Το ζευγάρι των ηθοποιών μοιράζονται μαζί μας τις σκέψεις για το θέατρο, τη δημοσιότητα, το γάμο και τα παιδιά.
Από τη Μαρένα Καδιγιαννοπούλου
Γνωριζόμαστε περίπου μια δεκαετία, αλλά ξανασυναντηθήκαμε μετά από αρκετό καιρό, με αφορμή τις θεατρικές δουλειές τους: τον «Άμλετ» για τον Τάσο Ιορδανίδη και τον «Θείο Βάνια» για τη Θάλεια Ματίκα, αμφότερα στο θέατρο «Άνεσις» στην Αθήνα. Σαν να μην πέρασε μια μέρα, συζητήσαμε για τις παραγωγές που ανεβάζουν τα τελευταία έξι χρόνια στο «Άνεσις», για τη σχέση τους, για τα παιδιά τους, Δάνο και Νάγια, και για τα όνειρά τους. Συμπέρασμα: η Θάλεια έχει διατηρήσει αλώβητο τον αυστηρό της χαρακτήρα, σε συνδυασμό με τη σχεδόν κέρινη ομορφιά της, ενώ ο Τάσος τον αυθορμητισμό του.
Πόσα χρόνια κάνετε δικές σας παραγωγές;
ΘΑΛΕΙΑ ΜΑΤΙΚΑ: Mε τον Τάσο είμαστε 10 χρόνια μαζί, συν ένα χρόνο πριν, που είχε ξεκινήσει να κάνει παραγωγές μόνος του. Άρα, συνολικά 11 χρόνια.
Και στο θέατρο «Άνεσις»;
ΤΑΣΟΣ ΙΟΡΔΑΝΙΔΗΣ: Φέτος είναι ο έκτος χρόνος.
Πώς νιώθετε με τη διπλή ιδιότητα παραγωγού-ηθοποιού;
Θ.Μ.: Το περισσότερο βάρος θα έλεγα ότι το έχει ο Τάσος.
Τ.Ι.: Άλλες φορές είναι ωραία και άλλες άσχημα.
Άσχημα πότε είναι;
Τ.Ι.: Στο θέατρο «Άνεσις» έχουμε σταθεί τυχεροί. Βέβαια, όπως κάθε δουλειά έχει τη φθορά της, έτσι συμβαίνει και στο θέατρο, που είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Υπάρχουν, λοιπόν, και δυσκολίες. Η συναναστροφή με τους ανθρώπους τις περισσότερες φορές είναι πολύ όμορφη και εποικοδομητική. Όμως, επειδή έχεις τη συνολική εποπτεία μιας δουλειάς όταν είσαι επικεφαλής τέτοιων εγχειρημάτων, αυτό αναπόφευκτα προκαλεί φθορά, ψυχική, σωματική, πνευματική.
Όταν έχεις απέναντί σου ένα συνάδελφό σου ηθοποιό και πρέπει να διαχειριστείς μαζί του το οικονομικό μέρος της συμφωνίας, νιώθεις άβολα που ίσως οδηγηθείς να κάνεις ενός είδους «παζάρι»;
Τ.Ι.: Δεν τα έχω χαλάσει ποτέ στα οικονομικά με ηθοποιό. Όχι γιατί είμαστε «σκορποχέρηδες», απλώς γιατί πιστεύω ότι έχουμε μια ικανότητα να εκτιμούμε την πορεία του καθενός.
Δε νιώθεις ότι τη στιγμή της διαπραγμάτευσης χάνεις λίγη από τη δημιουργικότητά σου ως καλλιτέχνης;
Τ.Ι.: Γιατί; Ο καλλιτέχνης, αν δεν είναι παραγωγός, δεν πηγαίνει να πληρώσει τη ΔΕΗ και την ΕΥΔΑΠ του;
Εσύ, Θάλεια, παρεμβαίνεις συμβουλευτικά στη διαπραγμάτευση με έναν ηθοποιό;
Θ.Μ.: Συζητάμε, αλλά δεν επεμβαίνω ιδιαίτερα, με την έννοια ότι και να επέμβω, δεν εισακούομαι! Κυρίως στα οικονομικά. Ο Τάσος είναι περισσότερο του ρίσκου από εμένα. Και να επέμβω, λοιπόν, θα γίνει αυτό που έχει εκείνος στο μυαλό του.
Τα τελευταία χρόνια έχετε στραφεί στο κλασικό ρεπερτόριο. Ήταν κοινή απόφαση ή ο ένας παρέσυρε τον άλλο;
Θ.Μ.: Έχουν προκύψει τα πράγματα έτσι. Καταρχάς, έχουμε έναν σκηνοθέτη στην κεντρική σκηνή του θεάτρου, τον Λεβάν Τσουλάτζε, ο οποίος είναι φτιαγμένος για ν’ ανεβάζει μεγάλα έργα. Επομένως, θα ήταν άδικο να του εμπιστευτούμε κάποιο μικρότερο. Αφού μπορεί και επικοινωνεί στο κοινό αυτά τα έργα, τι να του πεις να κάνει; Ένα έργο δωματίου τριών ατόμων; Γιατί να τον φέρεις στην Ελλάδα γι’ αυτό; Είναι κρίμα. Από τη στιγμή, λοιπόν, που έχουμε αποφασίσει να συνεργαζόμαστε μ’ εκείνον στην κεντρική μας σκηνή, οφείλουμε να του προσφέρουμε σπουδαία έργα για τα σπουδαία ανεβάσματα που κάνει. Από εκεί και πέρα, το να βρεις ένα σύγχρονο έργο είναι πολύ πιο δύσκολο απ’ ό,τι να ανατρέχεις στους κλασικούς.
Τ.Ι.: Πολλές φορές είναι και οι συγκυρίες που φέρνουν έτσι τα πράγματα. Όταν πρωτοήρθα στο θέατρο «Άνεσις», έκανα ένα σύγχρονο έργο, το «Κάθε Πέμπτη Κύριε Γκριν», με τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο. Άλλωστε, κακά τα ψέματα, τα κλασικά έργα έχουν πει τα πάντα, έχουν δηλώσει το όλον. Χτίζουμε όντως αυτές τις βάσεις στο κλασικό ρεπερτόριο.
Η συνεχής συνεργασία με τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη δε σας δεσμεύει; Δε θέλετε ως καλλιτέχνες να συνεργαστείτε και με άλλους σκηνοθέτες, βλέποντας τη δική τους ματιά;
Τ.Ι.: Σίγουρα και άλλοι σκηνοθέτες θα μας πρόσφεραν νέες διαδρομές, ωραίες ιδέες και συνεργασίες. Θεωρώ, όμως, ότι στη ζωή πρέπει να είσαι ευγνώμων. Επίσης, ό,τι δίνεις, παίρνεις. Ο Λεβάν Σουλάτζε πήρε ένα θέατρο μ’ έναν εντελώς άγνωστο ηθοποιό στο θεατρικό κοινό, εμένα, που είχα κάνει μια επιτυχία επί δύο χρόνια με τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο, η οποία όμως ήταν ξεκάθαρα δική του. Όταν, λοιπόν, έρχεται αυτός ο σκηνοθέτης και με τρία κλασικά ανεβάσματα μας προσφέρει τρεις επιτυχίες, νομίζω ότι θα ήταν αγνωμοσύνη να συνεχίσουμε με κάποιον άλλο. Για να το πω απλουστευμένα, ομάδα που κερδίζει, δεν αλλάζει εύκολα. Βέβαια, εμπεριέχεται και η ανασφάλεια σ’ αυτό, αλλά και η ασφάλεια επίσης, καθώς ο Λεβάν είναι ένας καλλιτέχνης που με εμπνέει συνεχώς.
Και οι δύο νιώθετε ανασφάλεια ν’ αλλάζετε συνεργάτες;
Θ.Μ.: Αυτό έχει να κάνει με το αν οι συνεργάτες σου σε καλύπτουν καλλιτεχνικά. Εγώ έκανα πέρυσι το «Στρίψιμο της Βίδας», με σκηνοθέτη τον Δημοσθένη Παπαδόπουλο, και έμεινα απόλυτα ικανοποιημένη, τόσο με το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα όσο και από την ιδιοφυία του, γι’ αυτό και φέτος ανεβάζουμε μαζί τον «Θείο Βάνια», που παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη. Αν ταιριάζεις με τον άλλο και σου καλύπτει αυτές τις ανάγκες, γιατί να μη συνεχίσεις να δουλεύεις μαζί του;
Τ.Ι.: Βέβαια, είμαστε ακόμα νέοι, να είμαστε καλά και σίγουρα θα βρεθούμε και με άλλους ανθρώπους κάποια στιγμή.
Μέσα σ’ αυτά τα 11 χρόνια στην παραγωγή, Τάσο, έχεις μετανιώσει έστω και λίγο γι’ αυτή σου την απόφαση;
Τ.Ι.: Κάθε μέρα μετανιώνω και κάθε μέρα, αφού μετανιώσω, λέω: «καλά έκανες».
Γιατί θέλησες να κάνεις μόνο δικές σου παραγωγές;
Τ.Ι.: Γιατί ήθελα να κάνω οικογένεια. Αν θέλεις να κάνεις οικογένεια και έχεις βρει τον άνθρωπό σου, δεν μπορείς να ζεις με το μισθό του ηθοποιού. Η πρώτη μου παραγωγή ήταν μια βουτιά στο κενό χωρίς αλεξίπτωτο, και λόγω μιας φιλοδοξίας που, αν θέλεις, άγγιζε τα όρια της μωροφιλοδοξίας. Στην πορεία, επειδή στάθηκα τυχερός και κάπως προχώρησαν τα πράγματα, δημιουργήθηκαν οι κατάλληλες συνθήκες. Γνώρισα και τη Θάλεια, αποφάσισα να δημιουργήσω οικογένεια, αλλά, κακά τα ψέματα, δεν μπορούσα να βιοποριστώ με το μισθό του ηθοποιού. Εκτός αν έκανα κάποιες επιλογές, τις οποίες όμως δε θα μπορούσα να υποστηρίξω καλά. Επομένως, το ένα έφερε το άλλο.
Σας έχει απασχολήσει η δημοσιότητα;
Τ.Ι.: Ενώ στην αρχή έλεγα ότι για να μπορέσω να υποστηρίξω τις δουλειές μου πρέπει να γίνω γνωστός, στην πορεία δε μ’ ενδιέφερε. Πραγματικά, δε με νοιάζει καθόλου, και μπορεί ν’ ακούγεται ότι λέω ψέματα έπειτα από τους ρόλους που έχω ερμηνεύσει –Ρασκόλνικοφ, Κοβάλσκι και τώρα τον Άμλετ. Αν παρατηρήσεις το φουαγιέ του θεάτρου, έχω βάλει μόνο μια φωτογραφία μου. Δε μ’ ενδιαφέρει πια. Το μόνο που μ’ απασχολεί, είναι να είμαι πνευματικά υγιής μέσα στις δουλειές που κάνω και πνευματικά και σωματικά υγιής για την οικογένειά μου.
Θ.Μ.: Ούτε εμένα μ’ απασχολεί η δημοσιότητα. Μπορώ να πω ότι χαίρομαι περισσότερο όταν δε με γνωρίζουν, γιατί με κουράζει. Με αφορά να με αναγνωρίζουν καλλιτεχνικά οι άνθρωποι που μ’ ενδιαφέρουν. Να έρχεται το θεατρόφιλο κοινό και να μου λένε οι θεατές ότι τους άρεσε η ερμηνεία μου. Ναι, αυτό μ’ ενδιαφέρει πάρα πολύ. Το να με αναγνωρίζει ο κόσμος, για κάποιο λόγο δε με αφορά καθόλου.
Τι είναι αυτό που σας κρατάει μαζί δέκα χρόνια;
Τ.Ι.: Η Θάλεια είναι η ζωή μου. Δεν μπορώ να με φανταστώ χωρίς αυτήν, ακόμη και με τα στραβά και την γκρίνια της, με τις καταθλίψεις, τα γέλια και την τελειομανία της! Μπορώ να σκεφτώ τη ζωή μου χωρίς το θέατρο, χωρίς πολλά πράγματα. Ξεπέρασα το θάνατο του πατέρα μου και στάθηκα. Χωρίς τη Θάλεια δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου σε καμία περίπτωση.
Θ.Μ.: Είναι μια σχέση δυνατή, που έχει δοκιμαστεί. Όταν έχεις περάσει μια δεκαετία με τον άλλο και έχεις αποκτήσει δύο παιδιά, έχει φτάσει η σχέση σε άλλο επίπεδο.
Το πρώτο παιδί άλλαξε περισσότερο την ισορροπία σας ή το δεύτερο;
Θ.Μ.: Κάθε παιδί αλλάζει την ισορροπία ενός ζευγαριού.
Τ.Ι.: Είναι μια τεράστια αλλαγή και ευθύνη ο ερχομός των παιδιών σ’ ένα ζευγάρι, ειδικά για τη μητέρα. Βλέπω τα δύο παιδιά μας – ο Δάνος είναι 5 ετών και η Νάγια 15 μηνών. Η μικρή τους υπόλοιπους μας αναγνωρίζει, αλλά με τη μητέρα της έχει ψύχωση. Αυτό κάτι δείχνει. Αλλά και ο μεγάλος, εμένα με λατρεύει, με τη μητέρα του όμως έχει άλλο δέσιμο. Και αν θυμηθούμε τα παιδικά μας χρόνια, έτσι νιώθαμε, γιατί η μητέρα είναι μητέρα, πώς να το κάνουμε.
Πώς άλλαξαν οι ισορροπίες σας;
Θ.Μ.: Το σπίτι, καταρχάς, ανήκει στα παιδιά, δεν είναι δικό σου, ενώ και η καθημερινότητά σου ανήκει και πάλι σ’ εκείνα. Αυτά ορίζουν πώς θα κινηθείς. Και μόνο πρακτικά αν το σκεφτεί κανείς, πέρα από τα άγχη, δε χρειάζεται να πεις κάτι άλλο για το πώς αλλάζει η ζωή σου.
Ποιος είναι περισσότερο αυστηρός μαζί τους;
Θ.Μ.: Εγώ. Γενικά, δεν είμαι πολύ αυστηρή σε σχέση με άλλους γονείς, αλλά είμαι σίγουρα πιο αυστηρή από τον Τάσο, που δεν είναι καθόλου! Προσπαθώ να κρατήσω ένα υποτυπώδες πρόγραμμα στο σπίτι.
Τάσο, αναφέρθηκες πριν στην απώλεια του πατέρα σου, ότι κατάφερες και στάθηκες. Πώς το διαχειρίστηκες;
Τ.Ι.: Είχε μόλις γεννηθεί ο γιος μου και είχα τη Θάλεια. Ήμουν υποχρεωμένος να το κάνω. Αν το δούμε καθαρά ρεαλιστικά, ήταν η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων. Είσαι υποχρεωμένος να ζεις.Έπρεπε, λοιπόν, να το κάνω και το έκανα. Και είμαι πολύ χαρούμενος που το κατάφερα, γιατί έχουν μείνει ωραίες αναμνήσεις. Μέσα από τον τρόπο με τον οποίο εγώ αντιμετωπίζω τη Θάλεια και τα παιδιά, βλέπω πολλές φορές τον πατέρα μου.
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν απομακρυνθεί από τη ζωή σας, αλλά θα τους θέλατε κοντά σας;
Τ.Ι.: Εμένα μου λείπουν πολύ οι φίλοι μου. Απλώς, η καθημερινότητά μας τρέχει τόσο γρήγορα, που δε γίνεται εκ των πραγμάτων. Μου λείπουν οι ανέμελες στιγμές με τους παιδικούς μου φίλους, που μεγαλώσαμε μαζί. Ξέρω, βέβαια, ότι είναι εκεί, όπως κι εκείνοι γνωρίζουν ότι είμαι εδώ γι’ αυτούς.
Θ.Μ.: Εγώ, όσους ανθρώπους από το πολύ μακρινό παρελθόν μου μέχρι σήμερα ήθελα να έχω κοντά μου, τους έχω όλους, και μάλιστα με έντονη επαφή. Επομένως, είμαι πλήρης απ’ αυτό.
Δεν κρύψατε ποτέ τη σχέση και το γάμο σας, όμως κρατάτε μια διακριτική στάση προς τα έξω.
Τ.Ι.: Δεν ασχολούμαστε με ό,τι έχει να κάνει με τη χωρίς λόγο έκθεσή μας. Η μόνη μας σκέψη από τότε που έχουμε αναλάβει το «Άνεσις» είναι πώς θα επιβιώσουμε κάνοντας καλές δουλειές. Αυτό θέλει πολύ χρόνο, χώρο και τόπο.
Θ.Μ.: Ασχολούμαστε μόνο με το καλλιτεχνικό κομμάτι της δουλειάς μας. Όλα τα υπόλοιπα δεν υπάρχουν.
Δηλαδή, ξυπνάτε το πρωί κι εκτός απ’ όλα αυτά που πρέπει να κάνετε με τα παιδιά, προσηλώνεστε στη δουλειά;
Θ.Μ.: Ο Τάσος τελείως. Επειδή «τρέχει» περισσότερο τα του θεάτρου, ασχολείται από το πρωί ως το βράδυ. Δε γίνεται διαφορετικά, αν και πιστεύω ότι είναι λίγο εμμονικός.
Τ.Ι.: Δε θεωρώ ότι είμαι εμμονικός, ίσως παλαιότερα να το πίστευα κι εγώ.
Θ.Μ.: Εγώ προτιμώ να δω δέκα παραστάσεις που μ’ ενδιαφέρουν στη θεατρική Αθήνα, παρά να πάω σε δέκα events.
Για ποιους λόγους τσακώνεστε;
Τ.Ι.: Για διάφορους λόγους. Εγώ τρελαίνομαι όταν βλέπω ότι η Θάλεια δεν είναι καλά και την πιέζω να μου πει τι έχει. Είμαι ψυχοβάλτης, αλλά δεν μπορώ. Θέλω ο άνθρωπός μου να είναι καλά.
Θ.Μ.: Τσακωνόμαστε για πρακτικά προβλήματα, για πράγματα στα οποία ο Τάσος δεν κάνει πίσω και δεν έχουν γίνει ποτέ μέσα σ’ αυτά τα δέκα χρόνια που είμαστε μαζί. Επίσης, τσακωνόμαστε για καλλιτεχνικά ζητήματα, αλλά και για υπαρξιακά, για όλα… Όταν ένα ζευγάρι είναι δέκα χρόνια μαζί από το πρωί έως το βράδυ, όχι σαν άλλους οι οποίοι συναντιούνται μόνο το βράδυ για μία ώρα, τα πράγματα είναι περισσότερο έκρυθμα.
Είστε ζευγάρι του Αγίου Βαλεντίνου;
Θ.Μ.: Σ’ αρέσει, Τάσο, θέλεις να το γιορτάσουμε;
Τ.Ι.: Γιατί, έχω ξεχάσει ποτέ γενέθλια, γιορτές, επετείους;
Μετά από τσακωμό έχετε κοιμηθεί ποτέ σε ξεχωριστά κρεβάτια;
Θ.Μ.: Ποτέ, πού να τολμήσω;
Τ.Ι.: Αν το ζευγάρι αρχίσει να κοιμάται σε χωριστά κρεβάτια, είναι η αρχή του τέλους της σχέσης. Δε γίνεται να συμβεί αυτό, πρέπει να λύνεται το όποιο θέμα.
Θάλεια, ποια χαρακτηριστικά του Τάσου αναγνωρίζεις στα παιδιά σας και ποια εσύ αντίστοιχα Τάσο;
Θ.Μ.: Η μικρή είναι μωρό ακόμη και θεωρώ ότι και για τον Δάνο είναι νωρίς για να διακρίνω.
Τ.Ι.: Στον Δάνο δεν αρέσει να χάνει, όπως και στη Θάλεια. Αν δεν καταφέρει κάτι με την πρώτη, το παρατάει εύκολα, όπως κι εκείνη, είναι το σήμα κατατεθέν της. Είναι επίσης εγωιστής, αλλά και ευγενής, όπως η μαμά του. Γενικά, ο γιος μου μοιάζει πάρα πολύ με τη Θάλεια. Μπορεί ν’ ακούγομαι χαζομπαμπάς, αλλά είναι έξυπνος, όπως κι αυτή!
Μάλλον μπορείς να χαρακτηριστείς χαζομπαμπάς περισσότερο απ’ ό,τι η Θάλεια χαζομαμά.
Θ.Μ.: Χαζομαμά δεν έχω γίνει. Δεν ανήκω στην κατηγορία με τις τρελαμένες γυναίκες, τις οποίες, δεν το κρύβω, θαυμάζω πολύ. Μιλούν μόνο για τα παιδιά τους και μπορούν να είναι 24 ώρες το 24ωρο αφοσιωμένες σ’ αυτά. Όχι, δεν είμαι έτσι. Επίσης, έχω μια θεωρία την οποία ελπίζω να κάνω πράξη: ότι τα παιδιά δεν τα κάνεις για σένα, αλλά για να τα παραδώσεις στο κοινωνικό σύνολο. Και καλό είναι να τους υπενθυμίζεις ότι πρέπει ν’ ανοίξουν τα φτερά τους και να φύγουν μακριά.
Τ.Ι.: Το παιδί πρέπει να αυτονομηθεί, να πετάξει, να διαγράψει τη δική του πορεία.
Τα περισσότερα όνειρα που είχατε για έργα και ρόλους, τα έχετε πραγματοποιήσει;
Θ.Μ.: Δεν τελειώνουν τα όνειρα.
Τ.Ι.: Εγώ είμαι καλυμμένος.
Ρωτώ, γιατί πολλά νεαρά αγόρια, για παράδειγμα, βγαίνοντας από τη σχολή ονειρεύονται κάποια στιγμή να παίξουν τον Άμλετ ή τον Στάνλεϊ Κοβάλσκι από το «Λεωφορείο ο Πόθος».
Τ.Ι.: Εχω κάνει πολλά πράγματα τα οποία είχα στο μυαλό μου και ευχαριστώ την ανώτερη δύναμη που υπάρχει εκεί πάνω για το ότι τα κατάφερα. Βεβαια, το μεγαλύτερο όνειρο που έχω πραγματοποιήσει είναι που βρήκα τη σύντροφό μου.
Θ.Μ.: Τα όνειρα δε σταματούν ποτέ, βάζεις ένα στόχο και, όταν πραγματώνεται, αισθάνεσαι ότι πρέπει να πας παρακάτω. Δε σταματάς να ονειρεύεσαι και να κοιτάς μπροστά.
Επιμέλεια: Χρήστος Αλεξανδρόπουλος
Μακιγάζ-χτένισμα: Δημήτρης Δημητρούλης
Ευχαριστούμε το ξενοδοχείο «Periscope», Χάρητος 22, Κολωνάκι, τηλ. 210 7297200, www.yeshotels.gr, για την ευγενική φιλοξενία.
