθη μου κέρδισα. Αν πήγαινα πίσω, τις ίδιες αποφάσεις θα έπαιρνα. Αυτή η δουλειά σε βοηθά να βρίσκεις κομμάτια του εαυτού σου σε κείμενα, σε σκηνές θεατρικές. Ουσιαστικά ξεκλειδώνεις μικρές πορτούλες μέσα σου που μπορεί να μην ήξερες καν ότι υπήρχαν.
Συμβαίνουν κάποια πράγματα που αναγκάζουν τους ανθρώπους να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Αυτό έγινε και με μένα. Έπρεπε να πάρω τις αποφάσεις μου, με τα ρίσκα και το κόστος που αυτές εμπεριείχαν. Ποια είναι τελικά τα θέλω μου; Και αν δεν ακολουθήσω αυτόν τον δρόμο τι θα συμβεί;
Γενικά, προσγειώνω πολύ τον εαυτό μου. Δεν τον μαστιγώνω ακριβώς, αλλά με προσγειώνω. Καλό, κακό, δεν ξέρω. Μπορεί να είναι ψυχοφθόρο, αλλά αυτή είναι η φτιαξιά μου.
* Παραστάσεις του θεατρικού «Νίτσα» θα δοθούν στις 3, 7, 8, 9, 10, 14, 15 και 16 Απριλίου, στις 20:00, στο Σπούτνικ (Αντωνάκη Ζαχαρίου 4Α, Βιοτεχνική Δήμου Λευκωσίας). Πληροφορίες: 70007027.
