Ο ένας, τραγουδιστής. Ο άλλος, ηθοποιός. Ο ένας, πολύ ροκ. Ο άλλος, λίγο μποέμ. Κοινό σημείο αναφοράς τους, η σκηνή. Εκεί όπου μεταμορφώνονται, ξεδιπλώνοντας ερμηνευτικά και υποκριτικά ταλέντα. Πίσω από τους προβολείς, ο Francois και ο Lorenzo Micheletto, προσπαθούν να ξεκλέψουν χρόνο για περισσότερες αδελφικές στιγμές και να μοιραστούν αναμνήσεις από τα παιδικά τους χρόνια στη Γαλλία.
Του Παντελή Παναγιώτου
Φαντάζομαι ότι θα σας έχουν επισημάνει πολλές φορές την ομοιότητά σας…
Francois: Αρκετές φορές. Νομίζω ότι ως χαρακτήρες μοιάζουμε ακόμη περισσότερο. Ίσως γιατί εκπέμπουμε, κατά κάποιο τρόπο, την ίδια ευαισθησία.
Lorenzo: Ναι, ο καθένας όμως έχει τον δικό του χαρακτήρα και τη δική του προσωπικότητα.
Πόσα χρόνια έχετε διαφορά;
Francois: Δέκα. Εγώ είμαι 36 και ο Lorenzo 26.
Δεν σας φαίνεται καθόλου…
Francois: Διατηρούμαστε. Ας είναι καλά οι κρέμες (γέλια).
Άλλα αδέλφια έχετε;
Francois: Ναι, έχουμε άλλη μια αδελφή, τρία χρόνια μικρότερη από εμένα. Η Μύριαμ είναι η μεσαία της οικογένειας.
Θα μου εξηγήσετε τελικά από πού κατάγεστε;
Francois: Ο πατέρας μας είναι από τη Γαλλία και η μητέρα μας από την Κύπρο. Παρόλα αυτά, το γενεαλογικό μας δέντρο έχει κι άλλες ρίζες, μιας και ο παππούς μας -από την πλευρά του πατέρα μας- καταγόταν από την Ιταλία, ενώ η γιαγιά μας ήταν μισή αυστριακή. Οπότε, καταλαβαίνεις τι έγινε…
Εσείς, ζήσατε καθόλου εκτός Κύπρου;
Lorenzo: Όχι. Ο μοναδικός που γεννήθηκε κι έζησε για λίγο στη Γαλλία ήταν ο Francois. Λίγο μετά, οι δικοί μας επέστρεψαν στην Κύπρο και στη συνέχεια γεννήθηκε η αδελφή μου κι εγώ. Εδώ μεγαλώσαμε ουσιαστικά.
Francois: Είχαμε, όμως, την ευκαιρία να ταξιδεύουμε συχνά στη Γαλλία για να βλέπουμε την οικογένεια του πατέρα μας κι αυτές ήταν οι πιο όμορφες παιδικές αναμνήσεις που έχουμε να θυμόμαστε μεγαλώνοντας.
Είχατε όμορφα παιδικά χρόνια;
Francois: Νομίζω πως μόνο καλές στιγμές έχουμε να θυμόμαστε από τότε. Παρόλο που τον Lorenzo δεν τον είδα να μεγαλώνει. Όταν έφευγα για σπουδές, ήταν μόλις εφτά χρονών, οπότε, δεν είχα την ευκαιρία να τον ζήσω και να περάσουμε χρόνο μαζί.
Lorenzo: Από τα λίγα που θυμάμαι, πάντως, ήταν στην ηλικία των δέκα, όταν ταξιδέψαμε οικογενειακώς στη Γαλλία για να δούμε τον Francois που σπούδαζε και ήμουν κατενθουσιασμένος!
Τι θυμάστε πιο έντονα από τότε;
Lorenzo: Ότι με πρόσεχε πολύ! (γέλια)
Francois: Κάποια στιγμή, μάλιστα, οι γονείς μας έφυγαν για ταξίδι στην Αλάσκα κι εγώ πρόσεχα τον Lorenzo. Γενικά, ήμασταν πολύ δεμένοι ως οικογένεια, λόγω του ότι μέναμε στην ίδια γειτονιά με τα ξαδέλφια μας. Είχαμε τις ίδιες ηλικίες πάνω-κάτω, οπότε ήταν σαν να μεγαλώναμε όλοι μαζί.
Τώρα που μεγαλώσατε, αναπληρώνετε το κενό του παρελθόντος, περνώντας χρόνο μαζί;
Francois: Η αλήθεια είναι πως λόγω της φύσης των δουλειών μας, είναι κάπως δύσκολο. Δεν έχουμε σταθερό ωράριο και συνήθως οι ώρες μας δεν ταιριάζουν. Ωστόσο, μιλάμε συχνά και βλεπόμαστε κυρίως σε οικογενειακές συναντήσεις.
Lorenzo: Υπάρχει, όμως, επικοινωνία. Ξέρουμε ότι ανά πάσα στιγμή, ό,τι και να συμβεί θα είμαστε ο ένας κοντά στον άλλο.
Έχει τύχει ποτέ να τσακωθείτε και να κάνετε καιρό να μιλήσετε;
Francois: Δεν νομίζω ότι υπήρξε ποτέ ψύχρα ανάμεσά μας και γενικά μέσα στο σπίτι. Το πολύ-πολύ να υπήρξαν κάποιες διαφωνίες, οι οποίες όμως δεν είχαν διάρκεια. Μετά τα ξανά βρίσκαμε.
Lorenzo: Έχει να κάνει και με τον τρόπο που σκεφτόμαστε και αντιλαμβανόμαστε κάποια πράγματα, νομίζω.
Ποιο στοιχείο του χαρακτήρα του ενός εκνευρίζει τον άλλο;
Francois: Τίποτα. Απλά, αυτό που θα σκεφτώ θα του το πω στα ίσα.
Lorenzo: Ακόμα και να υπήρχε κάτι, δεν θα το κρατούσαμε για τον εαυτό μας. Θα λέγαμε αυτό που θα σκεφτόμασταν ή τουλάχιστον θα προσπαθούσαμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο ώστε να καταλάβει το λάθος του. Το ίδιο ισχύει και με την αδελφή μας, η οποία είναι ακόμα πιο ειλικρινής ως άτομο και τα λέει όλα ευθέως.
Φαντάζομαι ότι στηρίζει ο ένας τον άλλον στα επαγγελματικά αλλά και στα προσωπικά…
Francois: Φυσικά! Έχει τύχει, μάλιστα, να συνεργαστούμε στο παρελθόν όταν ο Lorenzo συμμετείχε σε video clip που κάναμε για το συγκρότημα. Αναγνωρίζω ότι είναι καλός ηθοποιός κι αυτό δεν το λέω επειδή είναι αδελφός μου, αλλά τουλάχιστον εμένα μου το έχει αποδείξει πολλές φορές!
Lorenzo: Πάντα στηρίζει ο ένας τον άλλο. Όπου και όποτε χρειάζεται, είμαστε πρόθυμοι για συμβουλές. Ο κάθε ένας, όμως, έχει τη δική του ζωή. Δεν πρόκειται ποτέ να επέμβει ο ένας στα προσωπικά του άλλου.
Για γυναίκες, συζητάτε;
Francois: Μόνο αν το φέρει η κουβέντα.
Lorenzo: Είναι προσωπικά ζητήματα αυτά, δεν καθόμαστε να τα συζητάμε, εκτός κι αν είναι κάτι πολύ σημαντικό…
Francois: Για την ώρα, ξέρουμε ότι είμαστε και οι δυο single… (γέλια)
Μη μου πείτε ότι έχετε τα ίδια γούστα…
Lorenzo: Όχι, νομίζω πως τα γούστα μας διαφέρουν αρκετά…
Τι πρέπει να έχει μια γυναίκα για να σας κερδίσει;
Lorenzo: Η εξωτερική εμφάνιση παίζει σημαντικό ρόλο. Αν, όμως, δεν υπάρχει επικοινωνία, τι να την κάνεις;
Francois: Λατρεύω τις αληθινές γυναίκες που ξέρουν πραγματικά τι θέλουν. Δεν με ενδιαφέρουν οι επιφανειακοί άνθρωποι. Γενικά επιζητώ την επικοινωνία.
Έφτασε ποτέ κάποιος από τους δυο κοντά στο γάμο;
Lorenzo: Νομίζω πως είμαι πολύ μικρός ακόμα για γάμο…
Francois: Όχι. Έχει τύχει, όμως, να ερωτευτώ δυνατά σε τόσο μεγάλο βαθμό που να έκανα και μεγάλες θυσίες προκειμένου να είμαι με αυτή τη γυναίκα. Αυτός ίσως να είναι και ο λόγος που πλέον είμαι πολύ επιλεκτικός. Δυστυχώς, ο έρωτας αφήνει σημάδια…
Υπάρχει κάποιος άλλος στην οικογένεια που να έχει… καλλιτεχνική φλέβα;
Lorenzo: Όχι, σε επαγγελματικό επίπεδο. Αλλά η μητέρα μας τραγουδούσε λίγο και ο πατέρας μας ζωγράφιζε. Από την άλλη, η αδελφή μας φτιάχνει χειροποίητα κοσμήματα. Γενικά, υπάρχει το καλλιτεχνικό μέσα μας.
Οι γονείς σας ήταν αυστηροί;
Francois: Μόνο εκεί που χρειαζόταν. Όταν έβλεπαν τις συμπεριφορές μας να ξεφεύγουν ή όταν δεν δίναμε σημασία σε κάτι σημαντικό. Λόγω του ότι ο πατέρας μας ασχολείται με τη μελισσοκομία, μέσα από αυτό που ζει καθημερινά μας έμαθε πόσο σημαντικό είναι να εκτιμάς τα μικρά πράγματα στη ζωή και να βλέπεις τον κόσμο με άλλο μάτι.
Υπάρχει κάτι για το οποίο νιώθετε περήφανοι που κληρονομήσατε από την οικογένειά σας;
Francois: Όχι ακριβώς περήφανοι, αλλά είμαστε ευγνώμονες για όλα αυτά που μας προσέφεραν.
Όταν τους ανακοινώσατε ότι θέλετε να ασχοληθείτε ο ένας με την υποκριτική κι ο άλλος με τη μουσική, πώς αντέδρασαν;
Lorenzo: Αρχικά είχαν τις αμφιβολίες τους. Όταν κατάλαβαν, όμως, ότι αγαπάμε αυτό που κάνουμε, χάρηκαν μαζί μας.
Έχετε σκεφτεί το ενδεχόμενο, κάποια στιγμή, να ζήσετε στη Γαλλία μιας και μιλάτε πολύ καλά τη γλώσσα;
Lorenzo: Για να είμαι ειλικρινής υπάρχει στα σχέδιά μου το Παρίσι, γιατί θα ήθελα να δοκιμάσω την τύχη μου στον χώρο του κινηματογράφου.
Francois: Δεν ξέρω τώρα πια αν θα το έκανα. Ίσως να μην έχω τη δύναμη και την ενέργεια που είχα πριν από κάποια χρόνια για να το κάνω. Κακά τα ψέματα, στην Κύπρο κατάφερα να κάνω πράγματα και να στήσω τις βάσεις μου. Ωστόσο, δεν μπορώ να σου κρύψω ότι πρόσφατα συμμετείχα στο γαλλικό «The Voice». Πέρασα από τη φάση των ακροάσεων και των blind auditions, αλλά δυστυχώς αποχώρησα στη διαδικασία των battles. Το απόλαυσα όμως. Ήταν μια πολύ καλή εμπειρία όλο αυτό που έζησα!
Αν, όμως, περνούσες στα live του γαλλικού «The Voice», δεν θα έπρεπε να αποχωρήσεις και από το συγκρότημα «Minus One»;
Κοίτα, με τους «Minus One» είχαμε περάσει μια περίεργη φάση κατά την οποία ψαχνόμασταν και δεν ξέραμε τι θα γινόταν στη συνέχεια. Υπήρξε μια περίοδος αναδιοργάνωσης. Μέσα σε εκείνο το διάστημα προέκυψε η πρόταση για το «Voice», οπότε αποφάσισα ότι δεν θα ήταν σωστό εκ μέρους μου να αποκλείσω ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Όμως, ίσως τελικά το ότι δεν πέρασα στα live να λειτούργησε υπέρ μου, μιας και αυτό το διάστημα, λόγω της Eurovision, οι υποχρεώσεις είναι πολύ αυξημένες.
Θα ήθελες, δηλαδή, κάποια στιγμή να κάνεις σόλο καριέρα;
Πιστεύω πως είμαι πιο πολύ της μπάντας. Αν ήθελα να κάνω σόλο καριέρα θα το είχα δοκιμάσει. Για την ώρα, αισθάνομαι πιο ολοκληρωμένος με τα υπόλοιπα παιδιά των «Minus One».
Η συμμετοχή σας στη Eurovision, θεωρείς ότι θα σας κάνει καλό ως συγκρότημα;
Ναι! Μέχρι στιγμής έχουμε πάρει πολύ καλά σχόλια και από την Κύπρο αλλά και από το εξωτερικό.
Πιστεύεις ότι το ΡΙΚ σάς χρωστούσε την απευθείας ανάθεση, δεδομένου ότι πέρσι δεν καταφέρατε να κερδίσετε το πολυπόθητο εισιτήριο για τη Eurovision;
Η αλήθεια είναι ότι η πρόταση για την απευθείας ανάθεση, ήρθε λίγες ώρες μετά το τέλος του περσινού τελικού για τη διαδικασία επιλογής. Δεν νομίζω ότι αδικηθήκαμε. Αντίθετα, είχαμε απολαύσει τη συμμετοχή μας. Ωστόσο, είμαι της άποψης ότι όλα γίνονται για ένα σκοπό.
Αν δεν περάσετε στον τελικό ή δεν φέρετε μια καλή θέση, θα απογοητευτείς;
Θα ήθελα να είμαστε στον τελικό και να φέρουμε μια καλή θέση. Όμως, ξέρουμε όλοι πως δεν είναι όλα στο χέρι μας. Εμείς θα κάνουμε αυτό που ξέρουμε καλά όσο το δυνατόν καλύτερα. Είμαι σίγουρος ότι αυτά τα τρία λεπτά που θα βρισκόμαστε στη σκηνή, θα δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας. Τώρα, το πώς θα ψηφίσει ο κόσμος, θα φανεί στο αποτέλεσμα…
