Σκηνοθέτης. Έγραψε το σενάριο για τη νέα του ταινία 33 φορές μέχρι να καταλήξει στο αποτέλεσμα που ήθελε. Τώρα ησύχασε.
Του Πιερή Παναγή
Η προηγούμενη ταινία του, «Πολίτικη κουζίνα», ήταν η πιο εμπορική της τελευταίας εικοσαετίας, με περισσότερα από 1,5 εκατομμύρια εισιτήρια, κέρδισε 8 βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ενώ η διανομή της στο εξωτερικό ξεπέρασε τις 40 χώρες! Φαντάζομαι θα άκουσε πολλές φορές αυτή την ερώτηση, αλλά δεν μπορώ να αντισταθώ: Η επιτυχία εκείνης της ταινίας ήταν εκκωφαντική. Τον άγχωνε η κινηματογραφική επιστροφή μετά την «Πολίτικη κουζίνα»; «Πολύ! Γιατί το να αναμετρηθείς με ένα τόσο μεγάλο πράγμα, του οποίου τον πήχη εσύ τον έβαλες χωρίς να το έχεις προγραμματίσει, είναι αν μη τι άλλο αγχωτικό. Ήθελα λίγο να καταλαγιάσει μέσα μου αυτή η επιτυχία προτού ξεκινήσω να γράφω κάτι καινούριο. Απ’ τη στιγμή που πήρα την απόφαση να γίνει, μου πήρε πέντε χρόνια, αλλά έγινε. Αρκεί να σας πω ότι το τελικό σενάριο που γύρισα για τον «Νοτιά» ήταν το draft 33. Στην «Πολίτικη κουζίνα» γύρισα το draft 15. Διάβασα κάποτε ότι το «Τέσσερις γάμοι και μία κηδεία» ήταν draft 19. Το ξεπέρασα κατά πολύ»! Παρατηρώντας όμως ότι και στις τρεις ταινίες του τόσο το σενάριο όσο και η σκηνοθεσία είναι δικά του, θα μπορούσε να πει κανείς γι’ αυτόν ότι η κινηματογραφική δημιουργία είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση ή ότι είναι απλά συγκεντρωτικός. Ποιο απ’ τα δυο ισχύει; «Και τα δυο! Και δεν το λέω με ιδιαίτερη περηφάνια. Έχω κουραστεί να γράφω και τα σενάρια… Είμαι συγκεντρωτικός σε κάποια θέματα. Χρειάζεται όμως να είσαι κάποιες φορές. Για τη συγγραφή σεναρίου, στο οποίο δίνω βαρύνουσα σημασία, ισχύει αυτό που λένε οι Αμερικανοί: «Before start writing, you have to know your ending». Αν έχεις βρει το τέλος, ξέρεις πού πας και θα βρεις και το πώς. Αυτό σε οδηγεί και διευκολύνει την όλη διαδικασία. Ελπίζω βέβαια στο επόμενο σενάριο να έχω ένα συνεργάτη, για να είναι πιο εύκολα τα πράγματα. Ταλαιπωρήθηκα με τον «Νοτιά». Το να γράψεις ένα σενάριο 33 φορές μέχρι να καταλήξεις στο αποτέλεσμα που θέλεις δεν είναι και το πιο φυσιολογικό. Ηρέμησα πια».
Η νέα του ταινία είναι μια νοσταλγική κωμωδία ενηλικίωσης, όπου σκιαγραφείται με χιούμορ και συγκίνηση η ιστορία της Ελλάδας, μέσα από τα μάτια ενός ονειροπόλου νέου που αγαπά τους μύθους και το σινεμά. Η ταινία μάλιστα διατρέχει τις δεκαετίες του ’60, ’70 και ’80. «Αυτό που μου λένε συνήθως οι νέοι θεατές που βλέπουν την ταινία είναι πως βρίσκουν επικαιρότητα και λίγες διαφορές με το τότε. Ξέρετε γιατί γίνεται αυτό; Γιατί κάτι που ξεκίνησε την περίοδο του ’70, από τη μεταπολίτευση και μετά, πνέει τα λοίσθια τα τελευταία χρόνια με την κρίση στην Ελλάδα. Φαίνεται ότι κλείνει ο κύκλος της μεταπολίτευσης και το πολιτικό σύστημα και κάποιες σταθερές αξίες απομυθοποιούνται. Αλλάζουν οι συσχετισμοί, αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο διαβάζαμε τις απόψεις και τη στάση κάθε κόμματος. Νομίζω λοιπόν ότι κλείνει ο κύκλος». Και τι έπεται; «Μπαίνουμε σε αχαρτογράφητα νερά. Το χειρότερο σενάριο που φοβάμαι είναι μήπως υποστούμε ως Ελλάδα και ελληνισμός ξανά κάποιου είδους ήττα. Δυστυχώς σε αυτή τη χώρα δεν διδασκόμαστε απ’ τα λάθη μας». Ενώ έχουμε την πείρα χρόνων, συνεχίζουμε και κάνουμε τα ίδια λάθη, λέει, γιατί δεν είμαστε μια κοινωνία που έχει μάθει να αυτορυθμίζεται και να διδάσκεται. «Είναι θέμα παιδείας διαχρονικό, που αν δεν λυθεί, θα συνεχιστεί αυτή η κατάσταση. Και είναι κρίμα οι νέες γενιές».
