Χρήστος Ρούσσος: O άνθρωπος πίσω από ένα ηχηρό έγκλημα

Χρήστος Ρούσσος: O άνθρωπος πίσω από ένα ηχηρό έγκλημα

Χρήστος Ρούσσος: O άνθρωπος πίσω από ένα ηχηρό έγκλημα
Φωτογραφία: Ιωάννα Τζετζούμη

Στα μέσα του‘70 το όνομά του συνδέθηκε μ’ ένα διπλό κακό: ήταν ο ομοφυλόφιλος που σκότωσε τον εραστή του! Η ιστορία του έγινε ταινίαμε τον τίτλο «Άγγελος» και η αποφυλάκισή του –την οποία στήριξαν η Μελίνα και ο Χατζοδάκις- κόντεψε να ρίξει την κυβέρνηση. Σαράντα χρόνια μετά, μιλά για το έγκλημα που τον στιγμάτισε, τη ζωή  μετά τη φυλακή και την ανοχή της κοινωνίας.

Της Ζέτας Καραγιάννη

Η πρόσφατη ψήφιση του συμφώνου συμβίωσης στην Ελλάδα πυροδότησε, μεταξύ άλλων, αντιδράσεις από υψηλόβαθμους κληρικούς και τον οδήγησαν να στείλει επιστολή διαμαρτυρίας στον Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ που εξομοίωσε τους κτηνοβάτες και τους παιδόφιλους με τα άτομα της δικής του σεξουαλικής ταυτότητας. Γιατί, για τον Χρήστο Ρούσσο (αργυροχρυσοχόο – εργασιοθεραπευτή στη Μονάδα Απεξάρτησης 18 Άνω, συγγραφέα και ζωγράφο) το «μυστικό» είναι η αγάπη. Όχι η αρρωστημένη αγάπη – όπως παραδέχεται πως ήταν αυτή που ένιωσε σε ηλικία 19 χρονών, φαντάρος ακόμα στο Ναυτικό, για τον 20χρονο Ανέστη. Όχι η κτητική που έκανε το μετέπειτα θύμα να τον πιέζει «να ντυθεί γυναικεία και να κάνει πιάτσα στη Συγγρού», για να λύσουν το οικονομικό τους πρόβλημα. Η αγάπη, χωρίς μάτια και αυτιά, που αν είχε νιώσει νωρίς και ο ίδιος ίσως σήμερα να είχε να διηγηθεί μια διαφορετική ιστορία από εκείνη που γράφτηκε μια κρύα νύχτα του 1976. Μια ιστορία άλλη, χωρίς φόνο, ισόβιες τύψεις και πολύχρονη φυλακή, μέχρι να του απονεμηθεί χάρη από τον τότε πρόεδρο της Ελλάδας Κ. Καραμανλή.

Ταξίδι στο χρόνο: Πώς θυμάσαι τον εαυτό σου ως παιδί;

Ήμουν αυτό που λέμε «διαφορετικό». Δεν ήξερα το πώς και το γιατί, αλλά απ’ την ηλικία των τεσσάρων-πέντε χρονών αισθανόμουν πως δεν ήμουν σαν τ’ άλλα αγόρια. Το έβλεπα και στα παιχνίδια που παίζαμε, αφού εκείνα προτιμούσαν το ποδόσφαιρο, ενώ εγώ μικτά παιχνίδια ή να μαζεύω σε λευκώματα ζωγραφιές. Κι όταν, σ’ ένα υπόγειο αποδυτήριο ποδοσφαιριστών στη γειτονιά, είδα για πρώτη φορά γυμνά αγόρια θυμάμαι πως ένιωσα περίεργα: ένα σκίρτημα που, όμως, συνοδευόταν με ντροπή.

Γιατί;

Έτσι με είχε κάνει να νιώθω ο περίγυρος που έβαζε τα όρια στο τι είναι καλό για τα αγόρια και τι για τα κορίτσια. Και το να βλέπω γυμνά αγόρια κι αυτό να μου αρέσει ήταν δύο φορές κακό. Με όλα αυτά όμως, χρόνια αργότερα, συνειδητοποίησα ότι -τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση- η ομοφυλοφιλία μου δεν είναι επιλογή αλλά κατάσταση εκ γενετής.

xristosroussos1

Η συνειδητοποίηση πώς είσαι gay σε ποια ηλικία ήρθε;

Δεν ήξερα καν τη λέξη «gay». Γνώριζα μόνο ότι μου άρεσε να σκέφτομαι αγόρια, χωρίς κάποιος να με είχε κατευθύνει ανάλογα. Ήταν απλώς αυτό που ένιωθα, το συναίσθημά μου, χωρίς εξήγηση και «λογική».

Δεν είχες δει ποτέ ομοφυλόφιλους;

Κάποτε ήρθαν να ζήσουν στη γειτονιά θηλυπρεπή άτομα κι αυτό πλέον σήμαινε για μένα ομοφυλόφιλος.

Και πώς ήταν η συμπεριφορά των άλλων απέναντί τους;

Υποτιμητική, έκαναν πλάκα. Αλλά αφού δεν ήμουν σαν αυτά τα αγόρια και δεν αισθανόμουν ότι ήθελα να γίνω σαν αυτά, τότε τι ήμουν; Το ανακάλυψα μόνο όταν είχα την πρώτη μου ολοκληρωμένη ερωτική επαφή, στα 14 μου.

Κάποιοι χαρακτηρίζουν ως καθοριστική την πρώτη ομοφυλόφιλη σεξουαλική επαφή και τη συνδέουν με την κακοποίηση. Είναι έτσι;

Στη δική μου περίπτωση, δεν ισχύει. Δεν κακοποιήθηκα σεξουαλικά. Έγινε μ’ ένα πολύ αρρενωπό φωτομοντέλο της εποχής. Και να σου πω κάτι; Στο πέρασμα των χρόνων είχα ερωτικές επαφές με άντρες στο πλαίσιο της περιέργειάς τους, ή δεν ξέρω τι, όμως δεν έγιναν ομοφυλόφιλοι. Συνέχισαν την ετεροφυλόφιλη ζωή τους, έχοντας μία ή μερικές ομοφυλοφιλικές εμπειρίες, χωρίς αυτό να σημαίνει τίποτα περισσότερο.

roussos001

Όταν διέπραξες το αδίκημα, οι εφημερίδες αφιέρωσαν σε σένα πρωτοσέλιδα με χαρακτηρισμούς όπως: «Ο ανώμαλος φονιάς…». Εσύ πώς ένιωθες;

Στεναχωριόμουν πολύ. Η αντιμετώπιση από την κοινωνία και τον Τύπο τότε ήταν σκληρή κι ανθρωποφαγική, παρότι ήμουν σχεδόν παιδί. Γιατί, ας μην ξεχνάμε, το 1976 η ενηλικίωση γινόταν με τη συμπλήρωση των 21 χρόνων. Και ναι, ήταν το πρώτο τέτοιο ερωτικό αδίκημα που είχε γίνει στην Ελλάδα, αλλά πώς θα μπορούσε να είναι τόσο άγριος εγκληματίας, όπως περιέγραφαν οι εφημερίδες, ένα παιδί; Άλλαξε το κλίμα, όταν μπόρεσα να πω κι εγώ κάποια πράγματα αλλά κι όταν προβλήθηκε η ταινία «Άγγελος».

Τι έγινε τότε;

Πολλοί κατάλαβαν και τη δική μου πλευρά. Πως δεν ήμουν ο άγριος εγκληματίας, αλλά ένα ευαίσθητο παιδί που αυτή η ευαισθησία του και η ψυχολογική πίεση που ασκήθηκε δημιούργησε αυτή την κατάσταση. Πως ήμουν μόνος και δεν μπορούσα πουθενά να πω ανοιχτά ότι είμαι ομοφυλόφιλος, έχω μια σχέση και περνάω πολύ δύσκολα. Δεν είχα να πω πουθενά «βοηθήστε με». Δεν είχα να ρωτήσω κανέναν «τι να κάνω;».

rouyssos3

Ισχύει, όπως υποστηρίζουν κάποιοι, ότι η ομοφυλοφιλία τότε συνδεόταν με την πορνεία;

Εγώ έφτασα στο αδίκημα ακριβώς επειδή δεν ήθελα να γίνω τραβεστί και να κάνω πεζοδρόμιο, παρά την πίεση του Ανέστη. Και η πίεση έφερε την έκρηξη, για έναν άνθρωπο που υπεραγαπούσα κι ήταν για μένα όλος ο κόσμος. Δεν κατηγορώ όμως τους τραβεστί που κάνουν πεζοδρόμιο. Οι λόγοι συνήθως είναι βιοποριστικοί, γιατί όταν σε ένα αγόρι αρέσει να ντύνεται διαφορετικά απ’ τα άλλα, αυτό πολύ δύσκολα γίνεται αποδεκτό στους εργασιακούς χώρους.

Ακόμα και σήμερα;

Στη δική μου εποχή κρύβαμε την αλήθεια κάτω απ’ το χαλάκι. Μην πούμε το ένα, μην πούμε το άλλο… Σταδιακά, με τις δράσεις του κινήματος και τα περιοδικά που κυκλοφόρησαν, η κοινωνία έγινε περισσότερο ανοιχτή στη διαφορετικότητα. Αλλά, ταυτόχρονα δυνάμωσαν οι μη ανεκτικές ομάδες. Οι φασίστες, οι παππάδες, όλοι αυτοί που εκδηλώνονται με κατάρες, βρισιές και βία. Θα ήταν ευχής έργον, αλλά δεν πιστεύω ότι η Ελλάδα θα γίνει ποτέ η ιδανική κοινωνία για τους ομοφυλόφιλους.

roussos0

Πώς θα ήταν αυτή η κοινωνία;

Με ίσα δικαιώματα και χωρίς διακρίσεις.

Θα έλεγες το ίδιο αν ήσουν ετεροφυλόφιλος;

Μα γιατί να με νοιάζει πώς ντύνεται ή πώς περπατά ο άλλος; Ή πού δουλεύει και με ποιον και πώς ζει. Και ποιος είναι αυτός που μπορεί να ορίσει τι είναι «φυσιολογικό» και τι όχι; Μόνο ο καθένας μας για τον εαυτό του, σύμφωνα με τις ανάγκες του και τα συναισθήματά του, αρκεί να μην κάνουμε κακό στους άλλους. Ούτε ο νόμος, ούτε ο αστυνόμος, ούτε ο παπάς.

Η θρησκεία;

Όταν η θρησκεία με απορρίπτει θα την απορρίψω κι εγώ. Είναι τρελό να πιστεύω στον Θεό που περιγράφουν κάποιοι παπάδες. Σ’ έναν Θεό που μισεί.

Πώς αντιδράς όταν ακούς να σας απειλούν με αφορισμό;

Ενοχλούμαι πολύ. Και γιατί είμαι εγώ «ανώμαλος» που ικανοποιώ τις ορμές μου κι όχι εκείνος που έχει ορκιστεί για να τις καταπνίγει;

Είναι, ωστόσο, ταγμένοι στον Θεό.

Κι εγώ στη ζωή!

xristosroussos2

Το σύμφωνο συμβίωσης είναι ένα βήμα μπροστά για τα ίσα δικαιώματα;

Γενικά, δεν είμαι υπέρ του γάμου γιατί πιστεύω ότι η αγάπη δεν συντηρείται ούτε με τελετές, ούτε με συμβάσεις και χαρτιά. Ωστόσο, όποιος θέλει να το κάνει, γιατί υπάρχουν τα πρακτικά και νομικά ζητήματα..

Κάποιοι βουλευτές αρνήθηκαν να πάρουν θέση στην ψηφοφορία. Γιατί, πιστεύεις;

Δεν ξέρω. Είπαν διάφορα, ότι «το σύμφωνο δεν πρέπει να είναι έτσι, αλλά αλλιώς» κλπ. Βγες και ψήφισε «όχι». Το προτιμώ απ’ τις υπεκφυγές. Σε μια κοινωνία δε γίνεται να συμφωνούν όλοι.

Θεωρείς ότι η στάση των πολιτικών έχει αλλάξει ειλικρινά απέναντι στους gay;

Για το «ειλικρινά» δεν ξέρω, ούτε εγώ ούτε κανείς. Η στάση τους πάντως δείχνει να έχει αλλάξει. Άλλωστε έχουν μπει gay στην πολιτική.

Μέχρι στιγμής κανείς δεν το έχει δημοσιοποιήσει.

Δεν το λένε κι αυτό δεν μ’ αρέσει. Σε άλλα κράτη έχουμε δει ακόμα και γάμους ομοφυλόφιλων, βουλευτών ή και κληρικών. Προτρέπω και τους δικούς μας να το κάνουν. Κι ας ξέρουν εκ των προτέρων ότι θα δεχτούν σκληρή κριτική. Θα νιώθουν ευάλωτοι, αλλά δεν θα είναι. Όποιος είναι καθαρός, δυναμώνει.

Επόμενο βήμα η τεκνοθεσία; Είσαι υπέρ;

Είναι ένα πολύ δύσκολο θέμα, είτε αφορά στους ετεροφυλόφιλους είτε σε ομοφυλόφιλους. Θεωρώ πάντως απάνθρωπη τη σκέψη που άκουσα να εκφράζει ένας ηθοποιός: καλύτερα να μεγαλώνει ένα παιδί σε μια κακή ετεροφυλόφιλη οικογένεια παρά σε gay. Αν ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι έχει τα εχέγγυα γιατί να μην τεκνοθετεί;

Και με τα πρότυπα των φύλων; Τι γίνεται;

Μα πρέπει υποχρεωτικά το παιδί να τα έχει στο σπίτι; Κι εγώ τα είχα, τη μάνα μου και τον πατέρα μου. Και λοιπόν; Απ’ την άλλη, ξέρω περίπτωση gay ζευγαριού που πήρε υπό την προστασία του χρήστη ναρκωτικών και τον βοήθησε να απεξαρτηθεί, να σπουδάσει και να δουλέψει και το παιδί αυτό στη συνέχεια τον πάντρεψαν με την αγαπημένη του. Δεν έγινε ομοφυλόφιλος γιατί δεν ήταν!

Η μητέρα σου, σου έχει πει ποτέ «μακάρι να ήσουν αλλιώς»;

Όπως οι περισσότεροι γονείς μεγάλωσαν και μεγαλώνουν με τη νοοτροπία ότι «αυτός που είναι ομοφυλόφιλος δεν είναι άντρας», ασφαλώς και οι δικοί μου θα ήθελαν να είμαι κάτι άλλο. Αλλά, προσπαθώ να κρατώ τις ισορροπίες μαζί τους χωρίς να καταπιέζομαι και με απόλυτη φυσικότητα τούς γνωρίζω τις σχέσεις μου.

Θα ήθελες να μην είχαν μάθει ότι είσαι ομοφυλόφιλος;

Θα προτιμούσα να το είχαν μάθει με άλλο τρόπο κι όχι απ’ το αδίκημα. Όμως πέρα απ’ αυτό, σίγουρα θα ήθελα να το γνωρίζουν. Όταν εκφράζεις την αλήθεια σου είναι σαν να απελευθερώνεσαι απ’ το ατομικό σου κλουβί και αναπνέεις φρέσκο αέρα. Το μόνο που χρειάζεται είναι ανοίξεις την πόρτα…

Περιοδικό Down Town, τεύχος 486.

Πηγή : Περιοδικό Down Town, τεύχος 486

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *