Χρόνια πολλά, κυρία Μαρινέλλα!

Χρόνια πολλά, κυρία Μαρινέλλα!

Η αφορμή αυτής της υπενθύμισης είναι η αυριανή ημέρα γενεθλίων μιας από τις σημαντικότερες ελληνίδες ερμηνεύτριες. Η αιτία είναι αυτή η φιλοσοφία ζωής που την έκανε «μύθο» και μας επαναφέρει πάντα στα απολύτως βασικά.

«Έχω περάσει πάρα πάρα πολλές δυσκολίες στη ζωή μου. Αν νομίζεις ότι όλα είναι καλώς καμωμένα, είσαι γελασμένος. Δεν είναι έτσι. Έχω πεινάσει πολύ στη ζωή μου, αλλά αυτό δεν μ’ έκανε να μην πω: “Αύριο θα ‘ρθει μια άλλη μέρα κι αυτή θα είναι καλύτερη!” Ο πατέρας μου, η μάνα μου, τ’ αδέλφια μου, ήταν όλοι αισιόδοξοι. Αν έπεφτε κάτω ο ένας, οι στυλοβάτες -δηλαδή η οικογένεια και οι συγγενείς- κάναμε ένα οπ, τον πιάναμε, λιγάκι να τον σηκώσουμε, να του δείξουμε πως εδώ είμαστε, πως όλοι μαζί θα περάσουμε και το απάγκιο αυτό. Είναι θέμα γονιδιακό. Δεν είχαμε να φάμε και λέγαμε: “Εντάξει, μια χαρά. Ψωμί και ζάχαρη!”. Κυριολεκτώ σ’ αυτό που λέω. Το κατσούφιασμα μόνο πιο κάτω μας πάει. Θα το κουβεντιάσω μόνο μ’ εκείνον που πραγματικά υποφέρει – και τα πραγματικά προβλήματα είναι μόνο τα προβλήματα υγείας. Αχ, αν ξέραμε οι άνθρωποι τη δύναμη της ζωής…».

«Ο κόσμος δεν σε ενοχλεί αν δεν τον ενοχλείς. Δεν σκέφτηκα ποτέ να μη βγω απ’ το σπίτι μου, να μην πάω στο φούρνο της γειτονιάς μου για να πάρω τυροπιτάκια ή στο περίπτερο, επειδή εκεί θα ‘χει κόσμο. Πάω στην τράπεζα και κάθομαι στην ουρά. Μου λένε καμιά φορά τα παιδιά εκεί: “Eλάτε πιο μπροστά, κυρία Μαρινέλλα. Μην κουραστείτε στην αναμονή…”. Αλλά δεν θέλω. Γιατί δεν είναι σωστό να περάσω πρώτη ή να με βάλουν ιδιαιτέρως. Το θεωρώ πολύ φυσικό να περιμένω τη σειρά μου μαζί με τον κόσμο».

«Πάντα ήμουν γεμάτη. Δεν ζήτησα ποτέ τίποτα. Ακόμη κι όταν απέκτησα σπίτι κι αυτοκίνητο, ποτέ δεν είπα: “Αχ, να είχα μια αυτοκινητάρα της τάδε μάρκας!”. Εδώ και κάποια χρόνια, έχω το ίδιο μικρό αυτοκίνητο – όχι διθέσιο όμως, για να χωράνε μέσα τα εγγόνια μου και να τα πηγαίνω βόλτες. Ούτε τα φουστάνια μ’ ένoιαξαν ποτέ – ποτέ δεν τα ζήλεψα. Αν με δεις πώς κυκλοφορώ στο σουπερμάρκετ και στα μανάβικα… Έχω πολλή πλάκα! Σαν λέτσος είμαι».

«Εδώ και χρόοοονια είμαι μόνη μου. Στάσου, γιατί με βγάζεις απ’ τα ρούχα μου! Τι να τον κάνω τον άντρα; Και τι να με κάνει; Σύντροφο; Και τι να τον κάνω τον σύντροφο; Για να μοιράζει ο ένας στον άλλον χαμομήλι; Άσε μας, παιδάκι μου!».

«Σκέφτομαι: “Πρέπει να ‘κανα κάτι καλό στη ζωή για να ‘μαι τόσο ευλογημένη!” Ο Θεός, άλλωστε, ξέρει πού δίνει και τι. Γιατί απλώνει το χέρι του και δίνει. Με τη διαφορά ότι άλλοι μπορούν και πορεύονται μ’ αυτά, τα βλέπουν και τα κάνουν διπλά και τριπλά -και δεν μιλάω για λεφτά- και άλλοι όχι. “Εμ, δεν είμαι τυχερός εγώ στη ζωή!”, λένε κάποιοι. Όλοι είμαστε! Απλώς είμαστε τεμπέληδες, αγνώμονες και δεν απλώνουμε το χεράκι να πιάσουμε το καλό που περνά από δίπλα μας. Δεν το βλέπουμε! Εγώ πορεύομαι μ’ αυτό το δώρο που μου ‘δωσε ο Θεός, το οποίο κοιτάω πώς να το επιστρέψω στον κόσμο, όλα αυτά τα 60 χρόνια που τραγουδάω. Γιατί δεν είναι δικό μου δώρο. Λέει ο Κύριος: “Σου δίνω αυτό, κοίταξε να το χαρίσεις κι εσύ!”. Και το χαρίζω κάθε μέρα που τραγουδάω! Τι ωραίο να βλέπω τους ανθρώπους να φεύγουν ικανοποιημένοι και με γεμάτη την ψυχή τους. Αυτό πώς να μη μου δίνει χαρά!».

«Στο σπίτι δεν δείχνω στα εγγόνια μου ότι είμαι η Μαρινέλλα! Είσαι με τα καλά σου; Δεν έχουμε τέτοια προβλήματα μέσα στο σπίτι. Άντε καλέ! Είμαι απλά η γιαγιά τους. Και το θέμα είναι να μπορείς ν’ αλλάζεις ρόλους: Γιαγιά, μαμά, φίλη, θεία, πεθερά, αδελφή, τραγουδίστρια…».
Τελευταία η «τραγουδίστρια», κυρία Μαρινέλλα;
Μα, τελευταία τη βάζω! Αχ, αγόρι μου. Προηγείται η οικογένεια. Αυτό κράτα το. Αν δεν υπάρχει η οικογένεια, δεν υπάρχει τίποτε. Απ’ την οικογένεια ξεκινούν τα πάντα! Λέει μια παροιμία: «Από πού είσαι κλωναράκι; Από κείνο το δεντράκι!». Έτσι συμβαίνει και στη ζωή. Έτσι.

Η συνέντευξή μας με την κυρία Μαρινέλλα έγινε τον Ιούλιο του 2017.

[email protected]

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *