Δύο τραγούδια… σκάνδαλο!

Δύο τραγούδια… σκάνδαλο!

Τέλη της δεκαετίας του 1980. Η Ελλάδα συνταράσσεται από ένα τεράστιο οικονομικό και πολιτικό σκάνδαλο, στο οποίο εμπλέκονται κορυφαία πολιτικά και άλλα πρόσωπα, μεταξύ αυτών και ο πρόεδρος και ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Παπανδρέου. Το σκάνδαλο αφορά στην υπεξαίρεση από τα ταμεία της Τράπεζας Κρήτης του ποσού των 33,5 δισεκατομμυρίων δραχμών και βασικό πρόσωπο του σκανδάλου είναι ο τραπεζίτης μεγαλοεπιχειρηματίας και πρόεδρος του Ολυμπιακού Γιώργος Κοσκωτάς.

Η δίκη για το Σκάνδαλο Κοσκωτά ξεκίνησε το Μάρτιο του 1991 και ολοκληρώθηκε τον Ιανουάριο του 1992. Τόσο βαθιά διείσδυσε το σκάνδαλο στην ελληνική κοινωνία που αποτέλεσε και έμπνευση για μια σειρά τραγουδιών στις αρχές της δεκαετίας του ’90.

Όπως θυμάται ο Βύρωνας Κρίτζας στο βιβλίο του «Οι ωραίοι έχουν χρέη και 44 ακόμα τραγούδια που καθρεφτίζουν την Ελλάδα από το 1990 έως το 2017» (Εκδόσεις Πατάκη, 2018), ένα σύνθημα που διαδιδόταν από στόμα σε στόμα εκείνη την εποχή ήταν το εξής: «Χοντρομπαλά/παλιοβλάκα Κοσκωτά/παίρνεις λεφτά/απ’ τα ναρκωτικά». Ήταν μια «δημιουργία» του απλού λαού, που τραγουδιόταν πάνω στη μελωδία του τραγουδιού του Πάριου «Είσαι Θεός/ήλιος καλοκαιρινός/και δυστυχώς/σε θέλω σαν τρελός».

Την ίδια εποχή ήταν που κυκλοφόρησε και το τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου με τίτλο «Μην περιμένετε αστειάκια» και στο οποίο ο σπουδαίος τραγουδοποιός κάνει αναφορά στο σκάνδαλο αυτό: «Πώς να μην κλέψει ο Κοσκωτάς/αφού ένα όραμα κονόμας και ευζωίας και ανόδου/ήταν το μέτρο ολωνών μας». Σε συνέντευξη που έδωσε ο Σαββόπουλος στην εφημερίδα Το Βήμα λίγο μετά το ξέσπασμα της κρίσης το 2010, δήλωνε τα εξής σχετικά με το τραγούδι εκείνο: «Σιχαίνομαι το «εγώ σας τα ’λεγα». Αν θυμάστε παρακάτω, το τραγούδι έλεγε «κι εγώ που είμαι ο πιο φριχτός». Ναι, λοιπόν, φταίμε όλοι αλλά όχι το ίδιο. Δεν είναι το ίδιο οι υδραυλικοί που δεν δίνουν απόδειξη με τις “παρέες” που την πέφτουν σε ένα “έργο πνοής” 2 δισεκατομμυρίων ευρώ και το φτάνουν στα 12 δισεκατομμύρια».

Η ιδέα της συλλογικής ευθύνης με αφορμή το σκάνδαλο Κοσκωτά υπήρξε και το θέμα ενός άλλου τραγουδιού της εποχής, γραμμένο και τραγουδημένο από τον Λουκιανό Κηλαηδόνη. Το τραγούδι είχε τίτλο «Φταίει ο χοντρός», με τον τίτλο να φωτογραφίζει τον μεγαλοεπιχειρηματία. Στους στίχους του τραγουδιού, ωστόσο, ο Κηλαηδόνης αναφέρει τα εξής: «Θα πει πως φταίμε κι εμείς/φταίτε κι εσείς, ναι, φταίνε κι οι άλλοι./Φταίμε κι εμείς/φταίτε κι εσείς/φταίει κι ο Χατζηπετρής». Το τραγούδι έγινε τεράστια επιτυχία την εποχή εκείνη και ο τελευταίος αυτός στίχος έγινε σλόγκαν στην ελληνική κοινωνία, το οποίο χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα. Στη συνείδηση των Ελλήνων, ο Χατζηπετρής αποτελεί σύμβολο του απλού εκείνου ανθρώπου που -αν και δεν φέρει το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης- έχει κι αυτός βάλει το χεράκι του στη διαμόρφωση της κατάστασης.

Για κάποιο περίεργο λόγο, τα δύο αυτά τραγούδια στριφογυρίζουν στο μυαλό μου τον τελευταίο καιρό. Ίσως γιατί και στην κυπριακή κοινωνία του 2018 οι ρόλοι παραμένουν ίδιοι. Μόνο που ψάχνουμε αγωνιωδώς να βρούμε ποιοι είμαστε εμείς, ποιοι οι άλλοι, ποιος ο χοντρός και ποιος ο Χατζηπετρής. Κυρίως αυτός …

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *