Ο διευθυντής Ειδήσεων του Μega, Μιχάλης Παυλίδης, σε µια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του, αποκαλύπτει όλα όσα σήµερα τον κάνουν έναν πραγµατικά ευτυχισµένο πατέρα, φωτογραφίζεται µε τους δίδυµους γιους του Στέφανο και Αλέξη αλλά και την κόρη του Τατιάνα.
Του Τάσου Ευαγγέλου
Λένε πως η πατρική φιγούρα μέσα στο σπίτι είναι συνήθως ο αφανής ήρωας της οικογένειας. Ισχύει και στη δική σας περίπτωση;
Μιχάλης: Αναμφίβολα ο ρόλος του πατέρα μέσα στην οικογένεια έχει μεγάλη αξία. Εδραιώνει στα παιδιά το συναίσθημα της ασφάλειας, του προστάτη, του υπερασπιστή. Το ίδιο ισχύει όμως και για τη μητέρα. Το να μεγαλώνεις παιδιά είναι μεγάλη αποστολή. Η πιο σημαντική στη ζωή μας. Πέρα από τη σωστή ανατροφή έχουμε υποχρέωση να διαμορφώσουμε τη σωστή αντίληψη των παιδιών για το σύνολο των αξιών. Άρα ήρωες είναι και οι δύο γονείς, επειδή ρωτάς όμως για τη δική μας περίπτωση, ανεπιφύλακτα σου λέω ότι πρωταγωνιστής είναι η μάνα. Αυτό δεν χρειάζεται ερώτημα όταν έχεις τρία παιδιά στο σπίτι και ο πατέρας απουσιάζει 10-12 ώρες την ημέρα.
Πόσο σας άλλαξε η πατρότητα και σε ποια σημεία;
Με βοήθησε να κόψω τις κακές συνήθειες, να αγαπώ πραγματικά, να καταλάβω ότι η ζωή αξίζει πολλά, αλλά και να βρω τον βασικό σκοπό της ζωής μου…
Σε ποια ηλικία ξεκίνησε το δέσιμο μεταξύ εσάς και των δίδυμων αγοριών σας;
Μ.: Από την ημέρα που γεννήθηκαν. Το δέσιμο είναι τόσο σφικτό που η μεταξύ μας σχέση καθώς μεγαλώνουν, καθορίζει και το χαρακτήρα μου.
Η σχέση σας με την κόρη σας είναι αλλιώτικη από αυτήν με τα αγόρια σας;
Μ.: Ναι είναι αλλιώτικη. Υπάρχει η διαφορά ηλικίας που της επιτρέπει να τυγχάνει προνομιακής μεταχείρισης. Αυτό ωστόσο, δεν μου δημιουργεί προβλήματα. Αντιθέτως αρέσει και στα αγόρια γιατί προφανώς αισθάνονται το ίδιο για τη μικρή τους αδελφή. Η Τατιάνα είναι ο πιο φρέσκος και χαρούμενος άνθρωπος στη ζωή μας.
Υπήρξαν στιγμές που νιώσατε ενοχές απέναντι στα παιδιά σας, για τις ώρες που λείπατε από το σπίτι;
Μ.: Κάθε στιγμή που περνά.
Με ποιους τρόπους καλύπτετε αυτά τα κενά;
Μ.: Το ρολόι δυστυχώς πάει μόνο μπροστά. Για τα παιδιά υπάρχουν αρκετές σημαντικές στιγμές και αν απουσιάζεις από αυτές, δεν μπορείς να τις αναπληρώσεις με τίποτε άλλο. Αν είναι «δικαιολογημένη» η απουσία, ενδεχομένως να καταλάβουν. Από εμάς εξαρτάται. Εγώ προσπαθώ στο μέτρο του δυνατού, από αυτές τις σημαντικές στιγμές να μην απουσιάζω και σε αυτό βοηθά η Κύπρος και οι μικρές αποστάσεις. Τον ελεύθερο χρόνο δεν τον γεμίζουμε για να καλύψουμε κενά, κάνουμε διάφορα όμορφα πράγματα τα οποία προσπαθώ να αφήνουν ωραίες αναμνήσεις…
Τι είναι αυτό που θα λέγατε ότι σας έμαθε η ζωή όλα αυτά τα χρόνια;
Μ.: Η ζωή μου έμαθε ότι δεν είναι δίκαιη. Μου έμαθε ότι πρέπει να στηρίζομαι μόνο στις δικές μου δυνάμεις, να κυνηγώ τους στόχους μου με θεμιτά μέσα, ότι ο πιο σημαντικός θεσμός είναι η οικογένεια και ότι μόνο για τα παιδιά μου είμαι αναντικατάστατος. Ας μείνουμε μέχρις εδώ.
Στέφανε και Αλέξη αν σας πάω χρόνια πίσω τι θυμάστε πιο έντονα από τον πατέρα σας;
Αλέξης: Να βρίσκεται συνέχεια στη σκιά μας και να είναι συνέχεια αγχωμένος αν πήγαμε καλά στο σχολείο.
Στέφανος: Θυμάμαι να περιμένουμε να τελειώσει το Δελτίο Ειδήσεων για να επιστρέψει στο σπίτι και να πάρουμε παράταση από τον βραδινό ύπνο με τη δικαιολογία… να τον δούμε λίγο. Ειδικά τις βραδιές του Champions League!
Σε ποια ηλικία αρχίσατε να ανοίγεστε και να συζητάτε με τον πατέρα σας;
Α.: Από μικρά παιδιά. Συζητούμε τα πάντα, για οτιδήποτε μας απασχολούσε, ακόμα και τα πιο μικρά της καθημερινότητάς μας. Οι απόψεις του είναι χρήσιμες γιατί μέσα σε αυτές τις περισσότερες φορές βρίσκουμε τις λύσεις που αναζητούμε. Αυτό που άλλαξε μεγαλώνοντας, κατά τη γνώμη μου, είναι μόνο το θέμα και το επίπεδο των συζητήσεων που κάνουμε.
Σ.: Όντως, πάντα συζητούσαμε. Ακόμα και για τα πιο ασήμαντα. Οι συζητήσεις μας είναι απολαυστικές γιατί σχεδόν πάντα διαφωνούμε… Αυτό που μας δίδαξε είναι να λέμε πάντα αυτό που πιστεύουμε ακόμα και αν είναι λάθος γιατί μέσα από τo διάλογο βρίσκεις τις πιο σωστές λύσεις.
Λένε πως ο πατέρας για τα αγόρια αποτελεί πρότυπο. Ισχύει και στη δική σας περίπτωση κι αν ναι σε ποια σημεία;
Α.: Θεωρώ πως είμαστε τυχεροί που μας μεγάλωσε ένας τέτοιος άνθρωπος. Οι απόψεις του, η αφοσίωσή του σε αυτό που κάνει, ο τρόπος με τον οποίο καθορίζει τους στόχους και τις προτεραιότητές του, σ’ ένα πολύ μεγάλο βαθμό καθόρισε και το δικό μου χαρακτήρα. Επίσης η αναγνώρισή του από τον κόσμο, στο φιλικό ή στο επαγγελματικό του περιβάλλον, είναι πολύ μεγάλη, γεγονός που με κάνει περήφανο και μου δίνει ώθηση να πετύχω και εγώ στο μέλλον ως επαγγελματίας, ως οικογενειάρχης, μα πάνω από όλα ως άνθρωπος. Εκτός από πατέρας ήταν, είναι και θα είναι για μένα πρότυπο, ειδικά στη δύσκολη περίοδο που έπεται στη ζωή μου με τη σπουδή που έχω επιλέξει.
Σ.: Ο πατέρας μου είναι το πρότυπό μου. Είναι αυτός που δεν έλειψε πότε από οποιοδήποτε σημαντικό γεγονός στη ζωή μας. Θεωρώ πως είμαστε τυχεροί που μας μεγάλωσε ένας τόσο ξεχωριστός άνθρωπος. Κερδίσαμε πάρα πολλά και το πόσο χρήσιμα είναι όλα όσα μας πρόσφερε τα αντιλαμβανόμαστε τώρα που ζούμε μόνοι μας. Μέσα από τις εμπειρίες που μας έχουν χαρίσει οι γονείς μας, βρίσκουμε τώρα απαντήσεις και λύσεις σε αρκετά ζητήματα της καθημερινότητάς μας.
Για τον κόσμο μοιάζετε σαν δυο σταγόνες νερό. Ποιες όμως είναι οι μεταξύ σας διαφορές;
Α: Ποιες διαφορές; (Γέλια). Θεωρώ τον Στέφανο μια καλύτερη έκδοση του εαυτού μου, γεγονός που δεν με κάνει να νιώθω μειονεκτικά απέναντί του, αντιθέτως μου δίνει κίνητρο να προσπαθώ κάθε μέρα. Συζητώντας τη σκέψη μου αυτή μεταξύ μας, μου είπε πως και για αυτόν ισχύει ακριβώς το ίδιο.
Σ: Καμία διαφορά. (Χαμόγελο). Γεννήθηκα και μεγάλωσα δίπλα του, δεν χωριστήκαμε πότε, μέχρι τις σπουδές μας. Χρησιμοποιήσαμε την ομοιότητά μας σε πολλές περιπτώσεις για πλάκες σε φίλους. Μοιραζόμαστε τα πάντα, είναι ο καθρέφτης του εαυτού μου.
Πώς και δεν ακολουθήσατε το επάγγελμα του πατέρα σας;
Α.: Μικροί πιστεύαμε ότι ήταν κανόνας να ακολουθεί ο γιος το επάγγελμα του πατέρα του. Μεγαλώνοντας όμως αλλάξαμε γνώμη. Σε αυτό νομίζω μας επηρέασε ο σωστός προσανατολισμός αλλά και τα ενδιαφέροντά μας. Τελικά βρήκαμε το δρόμο μας στις θετικές επιστήμες.
Σ.: Μικροί κάθε βράδυ τον βλέπαμε στο γυαλί της τηλεόρασης και θέλαμε να του μοιάσουμε. Μας άλλαξε γνώμη όμως, δείχνοντάς μας ότι οι θετικές επιστήμες είναι τα επαγγέλματα με μέλλον.
Υπήρξε ποτέ κάποιο αστείο περιστατικό από κόσμο που σας έχει μπερδέψει;
Α.: Προσπάθησε μια φορά να με φιλήσει κοπέλα σε δημόσιο χώρο. Με αγκάλιασε σφικτά, νομίζοντας πως ήμουν ο Στέφανος. Όταν εγώ της εξήγησα πως είμαι «ο άλλος», αυτή κοκκίνισε και το έβαλε στα πόδια.
Σ.: Συνήθως εμείς μπερδεύουμε τον κόσμο. Από μικρούς μας ξεχώριζαν από τα παπούτσια καθώς ντυνόμασταν το ίδιο. Έτσι και εμείς φοράγαμε ένα παπούτσι από κάθε ζευγάρι.
Λένε πως «Η σοφία του πατέρα είναι η καλύτερη συμβουλή για τα παιδιά». Ποια συμβουλή του πατέρα σας έχετε κρατήσει;
Α.: Να έχουμε το θάρρος της γνώμης μας, να στηριζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις και ότι θα κατακτήσουμε τους στόχους μας με υπομονή, σκληρή δουλειά και γνώση.
Σ.: Οι συμβουλές του διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό τον χαρακτήρα μας. Μέσα από πολλές συμβουλές μας έμαθε ότι δεν είναι ντροπή να ρωτάς όταν δεν ξέρεις κάτι. Είναι ντροπή όταν διαφωνείς και δεν μιλάς.
Ισχύει στην περίπτωσή σας, αυτό που λένε πως οι δίδυμοι έχουν ανεπτυγμένη αίσθηση και πως ό,τι νιώθει ο ένας ανεξάρτητα με την απόσταση που βρίσκεται ο άλλος το αισθάνεται εξίσου;
Α.: Όπως το περιγράφεις νομίζω πως όχι. Αυτά που λένε ότι χτύπησε ο ένας και αισθάνεται τον πόνο ο άλλος, πιστεύω πως είναι παραμύθια ή ιστορίες που λένε κάποιοι για να εντυπωσιάσουν. Υπάρχει κάτι που δεν είναι απλή διαίσθηση, όπως νιώθεις εσύ για τον αδελφό ή την αδελφή σου.
Σ.: Είναι προφανές ότι η σύνδεση μεταξύ δύο ανθρώπων που έζησαν κάθε τους στιγμή μαζί για είκοσι χρόνια είναι πολύ δυνατή. Όταν πονά θα πονάς, όταν γελά θα γελάς. Μπορείς να νιώσεις τα συναισθήματα του άλλου μονάχα από τη φωνή του, όχι όμως από το πουθενά. Τα υπόλοιπα είναι για τις ταινίες του Spielberg.
Οι σπουδές, σας έχουν χωρίσει, τον ένα στην Αγγλία να σπουδάζει computer science και τον άλλο στη Γερμανία να σπουδάζει ιατρική. Η απόσταση άλλαξε καθόλου τη σχέση σας;
Α.: Η απόσταση, θα έλεγα, έχει κάνει τη σχέση μας πιο δυνατή. Έχουμε καθημερινή επαφή μέσω τηλεφώνου και ανταλλάζουμε μηνύματα καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας. Εννοείται πως θα ήταν μαγικά αν σπουδάζαμε μαζί ωστόσο οι επιλογές και τα όνειρά μας, μας έχουν χωρίσει.
Σ.: Αντιθέτως η απόσταση μας ενώνει. Ο κάθε ένας έχει τη δική του αφετηρία για καινούριες εμπειρίες και φυσικά είναι ένας καλός λόγος για να κάνουμε τον γύρο της Ευρώπης.
Πότε πιστεύετε ότι ένα παιδί απογαλακτίζεται από τους γονείς τους;
Α.: Όταν φτάσει η στιγμή που η επιβίωσή του εξαρτάται από τον ίδιο του τον εαυτό και μόνο αυτόν. Με μικρά βήματα στην αρχή και συμβουλές από τους γονείς του, όπως το πουλί, το παιδί μαθαίνει να πετάει όταν πέσει από το δέντρο.
Σ.: Σίγουρα όχι όταν η μητέρα σου, σου εξηγεί πώς λειτουργεί το πλυντήριο ρούχων από το Skype!
Αν σας ζητούσα να κάνετε ένα σύντομο ταξίδι πίσω στο χρόνο, σε ποια στιγμή θα κάνατε σταθμό και γιατί;
Μ.: Στη στιγμή της πρώτης γιορτής τους στο νηπιαγωγείο . Ήταν ντυμένοι ναυτάκια και απήγγειλαν το πρώτο τους ποίημα. Ήταν η μόνη που δεν ήμουν εκεί.
Α.: Εγώ θα σταματούσα σε μια από τις πολλές μεγάλες οικογενειακές συγκεντρώσεις που κάνουμε. Οι θείοι να λένε ιστορίες από τα παιδικά τους χρόνια, εμείς να γελάμε και η σούβλα να σιγοψήνεται. Αυτά νοσταλγούν οι φοιτητές στο εξωτερικό.
Σ.: Στη μέρα που γεννήθηκε η Τατιάνα, η πιο μεγάλη μας αδυναμία. Μας άλλαξε πραγματικά τη ζωή. Ήξερα ότι θα είναι η μεγαλύτερή μας αδυναμία. Θυμάμαι μάλιστα, ότι ο Αλέξης είπε στον πατέρα μας ότι θα της πάρει αυτοκίνητο στα 16!
Επιμέλεια: Φραντζέσκα Φραντζέσκου
Ρούχα από Celio.
Θερμές ευχαριστίες στην Παραμυθούπολη για τη φιλοξενία.
