Λίγες μέρες μετά την τηλεοπτική της επανεκκίνηση με το «Shopping Star», αλλά και την βάπτιση της κόρης της Μπιάνκας, στη Βηρυτό, μιλάει για όσα την κάνουν σήμερα να χαμογελάει, αλλά κι εκείνα που την πλήγωσαν στο παρελθόν.
Του Άρη Καβατζίκη
Από τη Δευτέρα, η Βίκυ Καγιά επέστρεψε στην τηλεόραση, μέσω του Megaone και του φορμάτ «Shopping Star» (καθημερινά στις 17:00), το οποίο μοιάζει κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της, ενώ το περασμένο σαββατοκύριακο βρέθηκαν οικογενειακώς στη Βηρυτό, για τη βάπτιση της κόρης της, Μπιάνκας-Αλεξάνδρας. Η νεοφώτιστη, μάλιστα, αν και μόλις 17 μηνών, διακόπτει τηλεφωνικά τη συνομιλία μας, καθώς θέλει ν’ ακούσει τη μαμά της, ρωτώντας την επιτακτικά: «Που είσαι μαμά;». Για τους παλαιότερους, που θυμόμαστε τη Βίκυ στο ξεκίνημά της, στα 14 της χρόνια, η σημερινή εικόνα ευτυχίας της, ως μαμά πλέον στο πλευρό του συζύγου της, Ηλία Κρασσά, μοιάζει με το happy end μιας ταινίας ατελείωτης δράσης.
Ποιος σε έπεισε να γυρίσεις στην τηλεόραση;
Το ίδιο το «Shopping Star», μοναδική ιδέα και φοβερό concept, το οποίο έχω δει και στο εξωτερικό, καθώς παίζεται σε 32 χώρες. Όπως έχω πει και στο παρελθόν, και το πιστεύω ακράδαντα, δεν είμαστε όλοι φτιαγμένοι για να τα κάνουμε όλα. Θεωρώ ότι η επιστροφή μου στην τηλεόραση θα είχε νόημα μόνο εάν έκανα αυτό που γνωρίζω καλά και «κουμπώνει» με τη σχολή μόδας που διατηρώ, το Fashion Workshop. Οφείλω, δε, να πω πως έκανα το πρώτο δοκιμαστικό στη ζωή μου.
Τι εννοείς; Δεν είχες ξανακάνει δοκιμαστικό για τις εκπομπές που παρουσίασες στο παρελθόν;
Ποτέ. Αφού ρώτησα, λοιπόν, «Πώς γίνεται, τι κάνω;», μου έδωσαν να σχολιάσω φωτογραφίες γυναικών διαφορετικού ύψους και κιλών, σε ελεύθερη γλώσσα, ώστε να κάνω τις προτάσεις μου. Τους άρεσε, πήραν μάλιστα έγκριση και από τον Τούρκο επιχειρηματία στον οποίο ανήκει το φορμάτ και πουλάει τα δικαιώματα στην εκάστοτε χώρα. Όπου παίζεται, δε, είναι πρώτο στη ζώνη του και εύχομαι το ίδιο να γίνει και σ’ εμάς.
Περνάς καλά;
Είναι διασκεδαστικό να βλέπεις πέντε διαφορετικές προσωπικότητες γυναικών να προσπαθούν να σετάρουν ρούχα, τάσεις, να φέρουν ισορροπία στο σύνολο, πάντα όμως σ’ αυτό που είναι. Δεν προσπαθούμε ν’ αλλάξουμε τις γυναίκες που έρχονται, αλλά να κρατήσουμε τα σωστά, αποβάλλοντας τα λάθη, ώστε να εξελιχθεί το look τους ακόμη περισσότερο.
Όταν κάποιος ακούει reality, φαντάζεται ότι μια κάμερα παρακολουθεί τη ζωή των ανθρώπων, κι αυτό έχει μια αρνητική απόχρωση.
Όχι, δεν παρακολουθούμε καμία προσωπική ζωή, αλλά τις γυναίκες να κάνουν shopping. Επιλέγονται πέντε γυναίκες, που έχουν στη διάθεσή τους 400 ευρώ και τέσσερις ώρες για να ολοκληρώσουν την αποστολή που τους αναθέτω –π.χ. να ντυθούν για το πρώτο ραντεβού–, αλλά σε περιοχή που δεν είναι η δική τους, εκεί δηλαδή που κατοικούν. Πρέπει, λοιπόν, να συνδυάσουν τα πάντα: ρούχα, αξεσουάρ, μέικ-απ, μαλλιά. Στο τέλος της ημέρας, η μία βαθμολογεί την άλλη και την τελευταία ημέρα, την Παρασκευή, έρχομαι κι εγώ, ως κερασάκι στην τούρτα, βάζοντας τις πινελιές μου, προσπαθώντας να βελτιώσω το look τους. Η νικήτρια παίρνει 1.000 ευρώ, για να τα διαθέσει όπως θέλει. Ωστόσο, καμία κυρία δεν επιστρέφει τα 400 ευρώ που πήρε ούτε τα ρούχα που επέλεξε. Δεν κατηγορεί κανείς κανέναν, δεν υπάρχει καυστικότητα και αρνητικός τρόπος.
Ισχύει αυτό που λένε ότι «καμία γυναίκα δε χρωστάει καλό λόγο στην άλλη»;
Ισχύει και δεν ισχύει. Υπάρχουν δύο τύποι γυναικών. Εκείνες που δέχονται το σχόλιο κι εκείνες που δεν το δέχονται, πιστεύοντας ότι ξέρουν καλύτερα τι πρέπει να κάνουν. Παίζει συνήθως ρόλο το πού και πώς μεγαλώνεις, τι βιώματα έχεις, εάν είσαι «χορτάτος» μέσα σου. Οπότε, δεν έχεις ανάγκη να προσβάλεις κάποιον.
Εάν οι απολαβές ήταν υψηλές, θα έκανες ξανά πρωινή εκπομπή στην τηλεόραση;
Όχι, παρόλο που τον «Πρωινό Καφέ» τον έκανα με πάθος και κουράγιο, καθώς η μισή ομάδα είχε φύγει και η άλλη μισή είχε απολυθεί. Το κάναμε πραγματικά για το onore. Δε θεωρώ, ωστόσο, ότι το πρωινό μαγκαζίνο πρέπει να το παίρνει επάνω του ένας άνθρωπος. Εμένα μ’ αρέσουν τα αμερικάνικου τύπου πρωινά, όπου 5-6 άνθρωποι έχουν ο καθένας τα θέματά του. Αυτό που γίνεται στην Ελλάδα, εγώ δε θα μπορούσα να το κάνω ποτέ καλά. Θα ήθελα να είναι δύο άντρες και δύο γυναίκες και ο καθένας να έχει την ενότητά του και όχι να μιλάνε όλοι μαζί σ’ ένα τραπέζι, ανταλλάσσοντας μόνο απόψεις.
Ποιο πιστεύεις ότι είναι το μεγαλύτερο λάθος που έχεις κάνει στην τηλεόραση;
Δεν ξέρω εάν θα το αποκαλέσω λάθος. Θα έλεγα τον «Πρωινό Καφέ», αλλά από την άλλη είναι το μόνο πράγμα που μου δίδαξε πραγματικά τι σημαίνει τηλεόραση. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ζούσα μια ουτοπία, με τα εβδομαδιαία concept. Εκεί, λοιπόν, κατάλαβα τι σημαίνει τηλεοπτικός ανταγωνισμός. Εάν γυρνούσα πίσω το χρόνο, μπορεί να μην το έκανα. Αλλά δεν ξέρω εάν το θεωρώ λάθος, γιατί μου έμαθε πολλά. Με «έψησε», με «κατέβασε το πεζοδρόμιο» που λένε, πονηρεύτηκα. Αυτό το λάθος μου έμαθε πολλά.
Ο κόσμος της τηλεόραση είναι, τελικά, πολύ…
Σκληρός, καυστικός, με έντονο παρασκήνιο, που μερικές φορές δεν αντέχεται. Βέβαια, σήμερα, λόγω της κατάστασης που βιώνουμε, έχει πληγωθεί και ο εγωισμός των ανθρώπων και ο επαγγελματισμός τους, οπότε έχει βελτιωθεί η κατάσταση και ο αρνητικός ή τυραννικός χαρακτήρας κάποιων. Ήταν τυραννικά τα πράγματα παλαιότερα, λόγω ανταγωνισμού και χρημάτων. Δεν ήθελε κανείς να μοιραστεί την πίτα με κανέναν άλλο. Η τηλεόραση ήταν ένας άλλος κόσμος, σε σχέση με τον κόσμο της μόδας που γνώριζα εγώ. Στη μόδα προσπαθείς να κάνεις τα πράγματα πιο όμορφα. Στην τηλεόραση δεν ήθελαν να τα ομορφύνουν, ήθελαν να κάνουν τα πράγματα όπως ακριβώς τα είχαν συνηθίσει κι αυτό με βασάνιζε.
Αλήθεια, ποιος είχε τότε την ιδέα να σου αναθέσουν το πρωινό;
Στον Ant1, και για τον «Πρωινό Καφέ» και για το «Next Top Model» με σκέφτηκε ο Γιώργος Λεβέντης, έχοντας ένα όραμα πιο αμερικάνικου τύπου, θέλοντας να με «χτίσει» προς αυτή την κατεύθυνση. Ήταν ο Γιώργος που με προστάτευσε από πολλά και πολλούς, με κράτησε δυνατή. Του χρωστώ ένα μεγάλο κομμάτι όσων κατάφερα. Έχει ανοιχτούς ορίζοντες και διεθνές μυαλό.
Συμπληρώσατε τρία χρόνια κοινής ζωής με τον Ηλία Κρασσά. Είστε δύο άνθρωποι υπερδραστήριοι, γεννώντας συνεχώς ιδέες. Πώς είναι η συνύπαρξή σας στο σπίτι;
Δεν είμαι τόσο εκρηκτική όσο ο Ηλίας. Στα θέματα σπιτιού και οικογένειας είμαι πιο μεθοδική, ήρεμη και πιο σπιτόγατα σε σχέση μ’ εκείνον. Στο σπίτι τον βάζω σε όρια και τον οργανώνω, γιατί έχει τόσα πολλά στο κεφάλι του. Είμαι εκρηκτική μόνο στη δουλειά μου. Επίσης, μ’ αρέσει που ο Ηλίας αποφασίζει για μας, που μας φροντίζει.
Αφήνεσαι, δηλαδή, στο σπίτι;
Ναι. Μαγειρεύω, είμαι με μια φόρμα κι ένα T-shirt, ασχολούμαι με τα παιδιά. Θέλω να φροντίζω και τον Ηλία, γιατί επιστρέφει αργά.
Του επιτρέπεις να βγαίνει με φίλους ή συνεργάτες;
Εννοείται! Κι εγώ έχω ανάγκη να βγαίνω με φίλες μου, αλλά είναι κι εκείνες σκληρά εργαζόμενες. Τις βλέπω, αλλά όχι πολύ συχνά.
Για να συμπίπτουν τα προγράμματά σας με τον Ηλία, το συζητάτε μέρες;
Το δικό μου είναι πιο εύκολο. Ο Ηλίας εργάζεται από το πρωί μέχρι αργά, έχοντας 14 μαγαζιά υπό την επίβλεψή του. Η εποχή που είμαστε πολύ κοντά είναι από το Μάιο και μετά, γιατί το «fresh» βρίσκεται σε φάση ανάπαυλας κι έχει περισσότερο χρόνο. Δεν έχω παράπονο, μας αφιερώνει αρκετό χρόνο το σαββατοκύριακο. Οφείλουμε, όμως, να βρίσκουμε χρόνο για εμάς, για τα ραντεβουδάκια μας, γιατί αλλιώς θα χαθούμε.
Στα ραντεβουδάκια σας τι κάνετε συνήθως;
Μιλάμε για εμάς, οργανώνουμε τα ταξίδια μας –ταξιδεύουμε πάντα οι δυο μας μια εβδομάδα το Φεβρουάριο, μετά τις γιορτές–, μιλάμε για τους φίλους μας και είμαστε αγκαλίτσα.
Το αγαπημένο σας μέρος;
Το Παρίσι. Πάντα μ’ άρεσε, καθώς έμεινα εκεί. Αλλά το Παρίσι με τον Ηλία είναι αλλιώς. Φλερτάρουμε ο ένας τον άλλο, σαν να έχουμε μόλις γνωριστεί. Κάτι παθαίνουμε εκεί, είμαστε άλλοι άνθρωποι, απελευθερωνόμαστε, περνάμε φανταστικά. Ο άντρας μου με ξαναφλερτάρει, χαρίζοντάς μου λουλούδια, είμαστε συνεχώς χέρι-χέρι.
Διαθέτει και ρομαντική πλευρά, λοιπόν, ο Ηλίας.
Είναι ό,τι πιο γλυκό και γενναιόδωρο έχω συναντήσει στη ζωή μου. Όχι μόνο στα υλικά αγαθά. Η εσωτερική του γενναιοδωρία είναι ακόμη μεγαλύτερη. Μου δίνει αγάπη και με φροντίζει, καθώς ήμουν αφρόντιστη όλα αυτά τα χρόνια.
Ομολογείς ότι είσαι χαζομαμά. Σου μπαίνει η ιδέα στο μυαλό για ακόμη ένα παιδί;
Ούτε από τη φαντασία μου περνάει. Λατρεύω την Μπιάνκα, είμαι εν δυνάμει μητέρα άλλων δύο παιδιών (σ.σ. ο Ηλίας Κρασσάς έχει δύο παιδιά από τον πρώτο του γάμο). Ν’ αλλάξω γνώμη του χρόνου; Άνθρωποι είμαστε, δε θέλω να πω ποτέ. Αυτή τη στιγμή, όμως, δεν είναι στα σχέδιά μας. Η ζωή μας είναι μια τρέλα. Αν τα πράγματα καταλαγιάσουν, ίσως το σκεφτούμε.
Η Μπιάνκα βαπτίστηκε το περασμένο σαββατοκύριακο στη Βηρυτό. Πώς πήρατε αυτή την απόφαση;
Ο νονός της και επιστήθιος φίλος του Ηλία, Καρίμ Καραγκιούλα, το πρότεινε, αφού ζει εκεί. Εφόσον ο μπαμπάς μας τρέχει νυχθημερόν και δεν προλαβαίνει, πήρε τα ηνία ο νονός και είπε: «Ακούστε, η βάπτιση θα γίνει σε δύο εβδομάδες στη Βηρυτό, θα τα οργανώσω όλα εγώ, θα περάσετε ένα αξέχαστο σαββατοκύριακο και θα επιστρέψετε». Μόλις το άκουσα, είπα: «Φανταστικά». Ήταν πολύ τιμητικό που ο νονός ήθελε να οργανώσει τη βάπτιση της Μπιάνκα. Ταξιδέψαμε μόνο συγγενείς και οι άλλες δύο νονές της, η καλή μας φίλη, Μαρίνα Βερνίκου, με την κόρη της, Ντεμίλια Καμπουρίδη. Το χαρήκαμε πολύ. Ο αγαπημένος μου φίλος και νονός μου στη μόδα, Βασίλης Ζούλιας, έφτιαξε δύο πολύ όμορφα ρούχα για το κοριτσάκι μας και έντυσε κι εμένα. Η βάπτιση έγινε πρωί και ακολούθησε ένα ωραίο τραπέζι σ’ έναν ξεχωριστό κήπο. Θα κάνουμε ένα πάρτι στην Ελλάδα, την άνοιξη, για να γιορτάσουμε τη βάπτισή της με τους φίλους μας, καθώς αυτό που κάναμε ήταν άκρως οικογενειακό.
Και το όνομα αυτής, Μπιάνκα;
Μπιάνκα-Αλεξάνδρα. Το Αλεξάνδρα από τη μητέρα μου, που αγαπιούνται πολύ με την κόρη μου.
Οι παλαιότεροι σε θυμόμαστε από 14 ετών και διαπιστώνουμε ότι η ζωή στάθηκε γενναιόδωρη μαζί σου. Σε επιβράβευσε, σου χάρισε πράγματα. Πώς νιώθεις κοιτάζοντας πίσω σου σήμερα, στα 38 σου;
Ευγνώμων και γεμάτη. Βέβαια, σε όλη μου την πορεία, μαζί με τα καλά έρχονταν και πολλά χαστούκια. Χτυπήθηκα πολύ, αλλά ήμουν επίμονο παιδί και δεν εγκατέλειψα. Μακάρι να το περάσω και στην κόρη μου αυτό, να μην εγκαταλείπει ποτέ. Ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρισε ανάποδα, και σε προσωπικό και σε επαγγελματικό επίπεδο, δεν εγκατέλειψα. Είμαι χορτάτη, δεν υπάρχει η λέξη «ζήλια» στο λεξιλόγιό μου. Δεν μπορώ να ζηλέψω.
Περισσότερα ήταν τα χαστούκια στην επαγγελματική ή στην προσωπική σου ζωή;
Σε όλα. Θεωρώ ότι προδόθηκα αρκετά από ατζέντηδες, πρακτορεία, φίλους, πρώην συζύγους και από την ίδια μου την οικογένεια.
Από την οικογένεια πώς;
Όταν κάποια στιγμή τους θέλεις δίπλα σου και τους βρίσκεις απέναντί σου. Δεν ήταν πάντα δίπλα μου οι δικοί μου άνθρωποι. Στα 18 μου, όταν ήμουν στο Παρίσι, οι γονείς μου μόνο που δε με αποκλήρωσαν. Κάναμε τρία χρόνια να μιλήσουμε. Με ήθελαν δικηγόρο στην Ελλάδα. Ένα από τα μεγάλα εγχειρήματα στη ζωή μας είναι να ισορροπούμε τις σχέσεις μας. Το πιο εύκολο, βέβαια, είναι να πεις ότι φταίνε οι άλλοι. Πολλά στη ζωή μου έγιναν άδικα και απότομα. Έπρεπε, όμως, να γίνει έτσι για να καταλάβω πού βρίσκομαι.
Σήμερα με τους γονείς σου πώς είστε;
Μια χαρά. Τα υπόλοιπα ανήκουν στο παρελθόν. Η μαμά μου είναι από την Κρήτη, έχει πείσμα μεγάλο μέσα της. (γέλια) Με αγαπούσαν και με καμάρωναν, αλλά δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί έκανα modeling και τι αξία μπορεί να έχει. Όταν αγόρασα το σπίτι μου κι έκανα το εξοχικό στην Εύβοια, μετά από τόση σκληρή δουλειά, σκέφτηκαν, «για δες!».
Σε δέκα χρόνια από σήμερα πώς σε βλέπεις;
Θα είμαι 48, με βλέπω με τον Ηλία να ταξιδεύουμε πολύ, να έχουν μεγαλώσει τα παιδιά και να μην έχουμε πολλές ευθύνες. Θα περνάμε ωραία, θα τρώμε σε όμορφα εστιατόρια. Μ’ αρέσει να ταξιδεύω με τον άντρα μου, γιατί έτσι χτίζονται διαφορετικά οι αναμνήσεις μας.
Επιμέλεια: Χρήστος Αλεξανδρόπουλος
Μακιγιάζ – χτένισμα: Μαίρη Φακίνου
