Το Down Town ήταν μαζί του μια μέρα πριν το ατύχημα. Τον φωτογραφήσαμε, συνομιλήσαμε μαζί του, μοιραστήκαμε τη χαρά για τα νέα του σχέδια. Ήταν Σάββατο, 16 Μαρτίου του 2013. Την επομένη το πρωί συνέβησαν όλα. Ο Τόμας έμεινε στο νοσοκομείο και πέθανε τελικά, στις 21 Μαΐου. Ήταν μόλις 25 χρονών. Σήμερα, τρία χρόνια μετά, παρουσιάζουμε για πρώτη φορά τις αδημοσίευτες φωτογραφίες της Ολυμπίας Κρασαγάκη, ενώ ο δημοσιογράφος και καλύτερός του φίλος, Γιώργος Πράσινος, ο οποίος είχε κάνει για λογαριασμό του περιοδικού τη συνέντευξη, γράφει, ως φόρο τιμής, για το αγόρι με τα γαλάζια φωτεινά μάτια.
Το κινητό μου είναι γεμάτο από τα μηνύματα και τις φωτογραφίες του, το ίδιο και το σπίτι μου. Είναι κάποια από τα Μέσα στα οποία «επανέρχομαι» για να θυμηθώ, πολλές φορές. Αν και το «θυμάμαι» δεν είναι η κατάλληλη λέξη, για κάποιον, που δεν φεύγει από την καθημερινή σκέψη. Άρα, σε αυτή την περίπτωση, «θυμάμαι» ίσον «σκέφτομαι». Κι ας πέρασαν τρία χρόνια από τη μέρα που ο Τόμας πέρασε στην αντίπερα όχθη, εκεί που υπάρχει το πιο δυνατό φως, στην αιώνια ζωή, όπως λένε. Του Αγίου Αλεξίου χτύπησε, Κωνσταντίνου και Ελένης έφυγε, έχοντας μεσολαβήσει 66 μέρες στην εντατική, με την Ελλάδα να προσεύχεται για τον Τόμας της, μέχρι εκείνος να «την κάνει»… Πολλοί μίλησαν για «αδικία» ή κάποιοι είπαν πως ήταν «άτυχος». Μα ο Τομ ήταν και ένιωθε τυχερός, μιας και είχε όλα όσα είχε ονειρευτεί!
Γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1988 μέσα σε μια υπέροχη οικογένεια, την οποία λάτρευε. Είχε εμμονή με τον πατέρα του Γιάννη, λατρεία στη μητέρα του Άλισον, ήρωας του ήταν ο αδελφός του Μάνος με τον οποίο οι ατελείωτες ώρες στο τηλέφωνο προσπαθούσαν να σβήσουν την απόσταση που τους χώριζε αφού ο Μάνος εργαζόταν στο εξωτερικό, και φυσικά αγάπη στη super γιαγιά του, την Έρση, που την παρακάλαγε να του ετοιμάζει κάθε Κυριακή το περίφημο παστίτσιο της. Καλός μαθητής, πρώτος στις σκανταλιές (μετά έπαιρνε εκείνο το βλέμμα που του τα συγχωρούσες όλα), με φίλους πολλούς και καλούς να αποτελούν τεράστιο κεφάλαιο στη ζωή του. Αυτοί οι ίδιοι φίλοι που χρόνια αργότερα θα αγωνιούσαν έξω από την εντατική, θα περίμεναν για 66 μέρες για ένα καλό νέο για τον φίλο τους και, τέλος θα έκλαιγαν με αναφιλητά που δεν θα ξανάβλεπαν αυτό το γαλάζιο βλέμμα.
Φεύγει για τη γενέτειρα Αγγλία για να σπουδάσει μάρκετινγκ, επιστρέφει, πάει στρατό, κάνει μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, ξεκινάει δειλά-δειλά το μόντελινγκ, παρουσιάζει εκπομπές σε μουσικά κανάλια, πρωταγωνιστεί στην πρώτη του ταινία, το ριμέικ του «Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα», και πλέον, θέλει να κυνηγήσει και επισήμως, το όνειρο της υποκριτικής. Περνάει ένα ολόκληρο καλοκαίρι στο Λος Άντζελες, όπου παρακολουθεί μαθήματα υποκριτικής, Σεπτέμβριο επιστρέφει στο πατρικό του, στην Άνοιξη, μετά από ένα διάλειμμα όπου ζει μόνος του στο Κολωνάκι και η ζωή του πλέον αλλάζει γιατί με την επιστροφή του από την Αμερική, ξεκινούν οι «Βασιλιάδες», το μεγάλο sitcom του Mega, που από το πρώτο του κιόλας επεισόδιο κάνει υψηλές θεαματικότητες. Πέρασε από τουλάχιστον 14 castings για να κερδίσει τον ρόλο του Αλέξη Κανελλόπουλου, ο οποίος θα του εκτοξεύσει τη δημοτικότητα.
Απολαμβάνει και επιζητά να βοηθάει όπου μπορεί. «Σαν Τόμας θεωρώ ότι όταν έχεις τα φώτα πάνω σου -λόγω επαγγέλματος- έχεις δυο δρόμους να ακολουθήσεις: είτε το βλέπεις εγωιστικά και κοιτάς μόνο το συμφέρον σου, είτε χρησιμοποιείς αυτή τη δύναμη που έχεις για να δώσεις το καλό παράδειγμα, ευελπιστώντας ότι έστω και ένας θα σε μιμηθεί», θα μου πει σε εκείνη τη συνέντευξη, την τελευταία για το Down Town που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ και είναι σωσμένη μόνο στον υπολογιστή μου. Όποιος του ζητήσει βοήθεια, ο Τόμας θα τρέξει… Ήταν πάντα παρών στα Παιδικά Χωρία SOS (και χάρη στον θείο του Γιώργο που είναι διευθυντής εκεί θα μάθει να συνεισφέρει ψυχολογικά, ηθικά, όπως μπορεί, από μικρός) αλλά και σε οτιδήποτε άλλο έχει κοινωνικό-φιλανθρωπικό χαρακτήρα, για ανθρώπους που χρειάζονται βοήθεια.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν μου τηλεφώνησε για να μου ζητήσει να πάμε παρέα σε ένα πασχαλινό μπαζάρ του Κ.Ε.Ε.Π.Ε.Α. Ορίζοντες. Φτάνοντας στο Athens Metro Mall, αστραπιαία, 600 παιδιά τον περικύκλωσαν και δεν τον άφηναν αν δεν φωτογραφίζονταν μαζί του! Όσο ντροπαλός κι αν ήταν, απολάμβανε πάντα την αγάπη του κοινού. Και φυσικά των κοριτσιών, αν και τα δύο τελευταία χρόνια βρήκε αγάπη και ηρεμία στην Ιωάννα του.
Δήλωνε πάντα φύσει αισιόδοξος: «Αν δεν έχουμε αισιοδοξία, να τα παρατήσουμε όλα να κλειστούμε σε ένα δωμάτιο και να περιμένουμε τον θάνατό μας. Η θετική μας σκέψη, η αισιοδοξία, η ελπίδα είναι αυτό που μας δίνει την ώθηση να κάνουμε πράγματα, ελπίζοντας πάντα για το καλύτερο. Ελπίζοντας και ενεργώντας για το καλύτερο…».
Το άθλημα της πυγμαχίας τού έδωσε αυτοπεποίθηση, τα τατουάζ του έκρυβαν μια ιστορία ή ένα πρόσωπο λατρεμένο, το αγαπημένο του χρώμα ήταν το μοβ, το δεύτερό του όνομα ήταν Νέλσον, θαύμαζε τον Mohammed Ali, τρελαινόταν για παγωτό καρύδα και Nutella, και στο σούπερ μάρκετ, δεν επέλεγε ποτέ το πρώτο στη σειρά προϊόν, από το ράφι – έπαιρνε πάντα από το δεύτερο και πίσω! Ακόμα και σήμερα, κοινή μας φίλη ηθοποιός θα μου θυμίζει με κάθε ευκαιρία πόσο είχε συγκινηθεί από τον Τόμας όταν τον είδε στην πόρτα του σπιτιού της μία ώρα αφού είχαν κλείσει το τηλέφωνο (εκείνος έμενε βόρεια και εκείνη στη Βούλα) επειδή ήταν στεναχωρημένη και ήθελε να της κάνει μια αγκαλιά, και να της δώσει ένα βιβλίο well being για να την ανεβάσει ψυχολογικά. Ήταν από αυτά τα μικρά, ασήμαντα για πολλούς, μα σημαντικά για λίγους, που όταν τύχει και στα κάνουν, αισθάνεσαι το λιγότερο βασιλιάς.
Σε προσωπικό επίπεδο, ο Τόμας μού λείπει πολύ – αφόρητα πολύ. Μπήκε στη ζωή μου σαν σίφουνας, μου έδωσε ψυχολογική ώθηση και μου χάρισε τη φιλία του, με το αποτύπωμά του να είναι παντοτινό. Διακοπές, έξοδοι, ξενύχτια, συζητήσεις, βλέμματα να στρέφονται σε εκείνον παντού και πάντα, βόλτες με το τζιπ, γέλια, ακόμα και κλάματα, σκέψεις και όνειρα που μοιραστήκαμε και νέους φίλους και οικογένεια που μου γνώρισε – τα κουβαλάω όλα σαν παρακαταθήκη. Καλλιτεχνικά, επίσης λείπει, γιατί υπήρξε ένα αγόρι που μπορεί να ήταν το so-hot-right-now εκείνης της σεζόν αλλά είχε star quality που δύσκολα βρίσκεις, αφού ήταν αυτόφωτος, αυθόρμητος, μας άφησε να δούμε την αλήθειά του, χωρίς να μείνουμε στο προφανές: ένα ακόμα ωραίο αγόρι με τέλειο χαμόγελο, γυμνασμένους κοιλιακούς και τατουάζ.
Αυτό, μάλλον, έχουν εκτιμήσει και οι απανταχού fans του που ακόμα και σήμερα μου στέλνουν μηνύματα αγάπης στο facebook και με ρωτάνε για εκείνον ή μου κάνουν like στις φωτογραφίες του που έχω ανεβάσει στο instagram μου. Ίσως γιατί λαχτάρησαν αυτή ακριβώς την αλήθεια, ίσως το φως του…
Για τον δικό μας Τόμας, λοιπόν, τον «ξανθό βασιλιά»…
