Η πρωταγωνίστρια του «Μπρούσκο» έχει πολλούς λόγους, πέρα από την επαγγελματική επιτυχία που βιώνει, για να είναι ήρεμη και κατασταλαγμένη στη ζωή της…
Του Γιώργου Πράσινου
Τη συνάντησα τη μέρα της γιορτής της – τότε, άλλωστε, χωρίς να το είχαμε σκεφτεί, είχαμε κανονίσει τη φωτογράφισή της στο κέντρο της Αθήνας. «Γιατί δεν το θύμισες στην παραγωγή μας πως σήμερα θα είχες τη γιορτής σου, ώστε να μη σε ταλαιπωρούμε;», τη ρώτησα έκπληκτος μετά τα «χρόνια πολλά». «Γιατί, όπως ξέρεις, έχω πολύ χρόνο και άνεση, ώστε να μπορώ να κάθομαι και να απολαμβάνω διαφόρων ειδών αργίες», μου ανέφερε γελώντας.
Ποια ήταν η ωραιότερη ευχή που δέχτηκες σήμερα;
Οτιδήποτε αφορά στην υγεία, είναι η ωραιότερη ευχή που μπορεί να δεχτεί κάποιος στις μέρες μας.
Εσύ, τι θα ευχόσουν στον εαυτό σου;
Ηρεμία, ισορροπία, αυτάρκεια. Πληρότητα.
Έφτασες ποτέ κοντά στην πληρότητα;
Σε συγκεκριμένες στιγμές, ναι, αισθάνθηκα πολύ πλήρης.
Αφορούσαν στα προσωπικά σου;
Είναι συνδυασμός και επαγγελματικών και προσωπικών στιγμών.
Πάντως, τον τελευταίο καιρό, βρίσκεσαι σε έντονη περίοδο μεταξύ γυρισμάτων, προβών θεάτρου…
Και ταξιδιών! Είναι μια έντονη περίοδος για μένα, από άποψης ενέργειας, αλλά αξίζει τον κόπο. Όλη η διαδικασία των προβών και των παραστάσεων είναι πολύ δημιουργική. Ανεβαίνω στην Αθήνα τα σαββατοκύριακα, γιατί παίζω στο έργο «Ιράκ – 9 τόποι επιθυμίας» στο «θέατρο Εργοτάξιον», στη Δάφνη. Είναι μια off-Broadway θεατρική επιτυχία της συγγραφέως Χέδερ Ράφολ, η οποία ανεβαίνει σε σκηνοθεσία της Μαρίας Τσαρούχα. Το έργο ουσιαστικά διαπραγματεύεται το τι σημαίνει να είσαι γυναίκα σε μια χώρα που επισκιάζεται από το καθεστώς του πολέμου. Πρόκειται για μια εξιστόρηση της ζωής 9 Ιρακινών γυναικών, με φόντο τους 2 πολέμους στον Κόλπο.
Και παράλληλα, είσαι για τέταρτη χρονιά στο «Μπρούσκο»…
Ναι, αισθάνομαι πολύ τυχερή που εργάζομαι σε ένα περιβάλλον με τόσο ωραίο κλίμα και σχέσεις συνεργασίας. Στο «Μπρούσκο» αυτό που μου αρέσει είναι ότι υπάρχει καλαισθησία, είναι πολύ προσεγμένο -και σκηνοθετικά και σεναριακά- και αυτό φαίνεται από την απήχηση που έχει στο κοινό. Σαν ρόλος, η Αναστασία έχει μια συνέπεια, αλλά υπάρχουν διαφορετικές συνθήκες στη ζωή της, και εγώ προσπαθώ να βρίσκω νέα στοιχεία για να προσθέτω στον ρόλο μου, ώστε να το εξελίσσω με βάση τη δομή της προσωπικότητας.
Λένε πως η παιδική μας ηλικία μάς καθορίζει, ακόμη και στη διαμόρφωση αυτής της προσωπικότητας στην οποία αναφέρεσαι…
Γεννήθηκα στη Λευκωσία και είμαι αυτής της γενιάς που παίζαμε σε αλάνες και οικόπεδα. Σκέψου πως έχω αναμνήσεις όπου κάναμε σκετσάκια στα πάρκα με την κολλητή μου… Η ανάπτυξη της φαντασίας μας, λοιπόν, ξεκίνησε από τότε – χωρίς τεχνολογία, κοντά στη φύση, με πολύ παιχνίδι. Ήμουν από τα παιδιά που για να με μαζέψουν στο σπίτι, οι γονείς μου έκαναν αγώνα, υπήρξα ένα υπερκινητικό παιδί.
Ήσουν από τα παιδιά που ήθελαν να γίνουν ηθοποιοί;
Πάντα είχα την τάση να θέλω να γίνω ηθοποιός. Η μητέρα μου με θυμάται να κάνω μιμήσεις και αυτοσχεδιασμούς -υποσυνείδητα- στο δωμάτιο μου, αλλά ουσιαστικά όταν στα 15 μου πήγα να δω μια παράσταση, το «Ποιος ανακάλυψε την Αμερική;», κινητοποιήθηκαν όλα. Τότε, ανακάλυψα ξεκάθαρα ότι θα ασχοληθώ με το θέατρο, εκεί με πήγαινε η ψυχή μου. Αφότου τελείωσα το σχολείο, ήρθα στην Αθήνα, όπου πέρασα στο Πάντειο Πανεπιστήμιο στην Κοινωνιολογία, με την προοπτική να μπορέσω να το συνδυάσω και με σπουδές θεατρικές. Όταν είδα στο θέατρο το «Angel Baby» του Αντώνη Καλογρίδη, ήταν η αφορμή για να γραφτώ μετά από λίγο καιρό στη Δραματική Σχολή.
Το Παρίσι και το Λονδίνο πώς μπλέκονται σε αυτή την διαδρομή;
Τελειώνοντας την Κοινωνιολογία, πήγα στο Παρίσι για να ολοκληρώσω τις σπουδές μου στην υποκριτική, ενώ αργότερα πήγα στο Λονδίνο για να κάνω μεταπτυχιακό στην performance. Τα χρόνια στην Αθήνα ήταν τα ωραιότερα χρόνια της φοιτητικής μου ζωής! Σε αυτό βοήθησε η μαγεία της πόλης -αλλά και η αποδόμησή που προκαλεί- όπως, επίσης, οι σπουδές που μου άρεσαν. Αντιθέτως, στο Παρίσι πέρασα από πολλά στάδια: αν και λάτρευα τις σπουδές μου, ταυτόχρονα βίωνα μεγάλες δυσκολίες γιατί ήταν όλα καινούρια, ξένα και πολύ διαφορετικά. Σίγουρα υπήρξε και η αγάπη για το Παρίσι ως πόλη που σε βάζει σε μεγάλη διαδικασία ενδοσκόπησης γιατί είναι έτσι φτιαγμένο: η τέχνη είναι παντού, η φιλοσοφία, η κριτική σκέψη, όλα είναι σε κάθε γωνιά του Παρισιού. Όσον αφορά στο Λονδίνο, ήμουν πιο προετοιμασμένη για το τι θα αντιμετωπίσω… Και ως πόλη, το Λονδίνο είναι πιο fun, χωρίς τη μελαγχολία του Παρισιού – τουλάχιστον για μένα.
Τι σου πρόσφερε η Κοινωνιολογία;
Μου πρόσφερε έναν τρόπο σκέψης. Οι σπουδές μου με καθόρισαν στον τρόπο σκέψης και θέασης του κόσμου και του εαυτού μου μέσα σ’ αυτόν. Φαντάζομαι ότι αυτό το κάνουν όλες οι σπουδές, ωστόσο, με διαφορετικό τρόπο για την κάθε επιστήμη. Τα τελευταία 3 χρόνια, συνεχίζω τις σπουδές μου και κάνω μετεκπαίδευση στην ψυχοθεραπεία Γκεστάλτ.
Ω! Ενδιαφέρον. Δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό αυτό.
Είναι κάτι που μου αρέσει πολύ. Η ψυχοθεραπεία Γκεστάλτ είναι μία ψυχοσωματική προσέγγιση ψυχοθεραπείας, ολιστική, αφορά πολύ το σώμα, ενώ ο τρόπος αντίληψης της συγκεκριμένης ψυχοθεραπείας είναι πολύ κοντά και στην υποκριτική, κάτι που με βοηθάει πολύ.
Έχοντας τη θεωρητική γνώση από τις σπουδές σου, λειτουργείς στη ζωή περισσότερο με τη λογική ή αφήνεσαι στο συναίσθημα;
Νομίζω ότι εξαρτάται από τη συνθήκη. Δεν είμαι από τα άτομα που λειτουργούν full συναισθηματικά. Έχω την ορθολογική μου πλευρά, αλλά υπάρχουν πολλές φορές που η λογική χάνει έναντι του συναισθήματος. Υποσυνείδητα αυτό γίνεται και νομίζω πως είναι λίγο και επιλογή μου. Η μεγαλύτερη ένδειξη γι’ αυτά τα δύο, είναι το σώμα: το σώμα έχει τη δικιά του σοφία, σου δίνει όταν τα συναισθήματα επισκιάζονται από τη λογική. Προσπαθώ να έρχομαι σε επίγνωση με τα συναισθήματά μου για να μπορώ να ζω όσο το δυνατό πιο αληθινά.
Έτσι λειτουργείς και στον έρωτα; Είναι ο έρωτας ένας συνδυασμός για σένα λογικής και συναισθήματος;
Εκ των πραγμάτων ο έρωτας δεν μπορεί να είναι λογικός.
Έχεις ζήσει το παράλογό του;
Εννοείται πως το ‘χω ζήσει.
Πώς ήταν εκείνη η περίοδος;
Αναγκαία και σημαντική. Κάτι που υποθέτω πως ισχύει για όλους τους ανθρώπους.
Για να επιστρέψουμε σ’ αυτό που λέγαμε προηγουμένως, η υποκριτική είναι κι ένα είδος ψυχοθεραπείας για σένα;
Ξεκάθαρα! Η υποκριτική μού δίνει τη δυνατότητα να έρχομαι σε επαφή με πολλά μου κομμάτια, ακόμα κάποια αποξενωμένα, και να ψάχνω διαρκώς μέσα μου για νέα που υπάρχουν και που ίσως να μην είχαν την ευκαιρία να αναδυθούν μέχρι τώρα.
Όπως;
Η επαφή με τρυφερά μου κομμάτια και ιδιαίτερα τα κομμάτια ενσυναίσθησης και συγχρονισμού, αλλά και συναισθηματικής ταύτισης με έναν ρόλο που περιέχει και την επαφή με πιο σκοτεινά κομμάτια, όπως τον θυμό μου, το τι με εξοργίζει, κλπ.
Είσαι πολύ γλυκός άνθρωπος. Αυτό, τουλάχιστον, διακρίνω εγώ όσο μιλάμε. Τι μπορεί να σε φέρει στα όριά σου και να σε θυμώσει;
Η κακοποίηση παιδιού. Αυτό μπορεί να με φέρει στα όριά μου. Αυτό ισχύει και σε ό,τι αφορά σε ηλικιωμένους και ζώα.
Ποια ανάγκη σου σε έκανε να επιστρέψεις στην Κύπρο το 2009 από το Λονδίνο όπου βρισκόσουν;
Επέστρεψα στην Κύπρο για να βρω πάλι τα σημεία αναφοράς μου. Νομίζω… Ήταν μια περίοδος που είχα ανάγκη να αφομοιώσω όλα εκείνα που βίωσα. Κι όπως ξέρεις, επιστρέφοντας στην Κύπρο, ξεκίνησα να πηγαίνω σε ακροάσεις και άρχισα να δουλεύω στο θέατρο. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά: «Η Ελένη η πόρνη», «Μπρούσκο».
Στο «Μπρούσκο», η ηρωίδα που υποδύεσαι βρίσκεται στην δίνη ενός παράφορου έρωτα, αρχικά με τον Ματθαίο (Κούλης Νικολάου) και πλέον με τον Ανδρέα (Ιωσήφ Μαρινάκης). Έχεις ζήσει τέτοιους έρωτες;
Έχω ζήσει σχέσεις με έντονα συναισθήματα. Αλλά δεν έχω βιώσει κάτι αντίστοιχο, με την έννοια να μην προχωράω τη ζωή μου για χάρη ενός έρωτα.
Δεν σε «μπλόκαρε» ποτέ ένας έρωτας;
Εννοείται πως συνέβη αυτό, αλλά όχι στο σημείο του να καθοριστώ τόσο πολύ απ’ αυτόν.
Ο Ματθαίος είναι αρκετά μεγαλύτερος από την Αναστασία. Εσύ, θα μπορούσες να είσαι σε σχέση με έναν μεγαλύτερό σου άνδρα;
Εντελώς υποθετικά, ναι, αν υπήρχε ταύτιση, δεν θα κολλούσα στην ηλικία.
Δηλαδή, και με κάποιον μικρότερο θα μπορούσες να ήσουν μαζί;
Ναι, αν υπήρχαν όλα τα άλλα.
Τι είναι αυτό που ερωτεύεσαι σε κάποιον;
Την ταύτιση – την ιδεολογική και την υπαρξιακή. Τη ζεστή καρδιά, την ευγένεια γενικότερα. Την αυθεντικότητα και την αντισυμβατική σκέψη. Και την αγάπη για τα ζώα.
Εσύ, έχεις ζώα;
Ένα σκύλο, την Τζίμπσι, ένα σνάουζερ καφέ με άσπρο, που είναι τριών χρόνων και είναι οι στιγμές που γίνομαι εντελώς «χαζή» (γελάει).
Πώς αντιμετωπίζεις την αναγνωρισιμότητα, Βαρβάρα; Ευχαριστιέσαι όταν έρχονται και σου μιλάνε, όταν σου ζητάνε φωτογραφίες ή είσαι από εκείνες τις ηθοποιούς που βάζουν τα μαύρα τους γυαλιά για να μην τις αναγνωρίσουν;
(γελάει) Όχι, βέβαια! Πώς είναι δυνατόν; Βασικά, πολλές φορές με συγκινεί όλη αυτή η αγάπη που εισπράττουμε…
Περίγραψέ μου ένα 24ωρό σου, χωρίς γυρίσματα…
Ξυπνάω νωρίς, θα πάω βόλτα με τον καφέ μου στο αγαπημένο μου πάρκο, στη Λευκωσία, θα περπατήσω και θα γυμναστώ εκεί. Έτσι ξεκινάω τη μέρα μου – ερχόμενη σε επαφή με τον εαυτό μου και τη φύση. Αυτό με χαλαρώνει πολύ. Μετά θα δω φίλους αγαπημένους, θα διαβάσω, θα δω ταινίες, βαριέμαι τα ψώνια οπότε δεν θα επιχειρήσω να πάω στα μαγαζιά, ενώ θα κοιτάξω να τελειώσω τη μέρα με ένα ωραίο δείπνο είτε στο σπίτι, είτε έξω με φίλους. Αλλά, μη φανταστείς, οι μέρες που δεν έχω γυρίσματα και είμαι τελείως ελεύθερη, δεν είναι και τόσες πολλές…
Απολαμβάνεις να μαγειρεύεις;
Όταν έχω χρόνο, μου αρέσει να μαγειρεύω και να πειραματίζομαι στην κουζίνα μου. Με χαλαρώνει. Ειδικά, τώρα που χειμωνιάζει είναι το καλύτερό μου να κάνω ωραίες σούπες και να παρακολουθώ ταινίες στον καναπέ μου.
Αν κάποιος googlάρει το όνομά σου, θα δει πάντως ότι αγαπάς τη μόδα και τη γυμναστική…
Μου αρέσει η μόδα, σαν τέχνη. Ψωνίζω όταν βρίσκομαι στο εξωτερικό -από αυτά τα μικρά και ωραία vintage, μαγαζιά γιατί με εμπνέουν πιο πολύ- αλλά μπορεί να παραγγείλω και από το internet ό,τι δω και μου αρέσει. Το στιλ δείχνει κάποια στοιχεία της προσωπικότητάς σου, είναι ένας τρόπος έκφρασης, είναι ένδειξη καλαισθησίας και γούστου – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι χρειάζεσαι πολλά λεφτά για να το κάνεις. Όσον αφορά στη γυμναστική, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς γυμναστική, μου είναι απολύτως απαραίτητη.
Εκτός από ηθοποιός, έχεις κάνει κι άλλα επαγγέλματα;
Όταν σπούδαζα δούλευα ως σερβιτόρα σε διάφορα μπαράκια, αλλά με το που αποφοίτησα υπήρξα τυχερή γιατί, από τότε, δουλεύω ως ηθοποιός. Επίσης, για να ένα μικρό διάστημα, εργάστηκα σαν δημοσιογράφος σε περιοδικά, ήταν τότε που έτρεχα σε ακροάσεις, έχοντας μόλις επιστρέψει στην Κύπρο.
Θυμάσαι μια μεγάλη σπατάλη που έκανες και την ευχαριστήθηκες πολύ;
Ταξίδια! Είναι το μόνο κομμάτι που δεν αισθάνομαι καμία ενοχή όταν ξοδεύω λεφτά.
Βρισκόμαστε στην καρδιά της κρίσης. Τι έχεις περιορίσει εσύ;
Έχω περιοριστεί σε όλα μου τα έξοδα. Περνώ περιόδους που είμαι σπάταλη και περιόδους που είμαι πιο μαζεμένη και οργανωμένη, σε καμία περίπτωση όμως δεν είμαι το σούπερ οικονομικό μυαλό.
Με δεδομένη την ανασφάλεια που επικρατεί, αγχώνεσαι για το μέλλον;
Δεν με αγχώνει, γιατί ξέρω ότι αυτό που πρέπει να γίνει, θα γίνει. Όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Προσπαθείς να πηγαίνεις προς τους στόχους σου και εκεί που σε πάει η διαίσθηση και η ψυχή σου, αλλά ταυτόχρονα έχεις εμπιστοσύνη.
Πώς βλέπεις τον εαυτό σου σε 10 χρόνια από σήμερα;
Ήρεμη, σε ένα σπίτι με μεγάλη αυλή, ζώα και να μπορώ να ταξιδεύω πολύ και να γεμίζω το σπίτι από φωτογραφίες από τα ταξίδια και την ενέργειά τους.
Σε αυτήν την εικόνα, δεν αναφέρεις καθόλου παιδιά και σύζυγο. Δεν θα ήθελες να κάνεις οικογένεια;
Ναι, θα ήθελα να κάνω οικογένεια… Αλλά δεν βιάζομαι.
Info:
Η Βαρβάρα πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Ιράκ – 9 τόποι επιθυμίας» στον Τεχνοχώρο «ΕΡΓΟΤΑΞΙΟΝ» (Διογένους 1, Άγ. Δημήτριος, Αθήνα, τηλ. κρατήσεων: 0030-6983930220).
