Όλα ήταν θέμα προσωπικής απόφασης για τον 26χρονο κολυμβητή που κατάφερε να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στα 50 μέτρα ελεύθερο, στους Αγώνες Μικρών Κρατών Ευρώπης, που έγιναν πριν από λίγους μήνες στο Μαυροβούνιο.
Από τον Γιάννη Χατζηγεωργίου
Είναι 8:30 το πρωί, μόλις έχει τελειώσει από άλλη μία προπόνησή του στο Ολυμπιακό Κολυμβητήριο Λευκωσίας, βγαίνει απ’ το νερό, βγάζει τα γυαλάκια και το σκουφάκι του, φοράει το μπουρνούζι του. «Μα, τι ώρα ξυπνάς;», τον ρωτώ. «Γύρω στις 6:00. Κάθε μέρα». «Αντέχεις;». «Όταν έχεις συγκεκριμένους στόχους, δεν σκέφτεσαι τίποτ’ άλλο παρά μόνο πώς θα τους επιτύχεις!», μου απαντά.
Όταν βρίσκεσαι επάνω στον βατήρα, έτοιμος να βουτήξεις στην πισίνα για ένα σημαντικό αγώνα -όπως ήταν αυτός των Α.Μ.Κ.Ε- τι σκέφτεσαι;
Ότι δεν θέλω να χάσω από κανέναν! Βλέπω τους άλλους δίπλα μου, σκέφτομαι τη διαδρομή μου και το χρόνο μου και είμαι πεπεισμένος πως θα τους κερδίσω. Σκέφτομαι την κούρσα μου -πώς την έκανα στην προπόνηση- και είμαι έτοιμος για τη νίκη.
Από μικρός είχες αυτή την αυτοπεποίθηση;
Όχι. Μικρότερος αγχωνόμουν, ήμουν συνεσταλμένος, αλλά όσο αποκτούσα εμπειρίες και συναναστρεφόμουν με άλλους αθλητές, μεγαλύτερούς μου και σημαντικούς, μάθαινα. Έπαιρνα ερεθίσματα. Ο χαρακτήρας παίζει σημαντικό ρόλο στο άθλημα.
Κι όταν χάνεις πώς αισθάνεσαι;
Στενοχωριέμαι. Αλλά η κολύμβηση είναι ατομικό άθλημα – αυτό που θέλω είναι να ξεπερνώ τον χρόνο μου, τον εαυτό μου. Ο ανταγωνιστής μου στο κολύμπι είναι μόνο ο εαυτός μου!
Όταν αντιμετωπίζεις ένα προσωπικό πρόβλημα, θα επηρεαστεί η απόδοσή σου;
Ναι. Όταν είσαι, κάθε μέρα, για τουλάχιστον δύο ώρες μέσα στην πισίνα, σκέφτεσαι. Δεν μιλάς με κάποιον άλλον. Είσαι μόνος σου, με τις σκέψεις σου, βλέπεις τα πλακάκια κάτω και κολυμπάς. Αν έχει γίνει κάποιος καβγάς μέσα στο σπίτι, αν έχεις τσακωθεί με κάποιον, αν υπάρχει ένα οποιοδήποτε προσωπικό πρόβλημα, όσο κολυμπάς το σκέφτεσαι και επηρεάζεσαι. Μπορεί, επίσης, να μην έχεις κοιμηθεί καλά το προηγούμενο βράδυ, επειδή σκέφτεσαι το συγκεκριμένο πρόβλημα… Και δυστυχώς, στο κολύμπι, αν δεν είσαι αρκετά ξεκούραστος, δεν αποδίδεις το καλύτερο.
Απ’ την άλλη, «έλυσες» και θέματά σου κολυμπώντας και κοιτώντας τα πλακάκια;
Αρκετές φορές. Ακόμη και μακροπρόθεσμα θέματα που με απασχολούσαν: Τι θα κάνω στο μέλλον, για ποιο λόγο κολυμπώ, γιατί να μην έχω βγει με τους φίλους μου το προηγούμενο βράδυ ώστε να κάνω την επόμενη μέρα σωστά την προπόνησή μου, γιατί να ξυπνώ στις 6:00 το πρωί, γιατί να μην έχω πάει στον Πρωταρά το Σαββατοκύριακο με τους φίλους μου… Είναι πολλά. Εκείνες τις δύο ώρες της προπόνησης, περνούν όλα από το μυαλό σου.
Ήσουν βέβαιος για το χρυσό στους Α.Μ.Κ.Ε;
Από το 2009 που είχαν γίνει οι Α.Μ.Κ.Ε στην Κύπρο, είχα πει ότι σε επόμενους θα πάω και θα κερδίσω – κι ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα, το οποίο συνοδεύτηκε και με καλή επίδοση. Κάτι που με έκανε διπλά χαρούμενο. Σκέψου πως όταν τελείωσε ο αγώνας, δεν είχα δει καν τα αποτελέσματα. Κατάλαβα ότι κέρδισα από την αντίδραση του προπονητή μου, του Σταύρου Μιχαηλίδη, στον οποίο χρωστώ πολλά…
Κι όταν ανέβηκες στο βάθρο και ακούστηκε ο Εθνικός μας Ύμνος;
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή! Είναι κάτι που σε κάνει χαρούμενο και είσαι βέβαιος πως οι άνθρωποι που σε πίστεψαν δικαιώθηκαν, πως βγήκαν ασπροπρόσωποι.
Είχες σκεφτεί το ενδεχόμενο να ερχόσουν τελευταίος;
Αν δείτε τα αποτελέσματα, οι χρόνοι με τους συναθλητές μου στον τελικό ήταν πολύ κοντά, με ελάχιστα εκατοστά του δευτερολέπτου διαφορά. Εσύ, όμως, κολυμπάς και απλά τερματίζεις. Δεν σκέφτεσαι τίποτ’ άλλο εκείνη τη στιγμή!
Πού έχεις φυλαγμένο το χρυσό;
Στο σπίτι μου, στο καθιστικό, μέσα σε ένα έπιπλο της γιαγιάς, που είναι σαν βιτρίνα. Εκεί βάζει η μητέρα μου όλα τα μετάλλιά μου.
Ποιο είναι το σημαντικότερο;
Το σημαντικότερο για μένα δεν είναι κάποιο συγκεκριμένο μετάλλιο – το σημαντικότερο για μένα είναι να συμμετάσχω στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020! Είναι όνειρο ζωής!
Πάντα κολυμπούσες;
Από τεσσάρων χρόνων.
Πώς και τόσο μικρός;
Είχα άσθμα. Κι είχαν πει στον πατέρα μου οι γιατροί πως το κολύμπι θα με βοηθούσε να το ξεπεράσω. Έτσι ξεκίνησα. Ξεκίνησα «αναγκαστικά», κατά κάποιον τρόπο. Αρχικά στον Ναυτικό Όμιλο Λευκωσίας και μετά στον Ναυτικό Όμιλο Λεμεσού.
Πώς ήταν οι πρώτες σου φορές που ξεκίνησες να κολυμπάς;
Δεν το ήθελα το κολύμπι, δεν μ’ άρεσε. Ειδικά μέχρι κάποια ηλικία, πήγαινα με το ζόρι για να κολυμπήσω. Μετά έλεγα «χάνω που χάνω τις ώρες μου, θα προσπαθήσω να μην με ξεπεράσει κανένας στην Κύπρο, να έρχομαι πάντα πρώτος, να φέρνω καλή επίδοση». Τελικά, όχι μόνο αγάπησα στην πορεία το κολύμπι -έφτασα βέβαια να γίνω 15 χρόνων για να συμβεί αυτό, όταν πια ξεκίνησαν τα πρώτα μετάλλια, οι πρώτες αποστολές στο εξωτερικό με την Εθνική ομάδα, τα πρώτα ρεκόρ- αλλά κατέληξα να σπουδάζω και sports science στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας.
Γιατί δεν σ’ άρεσε αρχικά το κολύμπι;
Γιατί εγώ ήθελα να παίζω ποδόσφαιρο. Ίσως και λόγω του μπαμπά μου, που ήταν ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής. Το είχα απωθημένο.
Οι γονείς σου ήταν πάντα σύμφωνοι στο να ασχοληθείς με τον αθλητισμό;
Πάντα. Ποτέ δεν μου είπαν να μην πάω -ακόμη και μία μέρα- στην προπόνησή μου. Ήταν πάντα υποστηρικτικοί σ’ αυτό. Και τους ευγνωμονώ.
Τα παράτησες ποτέ;
Ναι. Στα 20 μου. Όταν είχα επιστρέψει από την Αγγλία, όπου βρισκόμουν για σπουδές στο University of Bath, έψαχνα να βρω τον εαυτό μου, τι ήθελα από τη ζωή μου, από το μέλλον μου και από την καριέρα μου. Εκείνη ήταν μία περίοδος στην οποία έβγαλα όλα μου τα απωθημένα: Ό,τι είχα χάσει τα προηγούμενα χρόνια -τα ξενύχτια, τα clubs, τις κραιπάλες, το να μην έχω ένα πρόγραμμα να ακολουθώ- το εξάντλησα μέσα σε έξι μήνες.
Και πώς άλλαξε αυτό;
Είχα ήδη αρκετές διαφωνίες με τους γονείς μου, μέσα στο σπίτι, μου έλεγαν πως χαραμίζω το ταλέντο μου κι έτσι ξεκίνησα να πηγαίνω σε μία ψυχολόγο για αθλητές, που την είχαμε παλιά και στην Ομοσπονδία για να με συμβουλεύσει – τότε, κάπως, ξεκίνησα να βάζω πάλι τα πράγματα σε μια τάξη. Ξύπνησα ξαφνικά μια μέρα και είπα: «Τέρμα! Δεν μπορεί να συνεχιστεί όλο αυτό! Δεν είναι αυτή η ζωή που θέλω να ακολουθήσω!». Μετά από δύο μέρες έκλεισα εισιτήριο για να πάω στην Ελλάδα, διότι ένιωθα ότι στην Κύπρο εκείνη την περίοδο δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ, να κολυμπήσω κι έτσι ξεκίνησα προπονήσεις στην Αθήνα. Εκεί παρέμεινα για δύο χρόνια. Άλλαξα πάλι τη ζωή μου και την «έφερα» εκεί που ήταν πριν – ίσως και σε καλύτερο επίπεδο και από θέμα ψυχολογίας πια.
Είσαι ήρεμος ως χαρακτήρας;
Μπα. Είμαι αρκετά οξύθυμος, αλλά προσπαθώ να ελέγχω πια τα νεύρα μου (γελά).
Γιατί δεν βουτάς το κεφάλι σου μέσα στο νερό, ώστε να σου περνά ο εκνευρισμός;
(γελάει) Είμαι εκ φύσεως αντιδραστικός. Αν μου έλεγαν, για παράδειγμα, οι παλιοί μου προπονητές, κάτι που δεν μ’ άρεσε, έφευγα. Στον τωρινό μου, όμως, προπονητή, ο οποίος υπήρξε μεγάλος αθλητής, έχω σεβασμό, με εμπνέει – σκέψου πως μου στέλνει ένα μήνυμα στο κινητό και αγχώνομαι.
Σου είναι απαγορευτικό πια το να ξενυχτάς;
Ο καθένας παίρνει τις αποφάσεις του και μετά πρέπει να δέχεται και τις συνέπειές τους.
Τελευταία φορά που ξενύχτησες πότε ήταν;
Όταν πήρα το χρυσό!
Και πριν από τους αγώνες;
Γύρω στους δύο τρεις μήνες προηγουμένως. Ήμουν απόλυτα συγκεντρωμένος στο στόχο μου, με συγκεκριμένο πρόγραμμα, για πολύ καιρό. Είχα στόχο.
Πώς κοιμήθηκες το βράδυ που κέρδισες το χρυσό;
Ευτυχισμένος! Ήταν οι καλύτεροί μου αγώνες μέχρι σήμερα. Την επόμενη μέρα βέβαια, πήγα κανονικά στην προπόνησή μου (χαμογελά).
«Στρατιώτης»!
Ναι, ναι. Αλλά μόνο έτσι φτάνει κάποιος στην κορυφή – σε οποιοδήποτε τομέα.
Πώς είναι μία μέρα χωρίς κολύμπι;
Είναι θέμα νοοτροπίας πια, είναι καθημερινότητα. Σκέψου πως, κάθε μέρα, εκτός Κυριακής και των διαλειμμάτων που έκανα, για 20 χρόνια σχεδόν, είμαι κάθε μέσα μέσα στην πισίνα. Ακόμη και μετά τους Ολυμπιακούς που σκέφτηκα να επικεντρωθώ στην επαγγελματική μου αποκατάσταση, κατάλαβα ότι μου είναι δύσκολο να μην κολυμπώ κάθε μέρα, μετά από τόσα χρόνια. Ξέρω, βέβαια, πως όλα τα ωραία πράγματα κάποτε φτάνουν στο τέλος τους…
Σου είναι σημαντικό το να έχεις και ισορροπημένη προσωπική ζωή για να αποδίδεις στους αγώνες;
Σίγουρα! Θέλω να έχω σταθερό περιβάλλον – και στην οικογένειά μου και στη σχέση μου και με τους φίλους μου. Μου είναι απαραίτητο.
Έχεις σταθερή σχέση;
Ναι, με μία κοπέλα, τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, η οποία μου προσφέρει τεράστια ηρεμία, με καταλαβαίνει, κατανοεί τις ανάγκες του αθλήματος, με σέβεται. Έχω κάνει στροφή 180 μοιρών, σε σχέση με το παρελθόν και είναι ό,τι καλύτερο έχω αποφασίσει για τη ζωή μου, γενικότερα, ως νοοτροπία.
Ευχαριστούμε το Ολυμπιακό Κολυμβητήριο Λευκωσίας για τη φιλοξενία.
