Έφυγε από τη Δομινικανή Δημοκρατία, αφήνοντας πίσω της σύζυγο και παιδιά, για να δουλέψει στην Ισπανία. Κατέληξε στην Κύπρο κλειδωμένη σ’ ένα δωμάτιο κι εξαναγκάστηκε στην πορνεία. Το δικαστήριο έκρινε αυτήν κι άλλες 15 συμπατριώτισσές της που έπεσαν θύματα του ίδιου κυκλώματος, ως «αναξιόπιστες μάρτυρες». Δεν τα έβαλε κάτω. Έμεινε στην Κύπρο και με τη βοήθεια ενός δικηγόρου και μίας μη κυβερνητικής οργάνωσης είναι σήμερα το πρώτο θύμα εμπορίας που καταθέτει προσωπική αγωγή εναντίον σωματέμπορου.
Της Τώνιας Σταυρινού
«Το όνειρο μου ήταν να βρω μια δουλειά. Ένα εισόδημα που να εξασφαλίσει ένα μέλλον στα παιδιά μου. Στη Δομινικανή Δημοκρατία κάθε μέρα τα πράγματα γίνονται όλο και πιο δύσκολα. Δεν υπάρχουν δουλειές και η οικονομία είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση. Μια φίλη μου, μου μίλησε για ένα ταξίδι στην Ισπανία. Εκεί καταφεύγουν πολλοί νέοι από τη χώρα μου για να βρουν δουλειές. Όπως μου παρουσίασε τα πράγματα, θα έπρεπε να περάσω μέσω μιας άλλης ευρωπαϊκής χώρας για να βγάλω σχετικές άδειες. Μου είχε πει ότι για να επισπεύσουμε τη διαδικασία, θα με έστελναν με συμβόλαιο χορεύτριας σε μπαρ και μ’ αυτό τον τρόπο θα ήταν πιο εύκολο να φύγω από την ενδιάμεση χώρα. «Είναι πανεύκολο, μην ανησυχείς για τίποτα», μου είπε. Δεν το ήξερα τότε, αλλά η χώρα που υποτίθεται θα λειτουργούσε σαν σταθμός, ήταν η Κύπρος. Στην Κύπρο συνομιλούσα με μια κυρία, η οποία μου είπε ότι στο μπαρ θα έμενα μόνο για μια βδομάδα μέχρι να κανονιστούν τα χαρτιά μου για να φύγω με τρένο για την Ισπανία. Με έπεισαν. Εύχομαι να είχα δείξει μεγαλύτερη καχυποψία, αλλά μερικές φορές η μεγάλη ανάγκη σε κάνει να βλέπεις ελπίδες εκεί που δεν υπάρχουν. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι αυτή η κοπέλα την οποία θεωρούσα φίλη μου, είχε κανονίσει να με πουλήσει».
Η συνέντευξή της δημοσιεύθηκε στο Down Town τον Δεκέμβρη του 2009. Τρομοκρατημένη, κλεισμένη στον εαυτό της, έκλαιγε ασταμάτητα και δεν εμπιστευόταν κανένα. Σε παρόμοια κατάσταση βρίσκονταν τότε και οι άλλες 15 Δομινικανές που είχαν πέσει θύματα εξαπάτησης και σεξουαλικής εκμετάλλευσης σε κυπριακά καμπαρέ και μπαρ. Κάποιες είχαν κολλήσει σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, άλλες παρουσίαζαν γυναικολογικά προβλήματα και ορισμένες είχαν μείνει έγκυες από πελάτες. Στο δικαστήριο κρίθηκαν όλες «αναξιόπιστες μάρτυρες», οι υποθέσεις τους έπεσαν κι ένας-ένας οι ιδιοκτήτες των καμπαρέ έβγαιναν από τις δικαστικές αίθουσες χαμογελαστοί. Ακόμη και η έφεση των γυναικών απορρίφθηκε. Οι περισσότερες εγκατέλειψαν την προσπάθεια. Απένταρες και εξαθλιωμένες δεν είχαν παρά να φύγουν από την Κύπρο. Εκτός από μία που έμεινε και σήμερα συνεχίζει τη μάχη. Είναι η γυναίκα που μας είχε δώσει τότε τη συνέντευξη και η οποία βρήκε το θάρρος να σταθεί ξανά απέναντι στους ανθρώπους που, όπως λέει, της «έδειξαν την κόλαση». Μετά το τέλος της δίκης καταχώρησε αγωγή εναντίον του ιδιοκτήτη και η εκδίκαση ξεκίνησε, μετά από μια ανεξήγητη καθυστέρηση έξι ετών, μόλις πριν από δύο βδομάδες. Ο δικηγόρος Χάρης Σταυράκης, προσέφερε τις υπηρεσίες του σε εθελοντική βάση. «Η κοπέλα αυτή δεν τα έβαλε κάτω και με τη βοήθεια και καθοδήγησή μας προχώρησε σε προσωπική αγωγή», λέει η επίτιμη πρόεδρος της Οργάνωσης Cyprus Stop Trafficking, Ανδρούλλα Χριστοφίδου. «Έτσι τώρα είμαστε μπροστά σε ένα μεγάλο γεγονός για την Κύπρο. Η δίκη αυτή είναι η πρώτη στο είδος της και είναι πάρα πολύ σημαντική, διότι για πρώτη φορά στα κυπριακά χρονικά, γυναίκα θύμα εμπορίας προσώπων οδηγεί στο Δικαστήριο τον άνθρωπο που την εκμεταλλεύθηκε».
«Έχω πέσει σε φρικτούς ανθρώπους»
«Φτάνοντας στην Κύπρο διαπίστωσα ότι βρισκόμουν σε νησί και η διαφυγή μου με τρένο ήταν μια κακόγουστη φάρσα που έπαιξαν σε βάρος μου. Μαζί μου ταξίδεψαν ακόμα πέντε γυναίκες, οι δυο από αυτές είχαν τα ίδια σχέδια με μένα, να μπορέσουν να φτάσουν στην Ισπανία. Ένας άντρας μας παρέλαβε από το αεροδρόμιο της Λάρνακας και μας οδήγησε σε ένα καμπαρέ. Εκεί, το αφεντικό πήρε τα διαβατήρια και τα εισιτήρια μας. Με έκλεισαν μαζί με τις υπόλοιπες κοπέλες σε ένα δωμάτιο. Υπήρχε 24ωρη παρακολούθηση για να μην μπορούμε να δραπετεύσουμε… Ήμουν τρομοκρατημένη, δεν γνώριζα κανέναν, δεν ήξερα από ποιον να ζητήσω βοήθεια και πώς, αφού δεν μιλούσα αγγλικά και κανείς δεν ήξερε ισπανικά. Ήμουνα αιχμάλωτη. Οι υπάλληλοι σε εκείνο το μέρος ήταν κακοί άνθρωποι και πολύ πονηροί. Μου έλεγαν ότι το αφεντικό είχε καλούς φίλους στην Αστυνομία. Με απειλούσαν για να πηγαίνω με πελάτες. Ήταν μια κόλαση… Ξέρω ότι υπάρχουν άτομα που θα έλεγαν ότι δεν είμαι κανένα παιδί για να ξεγελαστώ. Το ίδιο θα έλεγα κι εγώ για άλλες κοπέλες… Μέχρι που συνέβηκε σε μένα. Αν μπορούσα, θα προειδοποιούσα όλες τις γυναίκες, θα τις παρακαλούσα να μην αφήσουν κανένα να τις ξεγελάσει!
Είναι τρομερό να φτάνεις σε μια ξένη χώρα, να είσαι ολομόναχη, φοβισμένη και να αναγκάζεσαι να κάνεις πράγματα ενάντια στη θέλησή σου (…) Η απελευθέρωσή μας από εκείνο το φρικτό μέρος, έγινε χάρη σε έναν πελάτη που ειδοποίησε μια γυναίκα η οποία μιλούσε ισπανικά και εκείνη με τη σειρά της ειδοποίησε την Αστυνομία. Αν είμαι καλά σήμερα κι αν έχω αρχίσει να βρίσκω τον εαυτό μου, το οφείλω σε κάποιους ανθρώπους που με βοήθησαν. Δεν μου φτάνει μια ζωή για να τους ευχαριστήσω γι’ αυτό που έκαναν για μένα. Έχω πέσει σε φρικτούς ανθρώπους σ’ αυτή τη χώρα. Σε ανθρώπους που σε μεταχειρίζονται σαν να μπορούν να σε αγοράσουν. Είναι δύσκολο να προσποιείσαι, όταν από μέσα σου πεθαίνεις από ντροπή για τον τρόπο που σε κοιτάνε. Είναι λυπηρό που σε αυτό τον κόσμο υπάρχουν άτομα τόσο άκαρδα που πουλούν ανθρώπους για λεφτά. Και υπάρχουν άντρες που πληρώνουν για σεξ αδιαφορώντας αν η γυναίκα το προσφέρει παρά τη θέλησή της».
ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ
Αν ξέρεις ανθρώπους που έχουν πέσει θύματα εμπορίας και σεξουαλικής -ή άλλης μορφής- εκμετάλλευσης μπορείς να βοηθήσεις, μιλώντας με το Γραφείο Καταπολέμησης Εμπορίας Προσώπων της Αστυνομίας στα τηλ. 22808917 και 22808919.
