Μια σχέση που ξεκίνησε με δυσκολίες, εξελίχθηκε με παράπονα και ενοχές, για να καταλήξει βαθιά συναισθηματική, γεμάτη αγάπη και εκτίμηση.
Του Γιάννη Βίτσα
Σαν αδελφές, η Σοφία Βόσσου και η κόρη της, Ερασμία Μάνου, ποζάρουν χαμογελαστές, εξομολογούμενες παράλληλα μεγάλες αλήθειες για τις συνθήκες που τις χώρισαν και για τα συναισθήματα που τις έφεραν ξανά κοντά. Με ανοιχτή ψυχή και πλήρη συνείδηση, ομολογούν τα λάθη και τις παραλείψεις τους, καταλογίζοντας στον εαυτό τους λανθασμένες κινήσεις και αμφιλεγόμενα συναισθήματα, περήφανες που μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία κατάφεραν να ξαναχτίσουν τη σχέση τους, την οποία ένιωθαν διαταραγμένη, χωρίς στην ουσία να είναι. Ουσιαστικά πλέον η μία δίπλα στην άλλη, έχοντας κερδίσει το χαμένο χρόνο, αντιμετωπίζουν τη ζωή με αισιοδοξία.
Έχετε πλέον μια ισορροπημένη σχέση, δομημένη με χιούμορ.
ΣΟΦΙΑ ΒΟΣΣΟΥ: Επειδή στην ουσία μεγαλώσαμε μαζί με την Ερασμία, γιατί την έφερα στον κόσμο μικρή, έκανα πάρα πολλά λάθη. Αν την αποκτούσα στα 30 ή στα 35 μου, θα είχα διαφορετική αντιμετώπιση. Δούλευα πολύ και στα παιδικά της χρόνια αναζητούσε έντονα τη φυσική μου παρουσία. Δεν μπορούσα, όμως, να κάνω αλλιώς, γιατί τότε θα είχε σημαντικές ελλείψεις σε άλλους τομείς. Έπειτα από μια μεγάλη πορεία, ακόμα και αντιθέσεων κάποιες στιγμές, θέλω να εξομολογηθώ ότι τα τελευταία δύο χρόνια έχουμε βρει η μία την άλλη ουσιαστικά. Είμαι πολύ χαρούμενη, γιατί μ’ έχει αναγνωρίσει και ως μαμά, πέρα από φίλη. Δεν αδιαφόρησα ποτέ για εκείνη, όμως ίσως ορισμένες στιγμές να μην μπορούσε να το κατανοήσει.
Είναι όμορφο που συγκινείσαι Σοφία.
Σ.Β.: Μου έκανε η ίδια αυτό το δώρο πριν από δύο χρόνια και είναι το ομορφότερο που πήρα ποτέ. Την ευχαριστώ που αντιλήφθηκε την προσπάθειά μου, γιατί κανείς δεν είναι τέλειος. Όταν κάνεις σε μικρή ηλικία παιδί, ενώ οι συνθήκες της ζωής σου είναι ιδιαίτερες, είναι δύσκολα τα πράγματα. Κάνεις λάθη και τρως τα μούτρα σου προσπαθώντας να κάνεις το καλύτερο για το παιδί σου.
Ποιο θεωρείς ότι ήταν το μεγαλύτερο λάθος σου;
Σ.Β.: Δεν μπορούσα να την έχω μαζί μου τα χρόνια που πήγαινε στο Δημοτικό. Ζήσαμε μαζί από τα πρώτα έτη του Γυμνασίου. Δεν το έπραξα, γιατί δούλευα ατελείωτα. Δεν ήθελα να την αφήσω σε ξένα χέρια και επιλέξαμε με τον μπαμπά της πως ήταν καλύτερο να μείνει με τη γιαγιά. Ήταν αναγκαίο να εργάζομαι ασταμάτητα. Έπρεπε να συντηρηθούν πολλοί άνθρωποι από εμένα, ενώ ήθελα να μην της λείψει τίποτα. Αυτά δεν μπορούσε να τα κατανοήσει σ’ εκείνη την ηλικία. Μεγαλώνοντας τα αντιλήφθηκε. Δεν ήμουν όσο έπρεπε μαζί της γιατί δεν ήταν εφικτό, όχι επειδή δεν το επιθυμούσα.
Σε πλήγωνε αυτό;
Σ.Β.: Πολύ. Όμως, δεν μπορούσα να της εξηγήσω τους λόγους. Όταν μεγάλωσε, κατανόησε τις συνθήκες και μου εξομολογήθηκε τα συναισθήματά της. Την ημέρα που μιλήσαμε, ένιωσα ότι η ζωή μου κάνει το ομορφότερο δώρο.
Τι της εξομολογήθηκες Ερασμία;
ΕΡΑΣΜΙΑ ΜΑΝΟΥ: Ήρθε η στιγμή που, ως ώριμη γυναίκα, έκλεισα τις πληγές μου και κατανόησα πολλά, τα οποία παλαιότερα δεν μπορούσα. Μπαίνοντας κι εγώ στη ζωή, κατάλαβα πόσο δύσκολο είναι για μια νέα γυναίκα, χωρισμένη, να έχει παιδί και παράλληλα να παλεύει για την καριέρα της και να βοηθάει οικονομικά την οικογένειά της. Συγχώρεσα τα τυχόν λάθη της και όλα έκλεισαν μέσα μου.
Πώς τα κατανόησες;
Ε.Μ.: Συνέβη μέρα με τη μέρα. Μεγαλώνοντας έρχεσαι απέναντι στην αλήθεια και οφείλεις να δεις χωρίς κανένα ίχνος εγωισμού την πραγματικότητα. Αντιλήφθηκα πως κάθε γεγονός συνδεόταν με το επόμενο και κατανόησα πως όσα περισσότερα πράγματα μπορούσε να κάνει για μένα η Σοφία, τα έκανε από καρδιάς.
Σ.Β.: Νομίζω πως αυτό το αντιλήφθηκε τους έξι μήνες που έμεινε στο σπίτι. Χώρισε με τον άνθρωπό της και της είπα: «Παιδί μου, πάρε τα πράγματά σου κι έλα». Αλλιώς το είχε στο μυαλό της και αλλιώς το είδε. Έκανα τα πάντα για να καταλάβει ότι είναι η βασίλισσά μου. Η έγνοια μου ήταν να αισθανθεί καλά, να νιώσει τη ζεστασιά μου. Εκεί γλύκαναν όλα.
Πώς ήταν η συγκατοίκησή σας;
Ε.Μ.: Απρόσμενα καλή. Γελάσαμε πολύ, εξομολογηθήκαμε αλήθειες, μας δόθηκε η ευκαιρία να πούμε πράγματα που δεν είχαμε αναφέρει ποτέ η μία στην άλλη. Ένιωσα πως είχα τη μαμά μου κοντά μου.
Μέχρι τότε δεν το είχες αισθανθεί;
Ε.Μ.: Πράγματι. Γι’ αυτό και από τότε μέχρι σήμερα ξεκίνησε η σε βάθος αποκατάσταση της σχέσης μας, γιατί στην ουσία πάντοτε ήμασταν μαζί. Δεν υπήρχε κάτι που μας χώριζε. Ήταν περισσότερο δικά μου εσωτερικά ζητήματα. Έψαχνα να βρω το πώς και το γιατί.
Υπήρξαν φορές που αναρωτήθηκες αν σε αγαπάει η μαμά σου;
Ε.Μ.: Αναρωτήθηκα και ήταν λάθος μου. Απλώς, ως παιδί δεν είχα τις απαντήσεις. Δεν ξέρεις και δεν μπορείς να κατανοήσεις. Όταν βγήκα πια στη ζωή, άρχιζα ν’ αντιλαμβάνομαι πόσο δύσκολη είναι αυτή η δουλειά και πόσα σοβαρά πράγματα κλήθηκε ν’ αντιμετωπίσει. Δεν πήγαινε οκτώ ώρες σε μια υπηρεσία. Είναι σκληρή δουλειά η τηλεόραση και το τραγούδι.
Εσύ, Σοφία, πώς ήσουν στη συγκατοίκησή σας;
Σ.Β.: Της έκανα πλάκα. Μιμούμουν τη φωνή της μαμάς μου και της έλεγα: «Ερασμούλα, τι ώρα θα γυρίσεις παιδί μου», και γελούσαμε. Μόνη της, μετά από ένα-δύο μήνες μου έλεγε: «Μανούλα, μπορεί να μην έρθω το βράδυ». «Εντάξει», της απαντούσα, αλλά αγωνιούσα.
Ήσουν κλασική μαμά, δηλαδή.
Σ.Β.: Χωρίς να την ενοχλώ ή να την καταπιέζω.
Ε.Μ.: Εγώ το βίωνα ως κλασικό παιδί. Μ’ άρεσε που έπρεπε να δώσω αναφορά.
Η πιο συγκινητική σας στιγμή ποια ήταν;
Σ.Β.: Το βράδυ που εξομολογηθήκαμε η μία στην άλλη αλήθειες μας. Αντιληφθήκαμε τι έφταιγε, καταλάβαμε πράγματα που έγιναν λάθος και, πραγματικά, ανοίξαμε τις ψυχές μας.
Ε.Μ.: Της μίλησα περισσότερο σαν να ήταν φίλη μου, παρά η μαμά μου. Μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία μπόρεσα να της εξηγήσω τι με είχε πειράξει, τι ένιωθα, πώς έζησα όλη αυτή την περίοδο της ζωής μου, προσπαθώντας να δώσω απαντήσεις στα ερωτήματα που είχα μέσα μου. Ήταν λυτρωτικό.
Γιατί δεν το κάνατε νωρίτερα;
Σ.Β.: Δε γινόταν, γιατί ένας γονιός δε θέλει να καταρρίψει πολλά στο παιδί του, ειδικά τα είδωλά του. Τώρα μπόρεσα να βγάλω την αλήθεια μου.
Μέτρησε θεωρείς, Σοφία, πως ήρθατε πιο κοντά οι δυο σας όταν έφυγε από τη ζωή η γιαγιά της Ερασμίας;
Σ.Β.: Πιστεύω ότι μέτρησε. Νομίζω ότι ήθελε να είμαστε μαζί. Η γιαγιά της, η μητέρα του πρώην συζύγου μου, μ’ αγαπούσε πολύ. Ήταν και είναι για μένα –γιατί δεν αισθάνομαι πως έχει φύγει–, μια σπουδαία γυναίκα, που αγωνίστηκε πολύ. Είχαμε πολλά κοινά. Πάντα την ένιωθα μάνα μου. Με στήριξε. Ήθελε, νιώθω, η ψυχή της να έρθουμε η μία κοντά στην άλλη.
Ε.Μ.: Για μένα έπαιξε σίγουρα μεγάλο ρόλο. Για πολλά χρόνια είχα αντικαταστήσει το πρότυπο της μαμάς με τη γιαγιά μου. Εκεί ήταν το σπίτι μου κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής μου. Από τη γιαγιά μου πήρα πολύ αγάπη και θαλπωρή, τα οποία, δεδομένων των συνθηκών, δεν μπορούσα να καταλάβω ότι λάμβανα στον ίδιο βαθμό εκείνη την περίοδο από τη μαμά και τον μπαμπά μου.
Ήταν σοκαριστική για σένα η απώλεια της γιαγιάς σου;
Ε.Μ.: Απόλυτα. Ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει το θάνατό της. Δεν μπορώ να το διαχειριστώ εύκολα. Υπάρχουν στιγμές που λυγίζω. Κλαίω, εκφράζω τα συναισθήματά μου. Αισθάνομαι ότι έπαιξε ρόλο η απουσία της που βρεθήκαμε με τη μαμά μου, γιατί έπρεπε. Ξεκλείδωσαν πολλά ανάμεσά μας.
Σοφία, αισθάνομαι πως είσαι μαχήτρια της ζωής.
Σ.Β.: Είμαι. Η ζωή μου είχε μονίμως θύελλες. Έχω, όμως, μια αρχή, θεωρώ πως ό,τι είναι να γίνει, θα πραγματοποιηθεί. Μ’ έχει βοηθήσει η πίστη μου στο Θεό. Δεν είμαι «θεούσα», πιστεύω στην απευθείας σύνδεση. Καθετί που μας συμβαίνει, είναι δώρο. Παίρνω μαθήματα από τα πάντα. Κι από τον πόνο έχω πάρει πολλά δώρα.
Ποια ήταν τα δώρα που έλαβες;
Σ.Β.: Η υπομονή, η αντοχή, η γνώση του καλού. Όταν πονάς, καταλαβαίνεις πόση αξία έχει το καλό. Αν δε βιώσεις τον πόνο, δεν μπορείς ν’ αντιληφθείς την ομορφιά του καλού. Έτσι επέρχεται η ισορροπία. Για μένα είναι καλοδεχούμενος ο πόνος, όπως καλοδεχούμενη είναι η χαρά. Επειδή αγαπώ τη ζωή, το μόνο που μ’ ενδιαφέρει είναι να ξυπνώ και να είμαι υγιής. Με όλα μπορώ να παλέψω. Άλλωστε, τα πάντα είναι θέμα μυαλού. Επίσης, δεν έχω καθόλου καλή σχέση με το χρόνο. Θεωρώ πως είναι δολοφόνος. Δεν ξέρω τι σημαίνει γερνάω, ενώ δεν αγαπώ καθόλου το παρελθόν. Χαίρομαι που έχω ζήσει όμορφα, δε με τρέφει όμως. Αγαπώ το παρόν και το μέλλον.
Ήσουν πάντοτε δυνατή;
Σ.Β.: Από παιδάκι.
Πότε συνειδητοποίησες τη δύναμή σου;
Σ.Β.: Πολύ νωρίς, όμως μέχρι τα 45 δεν την αφήνα να φανερωθεί, για να μη στεναχωρήσω τους ανθρώπους γύρω μου, να μην αισθανθούν ανασφάλεια. Καταπιεζόμουν. Από τα 45 κι έπειτα, με αποκορύφωμα αυτή την περίοδο, δε σηκώνω μύγα στο σπαθί μου. Θα εκφράσω αμέσως ό,τι αισθάνομαι.
Τι συνέβη στα 45 σου;
Σ.Β.: Συσσωρεύτηκαν οι εμπειρίες. Αισθάνθηκα ότι δε μ’ αγαπούσα αληθινά, ότι δε με σεβόμουν. Είχα γεμίσει βαμπίρ. Μου έπιναν το αίμα. Μ’ εκβίαζαν συναισθηματικά, για να πάρουν όσα ήθελαν. Επειδή είμαι δοτική και δε δίνω για να πάρω, το χρησιμοποιούσαν. Είχα αφήσει τη Σοφία.
Εσύ, Ερασμία, θεωρεις πως έχεις αντίστοιχη δύναμη με τη Σοφία;
Ε.Μ.: Ναι. Και στην έρημο να με αφήσεις, έχω την αντοχή να ανταπεξέλθω. Δε φοβάμαι εύκολα.Έχω τη δύναμη να παλέψω στη ζωή, όμως ακόμα πληγώνομαι και απογοητεύομαι πολύ από τους ανθρώπους. Είμαι ρομαντική. Το δουλεύω πλέον, θέλω να γίνω λίγο πιο σκληρή, να μην επαφίεμαι στις καλές προθέσεις των άλλων.
Έχεις περάσει ποτέ κατάθλιψη;
Ε.Μ.: Η κατάθλιψη είναι μεγάλη κουβέντα. Όχι, θεωρώ πώς δεν έχω περάσει. Μελαχγολικές στιγμές έχω βιώσει και τις απολαμβάνω κιόλας. Δημιουργώ μέσα απ’ αυτές. Είναι κομμάτι του εαυτού μου.
Εσύ, Σοφία;
Σ.Β.: Ποτέ. Μόνο που ξυπνώ και είμαι υγιής, νιώθω ευτυχισμένη. Είμαι σαν τον Φοίνικα. Θα κλάψω, αλλά θα προχωρήσω. Ξέρω πως υπάρχουν πληγές που δεν κλείνουν, άνθρωποι που σου έχουν σημαδέψει τη ζωή. Η μανούλα μου έφυγε. Δεν κλείνει αυτή η πληγή. Έχω αφήσει χώρο στην καρδιά μου. Φροντίζω τις πληγές μου, είναι περιποιημένες με τις κρέμες και τους επιδέσμους τους. Δε θα επιτρέψω να πάθουν σήψη. Ζω μαζί τους.
Στα ερωτικά έχεις πληγές;
Σ.Β.: Και βέβαια έχω. Ποιος δεν έχει;
Έχεις απατηθεί;
Σ.Β.: Εννοείται. Στη σχέση ζωής θα υπάρξει κι αυτό.
Το είχες μάθει;
Σ.Β.: Ναι. Είμαι Σέρλοκ Χολμς! Το πιάνω από τη ματιά, ενώ μ’ ένα μαγικό τρόπο μου το φέρνει μέσα στο πιάτο και η ίδια η ζωή.
Πώς λειτουργείς τότε;
Σ.Β.: Μερικές φορές είμαι απαθής, άλλες πολύ εκνευρισμένη. Εκεί που δεν το περιμένεις, πλακώνομαι στο ξύλο.
Έχεις δείρει άνδρα;
Σ.Β.: Ναι, δύο φορές. Όχι γιατί με απάτησε, αλλά επειδή η εξήγηση που έδωσε ήταν άνανδρη. Τα έκανα όλα λίμπα. Αν το κάνεις, έχε το θάρρος να το στηρίξεις. Μη λες κατινιές.
Παρατηρώ στο Facebook τις φωτογραφίες με το σύντροφό σου, Ερνέστο Οφσεπιάν, και όλα όσα γράφει για σένα, και αισθάνομαι πως πρόκειται για μια ρομαντική σχέση.
Σ.Β.: Δεν υπάρχουν άνδρες σαν τον Ερνέστο σήμερα. Δεν έχω ξανανιώσει κάτι τέτοιο. Αυτή την αγάπη, τη λατρεία, την προσοχή δεν τα έχω ξαναβιώσει.
Έρχομαι στη δουλειά σας. Ερασμία, κυκλοφόρησες μόλις ένα όμορφο τραγούδι, το «Ζήσαμε Θαύματα».
Ε.Μ.: Η μουσική είναι του Δημήτρη Λιόλιου και οι στίχοι δικοί μου. Είναι ένα τραγούδι που αγαπώ και πιστεύω πολύ, γι’ αυτό αισθάνομαι μεγάλη χαρά. Έχω γράψει επίσης ένα τραγούδι που θα ερμηνεύσουν ο Δημήτρης Λιόλιος με τον Χρήστο Δάντη – ένας από τους τραγουδιστές που θαυμάζω απεριόριστα. Ονομάζεται «Πριν μου Γυρίσει το Μυαλό» και θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες.
Παράλληλα, θα τραγουδήσεις στο «HolyWood Stage».
Ε.Μ.: Ξεκινώ στις 19 Νοεμβρίου και θα κάνουμε δύο εμφανίσεις το μήνα. Εμπιστεύομαι και αγαπώ πολύ αυτόν το χώρο και χαίρομαι γιατί τα τελευταία δύο χρόνια οι παραστάσεις μας έχουν αγαπηθεί από το κοινό.
Σοφία, εσύ κάνεις μια σειρά live, ενώ ετοιμάζεις και μια θεατρική παράσταση.
Σ.Β.: Πρόκειται για ένα έργο του Νίκου Μουρατίδη, ο οποίος και το σκηνοθετεί. Ο Μάρκος, ο Θύμιος και ο Μάριος Τάγαρης μου έδωσαν το ΟΚ. Θεωρώ ότι θα αρέσει στον κόσμο, γιατί αφορά τη ζωή μιας αγαπημένης ηθοποιού. Είναι τεράστια ευθύνη, νιώθω μαθήτρια ξανά. Aγαπώ πολύ τον Νίκο και ήθελα να συνεργαστούμε από το ξεκίνημα της καριέρας μου κιόλας. Δεν έγινε, γιατί ήμασταν σε διαφορετικές εταιρείες, και τότε ήταν σκληρά τα πράγματα. Μας έφερε η ζωή κοντά και είμαι ευτυχισμενη γι’ αυτό.
Επιμέλεια: Χρήστος Αλεξανδρόπουλος
Μακιγιάζ – χτένισμα: Δημήτρης Δημητρούλης (D-Tales)
Η φωτογράφιση έγινε στα καταστήματα «Roche Bobois» και «Άβαξ», Λ. Κηφισιάς 248, Χαλάνδρι, τηλ. 210 6711700, www.avaxdeco.gr & amp; www.roche-bobois.com
