Με αφορμή τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην καθημερινή σειρά της ΕΡΤ «Ηλέκτρα» που προβάλλει κάθε βράδυ και από το ΡΙΚ1, στις 21:00, η Κύπρια πρωταγωνίστρια μιλά για τους διαφορετικούς της «ρόλους» στη ζωή.
-Στη σειρά «Ηλέκτρα» γνωρίσαμε μία ηρωίδα η οποία ήταν «εγκλωβισμένη» σε διάφορους «ρόλους» στη ζωή της, μέχρι τη στιγμή που μπαίνει στη ζωή της ο «Παύλος», δηλαδή ο Αποστόλης Τότσικας. Πόσο κοντά σου είναι ο χαρακτήρας της;
-Ευτυχώς, λόγω εποχής, λόγω του οικογενειακού πλαισίου μέσα στο οποίο μεγάλωσα, δεν έχω περάσει δύσκολα. Δεν έχει χρειαστεί π.χ. να μου εναντιωθούν οι δικοί μου άνθρωποι επειδή ακολούθησα την υποκριτική και όχι την Νομική -στην οποία και πέρασα, ως φοιτήτρια, στην Αθήνα-, δεν χρειάστηκε ποτέ να κάνω μεγάλες «επαναστάσεις», ούτε σε ό,τι αφορούσε στην επαγγελματική ούτε στην προσωπική μου ζωή – υπήρχε πάντα αποδοχή, κατανόηση και μεγάλη στήριξη από το οικογενειακό και ευρύτερό μου στενό περιβάλλον, μέσα στο οποίο μεγάλωνα, στη Λεμεσό. Δεν «αναγκάστηκα» ποτέ να δώσω «μεγάλες μάχες» στη ζωή μου. Αντίθετα, η ηρωίδα μου στην σειρά, μία καλλιτέχνης ουσιαστικά -όσο της επιτρεπόταν τότε- είναι το σύμβολο ενός ανθρώπου που βγαίνει από αυτό που της υπαγορεύει η ηθική της εποχής, η οικογένειά της και ο περίγυρός της, και κάνει ένα μεγάλο βήμα – αν σκεφτούμε πως στην περίοδο που διαδραματίζεται η σειρά, δεν ήταν απλό το να χωρίσεις και να αλλάξεις τη ζωή σου.
-Ούτε και στην εφηβεία σου χρειάστηκε ποτέ να κάνεις κάποια «επανάσταση»;
-Όχι. Ήμουν, άλλωστε, πάντοτε μία πολύ καλή μαθήτρια, χωρίς να μου το επιβάλλει κανείς. Γιατί μου άρεσε το διάβασμα – δεν είχε χρειαστεί ποτέ π.χ. να «με διαβάσει» κάποιος γονιός μου, να με «εξετάσει», να τσεκάρει αν έκανα τα μαθήματά μου κ.λπ. Οπότε δεν δημιουργούνταν «προβλήματα» εξαρχής. Από την άλλη, όμως, δεν ήμουν και ανταγωνιστική – απλώς είχα την τελειομανία τού να είναι όλα όπως πρέπει. Ούσα, λοιπόν, μία πολύ καλή μαθήτρια, η οποία πέρασε αμέσως στην Νομική Αθηνών, έχοντας όμως και την επιθυμία να μην το κάνει αυτό αλλά να ακολουθήσει κάτι άλλο -και μάλιστα με μεγάλη ζέση- καταλάβαιναν και οι γονείς μου, επειδή ήδη είχα κερδίσει την εμπιστοσύνη τους πως, για να στρέφομαι προς τα εκεί, αυτός ήταν και ο δρόμος μου. Γιατί μου είχαν απόλυτη εμπιστοσύνη και ήθελαν να είμαι ευτυχισμένη! Πράγμα που εύχομαι κι εγώ να το κάνω, όταν έρθει η ώρα, και στα δικά μου παιδιά, όταν θα έρθει η ώρα να επιλέξουν κι αυτά το δρόμο τους.
-Γενικά, δείχνεις ένας άνθρωπος χαμηλού προφίλ. Αυτό είσαι; Δεν θες να «προκαλείς»;
-Μ’ αρέσει πιο πολύ να ζω «κρυμμένη» παρά να είμαι ο άνθρωπος που προβάλλει συνέχεια τα οικογενειακά ή τα προσωπικά του. Άλλωστε, είναι πολύ εύκολο πια, με τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, με το Instagram, να προβληθεί η ζωή μας πέραν του ορίου, αλλά και να πέσεις σε μία «παγίδα» ανταγωνισμού με τους ανθρώπους: «Κοίτα! Εγώ, πήγα καλύτερες διακοπές» ή «Εγώ, πήγα σε καλύτερο και πιο ακριβό εστιατόριο κι έφαγα». Μπήκα κι εγώ στο παρελθόν σ’ αυτό τον «πειρασμό» -όχι επίδειξης, αλλά έκθεσης-, αλλά γρήγορα, ευτυχώς, κατάλαβα πως αν μπεις σ’ αυτό το δρόμο τότε θα πρέπει να αποδεχτείς και πράγματα που ενδεχομένως να μην σου αρέσουν. Δηλαδή, να δημοσιοποιούνται και πράγματα πια που δεν επιλέγεις, να χάσεις τελείως την ιδιωτικότητά σου, και αυτό να φτάσει να ενοχλεί και τα ίδια τα παιδιά σου, κάποια στιγμή. Το βλέπω και τώρα, άλλωστε, όταν είναι μαζί μας και κάποιοι μπορεί να μας σταματήσουν στο δρόμο με τον Χρήστο (τον σύζυγό της, επίσης ηθοποιό, Χρήστο Λούλη) για να βγάλουμε μια φωτογραφία -αν και πάντα σχεδόν γίνεται με πολύ ευγενικό τρόπο αυτό-, ζορίζονται.
-Και μάλιστα αυτό συμβαίνει και με τους δυο σας, όχι μόνο με τον ένα τους γονιό…
-Όταν δε ήταν μικρά νόμιζαν πως αυτό συμβαίνει με όλους, πως σταματάνε όλους τους γονείς άλλοι άνθρωποι και φωτογραφίζονται μαζί τους (γελάει). Τότε ήταν «κανονικό» γι’ αυτούς, κι έτσι δεν τους πείραζε. Όταν, μετά, κατάλαβαν πως αυτό δεν συμβαίνει με όλους τους γονείς αλλά μόνο μ’ εμάς, άρχισαν να αντιδρούν.
-Έπειτα από δύο και πλέον δεκαετίες στην υποκριτική, κι ενώ είσαι και από τις τυχερές ηθοποιούς που δεν έμειναν ποτέ χωρίς δουλειά -είτε στον θέατρο, είτε στην τηλεόραση- συνηθίζεται πια η αναγνωρισιμότητα;
-Και συνηθίζεται και απομυθοποιείται. Τη μία χρονιά που κάνεις τηλεόραση σε σταματάνε παντού για να σου μιλήσουν, ενώ την επόμενη χρονιά που μπορεί να κάνεις μόνο θέατρο σ’ έχει κιόλας ξεχάσει πολύς κόσμος. Αλλά μια χαρά συνεχίζεις τη ζωή σου! Κι έτσι καταλαβαίνεις πόσο εφήμερο είναι αυτό, πως η διάρκειά του είναι συγκεκριμένη, γι’ αυτό και δεν πρέπει να το παίρνεις και τόσο πολύ στα σοβαρά.
-Μια και μιλάμε για ρόλους, τα φέρνεις εύκολα με τους «ρόλους» της μάνας, της συζύγου και της επαγγελματία;
-Καθόλου. Κάθε μέρα είναι και μια μεγάλη «πάλη», ένας μεγάλος αγώνας. Είναι πολύ δύσκολο να είσαι και μητέρα και σύντροφος και επιτυχημένη στη δουλειά που επέλεξες να κάνεις. Χρειάζεται «γερό στομάχι» και, ίσως, κάποιον από αυτούς τους «ρόλους», κατά καιρούς, παραμερίζεις για να μπορείς να είσαι εντάξει στους άλλους. Ειδικά αυτή την περίοδο που είμαι στην «Ηλέκτρα», κάνω γυρίσματα δέκα ώρες τη μέρα, κάθε μέρα, και μετά έχω και κανά δίωρο διάβασμα. Κι αυτό είναι ιδιαίτερα δύσκολο έχοντας και το διάβασμα των παιδιών, και κάποιες από τις υποχρεώσεις του σπιτιού κ.λπ.
-Πέρσι, πώς άντεχες και είχες και θέατρο;
-Δεν ξέρω! Φαντάζομαι πως όλα γίνονται. Αλλά, ευτυχώς, δεν το έκανα για πολύ καιρό, αλλά για μόνο δυο μήνες περίπου. Ήταν η περίοδος όπου κοιμόμουνα τέσσερεις ώρες τη μέρα, και με τρομερό άγχος για να βγουν όλα. Δεν θα ήθελα να το ξανακάνω.
-Τι είδους μαμά είσαι;
-Θα ‘θελα να σου πω ότι είμαι και πολύ cool και πολύ ευχάριστη με τα παιδιά μου, αλλά δεν είμαι πάντα. Δυστυχώς -και αδίκως-, όλο αυτό το άγχος του να βγει η μέρα, μαζί με χίλια άλλα πράγματα που θα πρέπει να ρυθμιστούν, δεν καταφέρνω να μην το μεταδίδω. Προσπαθώ να είμαι κοντά τους, να τους αφουγκράζομαι, κι όσο ελεύθερο χρόνο έχω να τον μοιραζόμαστε μαζί -να πηγαίνουμε εκδρομές, σε μουσεία, να μιλάμε πολύ, να παίζουμε επιτραπέζια-, αλλά ταυτόχρονα νιώθω ότι μερικές φορές η προσπάθειά μου να πάει καλά όλο αυτό «το πρόγραμμα» της μέρας, ίσως και να αφαιρεί από την ουσία – που είναι να περάσουμε καλά και να είμαστε μαζί.
-Φοβάσαι τη στιγμή που μπορεί να σου πει ο Αλέξανδρος ή η Σμαράγδα «θέλουμε να δώσουμε εξετάσεις για να γίνουμε ηθοποιοί»;
-Όσο σίγουρη είμαι ότι η Γη γυρίζει, είμαι το ίδιο βέβαιη πως αυτό δεν πρόκειται ποτέ να αρθρωθεί από τον Αλέξανδρο. Φαινόταν, από μικρό παιδί, όταν είχε χρειαστεί να έρθει μαζί μου σε κάποιες πρόβες – ήταν «μακριά» από αυτό: Είναι μαθηματικό μυαλό, πρακτικός, του αρέσει το ποδόσφαιρο… Από την άλλη, έχει μια ποιότητα και μια ευαισθησία ως άνθρωπος, που ενδεχομένως θα ήταν καλός σε αυτό. Όμως, από την άλλη, είναι και πολύ κλειστός ως χαρακτήρας, και δεν θέλει να εκτίθεται – στοιχεία που ίσως να χρειάζονται για να γίνει κάποιος ηθοποιός. Από την άλλη, η Σμαράγδα είναι πιο θεατράλε, πιο εκδηλωτική. Προς το παρόν, θα το αποδώσω όλο αυτό στην ηλικία και στην αθωότητά της και πως, μεγαλώνοντας, θα φύγει αυτή η τάση (γελάει).
-Είναι βοηθητικό το γεγονός πως και ο Χρήστος κάνει την ίδια δουλειά με σένα ή είναι και δύσκολο ταυτόχρονα;
-Όσο είναι πολύ βοηθητικό, άλλες φορές είναι και δύσκολο. Ειδικά τώρα που έχουμε μαζί και οικογένεια, γιατί πριν είχαμε μία άλλη ζωή που δεν την θυμάμαι κιόλας καλά (γελάει). Τώρα, όμως, που έχουμε οικογένεια και υπάρχει μία σταθερά, σκέφτομαι, μερικές φορές, πως θα ήταν ίσως πιο βοηθητικό αν ο ένας απ’ τους δύο είχε ένα πρόγραμμα πιο συγκεκριμένο, ώστε να μπορούν να γίνονται πιο εύκολα κάποια πράγματα. Τώρα που κάνουμε και οι δύο, κάθε μέρα, άλλο πρόγραμμα, σε άλλες ώρες, αλλού ξημερωμένοι, είναι δύσκολο να λειτουργήσει πάντα, όπως θα θέλαμε ιδανικά, και το πρόγραμμα του σπιτιού. Από την άλλη, είναι και σωτήριο το γεγονός πως κάνουμε την ίδια δουλειά: Ο άνθρωπός σου έχει πλήρη κατανόηση, καταλαβαίνει την αγωνία σου, τις ανάγκες, το άγχος – δεν είναι άλλου «κόσμου».
-Από την Έμιλυ που ξεκινούσε να σπουδάζει θέατρο τι θα κρατούσες σήμερα, που ίσως δεν υπάρχει πια;
-Ευτυχώς, υπάρχουν αρκετά στοιχεία ακόμη από εκείνον τον εαυτό, και αυτό με κάνει αρκετά χαρούμενη – το γεγονός πως κατάφερα να διατηρήσω μια αθωότητα, μια «αφέλεια» ίσως, μια περιέργεια για τα πράγματα, περίπου ίδια με εκείνην που είχα τότε. Σίγουρα, είσαι υποψιασμένος πια μεγαλώνοντας, αλλά αισθάνομαι π.χ. πως στο θέατρο έχω την ίδια αγωνία την πρώτη μέρα των προβών και της παράστασης, πώς θα τα πάω, αν μπορώ, αν είμαι αρκετά καλή, αν θα τα καταφέρω κ.λπ. – δεν έχει φύγει από μέσα μου το σκίρτημα ακόμα. Κι αυτό, δεν σου κρύβω, με ευχαριστεί. Γιατί διατηρεί «ζωντανή» και την παιδικότητά μου, που είναι απαραίτητη σ’ αυτή τη δουλειά. Αυτό που σίγουρα έχασα πια, είναι την ανεμελιά. Με την έννοια ότι έχω μαζί μου κι άλλους ανθρώπους – δεν είμαι μία γυναίκα υπόλογη μόνο στον εαυτό μου.
Η συνέντευξη της Έμιλυς Κολιανδρή θα δημοσιευτεί αύριο Σάββατο 18/1 στο περιοδικό «TV Mania» που κυκλοφορεί μαζί με τον Φιλελεύθερο του Σαββάτου.
Info:
Η καθημερινή τηλεοπτική σειρά «Ηλέκτρα» της ΕΡΤ, βασισμένη σε μια ιδέα της συγγραφέως Ελένης Καπλάνη, μεταδίδεται, κάθε βράδυ, και από το ΡΙΚ1, στις 21:00. Σενάριο: Μαντώ Αρβανίτη, Θωμάς Τσαμπάνης. Σκηνοθεσία: Βίκυ Μανώλη. Μαζί με την Έμιλυ, πρωταγωνιστούν οι: Αποστόλης Τότσικας, Τάσος Γιαννόπουλος, Κατερίνα Διδασκάλου, Γιώργος Συμεωνίδης, Λουκία Παπαδάκη, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Θανάσης Πατριαρχέας, Νεφέλη Κουρή, Ευαγγελία Μουμούρη, Δανάη Λουκάκη κ.α.
