Η Τερέζα Ηλιάδου υποδέχεται το HELLO! στο σπίτι της και φωτογραφίζεται με τη δίδυμη αδελφή της Αγγέλω Δημητρίου. Οι δύο κυρίες γυρνούν το χρόνο πίσω και μοιράζονται μαζί μας όλα εκείνα που τις δένουν αλλά και που πιθανόν να τις χωρίζουν. Μια dolce vita, που ξεπερνά τα όρια του συνηθισμένου
Του Τάσου Ευαγγέλου
Τις γνώριζα μόνο εξ αποστάσεως. Η συνάντησή μας γίνεται ένα απόγευμα στη Στασικράτους, την περασμένη εβδομάδα. Η χημεία μας είναι εμφανής από την πρώτη στιγμή. Μιλάμε για ζώδια και πώς εκείνα αποτυπώνουν κάποια χαρακτηριστικά στον κάθε ένα από εμάς. Μιλάμε για βιβλία που έχουμε διαβάσει και μοιραζόμαστε τα αποφθέγματα που μας έμαθε η ζωή. Σε χαλαρή διάθεση η Τέρεζα Ηλιάδου και η Αγγέλω Δημητρίου εξιστορούν στο Hello! το δικό τους συναρπαστικό ταξίδι στη ζωή…
Πώς είναι αλήθεια να μεγαλώνει κανείς έχοντας μια δίδυμη αδελφή;
Αγγέλω: Η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να σκεφτώ αλλιώς. Από την πρώτη κιόλας ημέρα που ανοίξαμε τα μάτια μας με την Τερέζα ήμαστε μαζί, σε κάθε τι μικρό ή μεγάλο γεγονός της ζωής μας. Πολλές φορές, ακούω από φίλους και γνωστούς να μου λένε ότι είμαι τυχερή που έχω μια δίδυμη αδελφή στο πλάι μου, από την άλλη εγώ δεν το βλέπω έτσι, ίσως γιατί εδώ και χρόνια το βιώνουμε ως κάτι τελείως μοναδικό.
Τερέζα: Όντως, έτσι είναι τα πράγματα. Η σχέση μας είναι μοναδική…
Δεν είναι παράξενο να μεγαλώνει κανείς βλέποντας απέναντί του το είδωλό του, ναι μεν με παραλλαγές αλλά δεν παύει να είναι ένα πανομοιότυπο πρόσωπο.
Α.: Το παράξενο όπως το βλέπεις εσύ ή οποιοσδήποτε άλλος σε μας δεν κάνει δα και τόσο μεγάλο. Ίσως γιατί η μία γνωρίζει την άλλη τόσο καλά, που από την πρώτη κιόλας ημέρα καταλάβαμε πως ναι μεν μοιάζουμε αλλά είμαστε διαφορετικές τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά. Σου μιλάω ειλικρινά, δεν αισθάνθηκα στιγμή ότι μοιάζω στην Τερέζα.
Τ.: Θα συμφωνήσω και εγώ με την αδελφή μου. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς μας βλέπει ένα τρίτο μάτι. Είμαστε διαφορετικές οντότητες, με εντελώς διαφορετικά θέλω η κάθε μια από την άλλη.
Το δέσιμό σας ως δίδυμες πότε νιώθετε ότι άρχισε πραγματικά;
Τ.: Από την πρώτη στιγμή πιστεύω και αυτό θα στο επιβεβαιώσει και η Αγγέλω. Απλώς το θέμα μαζί μας είναι πως μεγαλώνοντας συνειδητοποιήσαμε πως η μία αλληλοσυμπληρώνει την άλλη.
Α.: Έχουμε δυο διαφορετικούς χαρακτήρες που η κάθε μια θα συμπληρώσει την άλλη στα σημεία και καταλήγουμε πάντα σε έναν κοινό παρονομαστή.
Τι θα λέγατε να πάμε πίσω στο χρόνο και να μου πείτε τι θυμάστε πιο έντονα από τα παιδικά σας χρόνια;
Τ.: Είχαμε πολύ όμορφα παιδικά χρόνια. Παρόλα αυτά και οι δύο μας υπήρξαμε πολύ ζαβολιάρες και άτακτες. Δεν μας μαζεύανε (Χαμόγελο). Χαίρομαι πραγματικά που υπήρξα τόσο ζαβολιάρα!
Α.: Δεν υπήρχε περίπτωση να μας μαζέψει κανείς και να κάτσουμε φρόνιμες, υπακούοντας στους κανόνες. Μικρές ήμασταν πολύ ανυπάκουες!
Και πώς μεταφράζεται όλη αυτή η ανυπακοή σας;
T.: Για να σου δώσουμε να καταλάβεις, όταν κάναμε μια ζαβολιά και οι γονείς μας, μας έβαζαν τιμωρία, καμία τιμωρία δεν μπορούσε να μας περιορίσει.
Α.: Η μεγάλη μας η αδελφή η Αλεξάνδρα ήταν από την αρχή μια ξεχωριστή οντότητα, ένα ήρεμο και υπάκουο κορίτσι, σε αντίθεση με εμάς που ήμασταν τα ατίθασα της οικογένειας (Γέλιο).
Αυτό συνεχίστηκε και στην εφηβεία σας ή στην πορεία όλο αυτό άλλαξε;
Τ.: Δεν θα το πιστέψεις αλλά παραμείναμε εξίσου ζωηρές και στην εφηβεία μας (Γέλια).
Φαντάσου ότι σε ηλικία 14 ετών οι γονείς μας, μας έστειλαν εσώκλειστες στο Lowther College στην Ουαλία για να μάθουμε τι πάει να πει υπακοή. Άλλη μια όμορφη εμπειρία που σίγουρα μας έμαθε πολλά με την Αγγέλω.
Α.: Εσώκλειστες στην Ουαλία μάθαμε τι πάει να πει κανόνας. Εκεί ήμαστε μόνες μας, δεν είχαμε δίπλα μας ούτε τον πατέρα, ούτε τη μητέρα μας, κανένα συγγενή. Θες δεν θες οφείλεις κάτω από αυτές τις συνθήκες να μάθεις να ζεις μόνος σου από τόσο μικρή ηλικία και να ακολουθείς τους κανόνες.
Τ.: Και έτσι ακριβώς, μάθαμε και εμείς να ζούμε με το σύνολο και ν’ ακολουθούμε τους κανόνες.
Ποια είναι η πιο ωραία ανάμνηση που έχετε από τα παιδικά σας χρόνια;
A.: Από τις πιο όμορφές μου αναμνήσεις σίγουρα αποτελούν οι οικογενειακές μας εκδρομές στον Πρόδρομο και στο ξενοδοχείο Βερεγγάρια.
Τ.: Για μένα από την άλλη, οι πιο όμορφές μου αναμνήσεις έχουν να κάνουν με τα ταξίδια που κάναμε μικρές με την οικογένειά ανά τον κόσμο. Όλες εκείνες οι γεύσεις και μυρωδιές, τα χρώματα, τα τοπία, συνθέτουν το παζλ των πιο όμορφών μου παιδικών αναμνήσεων.
Τι έχετε πάρει από τους γονείς σας, Νίκο Δημητρίου και Ναδίνα Πούλια;
Τ.: Πολλά πράγματα έχουμε πάρει είναι η αλήθεια.
Α.: Πάρα πολλά… Το κυριότερο από όλα, είναι ότι μας έμαθαν να είμαστε σωστοί άνθρωποι.
Τ.: Μας έμαθαν να είμαστε δίκαιες, να έχουμε ευγένεια. Να ακολουθούμε πάντα τα πιστεύω και τα ιδανικά μας.
Α.: Ευγνωμονούμε και οι δύο τους γονείς μας για όσα μας μετέδωσαν και όλα όσα μας έμαθαν. Πήραμε γερές βάσεις που τις έχουμε καλά κρυμμένες μέσα μας μέχρι και σήμερα.
Τ.: Η οικογένεια που μεγαλώνει ο κάθε άνθρωπος είναι για μένα το Α και το Ω. Η οικογένεια είναι εκείνη που σου διαμορφώνει τον χαρακτήρα, σου δίνει τις βάσεις και στην τελική ευθύνεται για αυτό που θα γίνεις αργότερα στην κοινωνία.
Ας αφήσουμε όμως όλα αυτά και να πάμε κάπου αλλού. Θα ήθελα να μου πείτε ποιο ήταν το πιο όμορφο ταξίδι που έχετε κάνει μαζί αλλά και ξεχωριστά.
Τ.: Από τα ωραιότερα ταξίδια που έχω κάνει μόνη μου ήταν το ταξίδι μου στο Μαρόκο την εποχή που ήμουν φοιτήτρια. Σου μιλάω ειλικρινά, είναι από τα ταξίδια που έχω κάνει και θα τα θυμάμαι για μια ζωή. Επίσης από τα ωραιότερα ταξίδια που θα θυμάμαι είναι τα καλοκαίρια που πέρασα παρέα με τον σύζυγό μου. Τώρα το ταξίδι που θυμάμαι με την Αγγέλω, είναι αυτό που κάναμε μαζί στο Μεξικό.
Α.: Όντως, ήταν ένα από τα πιο ωραία κοινά μας ταξίδια. Ήμασταν φοιτήτριες και πήγαμε σε ένα άγνωστο για μας μέρος αλλά πραγματικά ζήσαμε ανέμελες διακοπές. Για να πραγματοποιηθεί βέβαια ηθικοί αυτουργοί ήταν οι γονείς μας που στα 18 μας, μας είχαν πει να κάνουμε αυτό το ταξίδι μαζί. Η ζωή μου στην Ουάσινγκτον μόνο όμορφες στιγμές και αναμνήσεις μου έχει αφήσει όλα αυτά τα χρόνια. Από την Ουάσινγκτον ταξίδευα στη Νέα Υόρκη παρέα με τους φίλους μου και περνούσαμε πάντα πολύ ωραία. Επίσης άλλο ένα καλοκαιρινό ταξίδι που θυμάμαι πολύ έντονα, ήταν όταν με την παρέα μου από το Μονακό ταξιδέψαμε με κότερο μέχρι τη Σαρδηνία. Όμορφες αναμνήσεις έχω και από τα καλοκαίρια μου στη Μύκονο αλλά και το Πόρτο Φίνο.
Μου δίνετε την αίσθηση ότι οι δύο σας δεν νιώσατε ποτέ τη μοναξιά…
Τ.: Αυτό είναι αλήθεια, δεν νιώσαμε ποτέ μοναξιά. Πάντα είχαμε η μία την άλλη. Βέβαια όταν μάθεις να ζεις μόνος σου, όταν φτάσεις σε σημείο να κάνεις παρέα με τον εαυτό σου δεν υπάρχει περίπτωση να νιώσεις ποτέ μοναξιά.
Μοιάζετε σαν δυο σταγόνες νερό και η μία αλληλοσυμπληρώνει την άλλη σε πολλά σημεία. Παρόλα αυτά, μη μου πείτε πως δεν έτυχε ποτέ να τσακωθείτε;
A.: Εννοείται ότι στη ζωή μας έχουμε τσακωθεί πολλές φορές για χαζούς λόγους βέβαια, αλλά έχουμε τσακωθεί.
Ποια κάνει την πρώτη κίνηση για να συμφιλιωθείτε;
T.: Η Αγγέλω κάνει πάντα την πρώτη κίνηση (Γέλια). Εγώ είμαι πιο πεισματάρα, είμαι αυτή που το παίζω σκληρό καρύδι.
Πόσες ώρες έχετε κάνει τσακωμένες, που να μην έχετε ανταλλάξει κουβέντα;
A.: Άντε να σπάσει πέτρα το πολύ να άντεξα 48ώρες να μη μιλιόμαστε (Γέλια).
Πέρα από δίδυμες, υπήρξατε η μία για την άλλη και η καλύτερη φίλη;
Τ.: Αναπόφευκτα αυτό ήρθε και έδεσε και έγινε ένα με τις ζωές μας. Όπως είπαμε και πιο πάνω από την πρώτη στιγμή το δέσιμό μας ήταν απίστευτα δυνατό και μέχρι σήμερα έτσι παραμένει.
Ο φιλικός κλοιός είναι κοινός ή η κάθε μία έχει δικούς της φίλους;
A.: Οι πιο πολλοί μας φίλοι είναι κοινοί, παρόλα αυτά έχουμε και ξεχωριστούς.
Έχετε προδοθεί από φιλίες;
Α.: Οι φίλοι είναι πολύτιμοι στη ζωή μας και δεν χρειάζεται να έχεις πολλούς, λίγοι και καλοί φτάνουν. Δεν θέλεις κόλακες στη ζωή σου αλλά ανθρώπους που επειδή σ’ αγαπούν θα σου πουν μόνο αλήθειες. Από τον κανόνα να σε προδίδουν οι φίλοι σου δεν έχουμε αποτελέσει εξαίρεση ούτε εμείς (Χαμόγελο).
Τ.: Ναι, έχουμε προδοθεί και ξέρουμε τι πάει να πει. Όταν συμβεί, το ξεπερνάς, κοιτάς μπροστά και προχωρείς.
Ποιο είναι το μεγαλύτερό σας μειονέκτημα;
T.: Είμαι αθεράπευτα συναισθηματικός άνθρωπος και αυτό θεωρώ ότι είναι το μεγαλύτερό μου μειονέκτημα.
Α.: Το γεγονός ότι αρκετές φορές πιάνω τον εαυτό μου να χάνεται κοιτώντας τ’ αστέρια.
Είμαι ονειροπόλα και ίσως αυτό να είναι ςτο μεγαλύτερό μου μειονέκτημα.
Η μόδα τι ρόλο παίζει στη ζωή σας;
T.: Η μόδα μου αρέσει, αλλά επιλέγω να φορώ κάτι που μου ταιριάζει και όχι κάτι που έτυχε έτσι απλά να βρίσκεται στη μόδα την εκάστοτε χρονική περίοδο.
Α.: Fashion victims δεν υπήρξαμε ποτέ. Μας αρέσει η μόδα, την αγαπούμε, την παρακολουθούμε αλλά πάντα επιλέγουμε να φοράμε ρούχα που μας ταιριάζουν και όχι ρούχα που απλά προστάζει η μόδα.
Τ.: Θεωρώ ότι το να αποκτήσεις στυλ είναι πιο σημαντικό από αυτά που προστάζει η μόδα την κάθε σεζόν.
Από όλα όσα έχετε ζήσει μέχρι σήμερα, θα ήθελα να μου πείτε ποια ήταν για σας η καλύτερή σας στιγμή και ποια η χειρότερη.
Τ.: Η χειρότερη στιγμή και των δυο μας ήταν ο θάνατος του πατέρα μας πριν από περίπου σαράντα χρόνια. Η πιο ευτυχισμένη από την άλλη στιγμή της ζωής μου ήταν όταν έμαθα ότι ήμουν έγκυος τον γιο μου.
Α.: Αν σου πω ότι δεν έχει έρθει ακόμη η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου θα με πιστέψεις; Εδώ είμαι και την περιμένω να έρθει (Χαμόγελο).
Επιμέλεια: Σοφία Χαραλάμπους
Μακιγιάζ: Έλενα Θεοδώρου (Kryolan)
Μαλλιά: Bianco (Μαρίνος)
Ρούχα, παπούτσια και αξεσουάρ από προσωπική συλλογή.
