Καθώς η μεγάλη ξύλινη πόρτα ανοίγει, διαισθάνομαι πως μια καινούρια φιλία ξεκινά. Στο σπίτι της Μιράντας Γιατρού και του Αχιλλέα Γραμματικόπουλου, όποιος μπει νιώθει πως γίνεται μέρος της «μεγάλης οικογένειάς» τους.
Της Φωτεινής Παλληκαρίδου
Πρώτη εξόρμηση για δουλειά μετά από πέντε μήνες στο σπίτι με ένα βρέφος και η διάθεση και η ενέργειά μου είναι εκρηκτική. Για τη Μιράντα Γιατρού γνώριζα αρκετά και το κυριότερο πως έχει στυλ και άποψη. Η άνοιξη στη Λεμεσό είναι αλλιώς, καθώς φοράει τα χρώματα που της ταιριάζουν πιο πολύ από κάθε άλλη πόλη. Φωτεινό μπλε στον ορίζοντα και όλες οι μυρωδιές και οι αποχρώσεις της εποχής σε μια γλάστρα. Ένα εσπρέσο στα γρήγορα, μπροστά στην πισίνα αγναντεύοντας στο βάθος τη θάλασσα και τα πλοία να πηγαινοέρχονται, έκανε τη διάθεσή μας – για μια ξεχωριστή φωτογράφηση και συνέντευξη – να εκτοξευτεί.
Έρωτας, πάθος και δημιουργία
Ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν και αποφάσισαν να ζήσουν μαζί. Με δυο παιδιά ο καθένας τους από προηγούμενους γάμους, η λαχτάρα τους δεν ήταν να μεγαλώσουν την οικογένειά τους, αλλά να την έχουν ενωμένη και ευτυχισμένη. Η Μιράντα έμενε σε αυτό το σπίτι μαζί με τα παιδιά της πριν παντρευτεί τον Αχιλλέα, ωστόσο μετά το γάμο τους διαπίστωσαν ότι κάλυπτε και ικανοποιούσε πλήρως τις ανάγκες όλων, άρα δεν υπήρχε λόγος να αλλάξουν χώρο. « Είμαι από τους ανθρώπους που αγαπούν την ανανέωση των μοτίβων γύρω μου, αλλά απ’ την άλλη δεν είναι και εύκολο κάθε μήνα να αλλάζεις έπιπλα και διακόσμηση! Έτσι προσπαθώ, κατά καιρούς, με νέα αντικείμενα, κάποιες μεταποιήσεις και χρώματα να φρεσκάρω την εικόνα του σπιτιού μας». Μέρος της δουλειάς της εδώ και είκοσι χρόνια είναι να διακοσμεί τους χώρους που δημιουργεί η κατασκευαστική εταιρία που ανήκει στην οικογένειά της. Με τη γνώση αυτή και την εμπειρία της στον χώρο της εσωτερικής διακόσμησης, βρήκε τον τρόπο να συνδυάζει το κλασικό με το μοντέρνο. «Το αγαπημένο μου σημείο είναι ο καναπές μου στο σαλόνι μας, δίπλα στο τζάκι. Ακόμη κι όταν ο καιρός είναι καλός το μεγάλο παράθυρο που βλέπει στη θάλασσα είναι η γωνιά που με ξεκουράζει. Τα βράδια εκεί καθόμαστε με τον Αχιλλέα και συζητάμε πίνοντας το κρασάκι μας ακόμη και τις πιο ζεστές καλοκαιρινές βραδιές».
Δεν της αρέσει πολύ να συνδέει τη ζωή της με αντικείμενα, αυτό που κάνει είναι να εμπλουτίζει την καθημερινότητα με συναισθήματα και στιγμές που ζει με την οικογένειά της. «Υπάρχουν αντικείμενα όμως που κουβαλούν “συναισθήματα”, όπως ένας πίνακας έργο του αδελφού μου Ανέστη, που μου είχε κάνει δώρο σε κάποια γενέθλιά μου, ένα χειροποίητο κεντημένο σκέπασμα από τα χέρια της γιαγιάς μου, μια συλλογή από κρύσταλλα Swarovski που μου χάρισε η μητέρα μου. Ακόμη και την εικόνα της Παναγίας που μου χάρισε η πεθερά μου την έχω σε περίοπτη θέση. Αυτή την εικόνα την είχε αγοράσει η ίδια για να τη δώριζε στον Αχιλλέα όταν θα αποφοιτούσε από την Ιατρική!»
Μαζί στην πραγματική ζωή
Όταν στο μυαλό της έρχεται το σπίτι της αμέσως ταξιδεύει «σε χρώματα που έχουν το φως του ήλιου, το φως των κεριών, στη ζεστασιά που φέρνει το χαμόγελο των παιδιών, στη μυρωδιά από το κέικ πορτοκάλι που ψήνεται στον φούρνο… Στα βράδια που τα παιδιά, ο Αχιλλέας κι εγώ βλέπουμε ταινίες». Είναι ρομαντική η ζωή της σαν παραμύθι και γι’ αυτό αγαπά τις λεπτομέρειες. Ο χώρος της, την εκφράζει απόλυτα. «Στον κήπο για παράδειγμα χαλαρώνω εντελώς. Κληρονόμησα αυτή την αγάπη για τα λουλούδια από τη μητέρα μου, την Ανθούλα». Η λέξη σπίτι για τον κάθε ένα έχει διαφορετική έννοια, για τη Μιράντα και τον Αχιλλέα ωστόσο, σημαίνει ζωή. Αληθινή ζωή. Σημαίνει ηρεμία, όνειρα, αγάπη αλλά και χώρο όπου τους δίνεται η ευκαιρία να ολοκληρώσουν ο καθένας τους ρόλους της ζωής τους, ως γονείς αλλά και ως σύντροφοι. Η Μιράντα είναι δοτική και ο Αχιλλέας πολλές φορές απολαμβάνει την περιποίηση. «Καταρχήν μας αρέσει να είμαστε μαζί στο σπίτι, μαγειρεύουμε παρέα, καθόμαστε τα βράδια στον καναπέ και μεταφέρουμε ο ένας στον άλλο αυτά που βιώνουμε “έξω”, πίνουμε καφέ τα πρωινά και τώρα πια του “κρατάω” και το κείμενο για να μαθαίνει τους ρόλους του… Kαι γίνεται έξαλλος όταν δεν παίζω σωστά!».
Μια αγκαλιά χαμόγελα
Τέσσερα παιδιά σε κοντινές ηλικίες με τα δυο μεγαλύτερα να φεύγουν αυτό το καλοκαίρι για σπουδές στο θέατρο μάλλον, αφού οι επιρροές από τη δουλειά του Αχιλλέα είναι καθοριστικές. «Η Άνθη μου φέτος τελειώνει το σχολείο. Απίστευτο πώς πέρασαν τα χρόνια! Ο Παναγιώτης μου είναι στη Γ’ Γυμνασίου και είναι τόσο διαφορετικοί χαρακτήρες. Μαθαίνω πολλά από τα παιδιά μου. Το σημαντικότερο όμως, είναι πώς να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος βλέποντας την απλότητα της ζωής».
Λατρεύει τις εκπλήξεις του Αχιλλέα και μoυ εκμυστηρεύεται ότι ελπίζει μετά την πρεμιέρα του, να ξεφύγουν έστω για ένα διήμερο. «Θα ήθελα ένα ταξίδι στη Ρώμη!».
Και με τη Ρώμη στο τραπέζι αρχίζουμε να μοιραζόμαστε τα όνειρά μας, μικρά ή μεγάλα, για τα παιδιά μας αν και της μιας μόλις ήρθε στη ζωή, ενώ της άλλης είναι στη φάση που ανοίγουν τα φτερά τους. Μια συζήτηση που κράτησε μέχρι το όμορφο ηλιοβασίλεμα της Λεμεσού και με τη θετική αύρα μιας νέας εποχής.
