Ελένη Χατζίδου – Ετεοκλής Παύλου: Full in love

Ελένη Χατζίδου – Ετεοκλής Παύλου: Full in love

Ελένη Χατζίδου – Ετεοκλής Παύλου: Full in love

Η τραγουδίστρια και ο παρααθλητής ξετυλίγουν την ιστορία αγάπης τους, σε μια συνέντευξη άκρως συναισθηματική.

Από τη Μελίνα Κολιτσοπούλου

Ακόμα κι αν είναι κάποιος κυνικός, περνώντας αρκετή ώρα με την Ελένη Χατζίδου και τον Ετεοκλή Παύλου, είναι αδύνατον να μην καμφθεί. Ζευγάρι εδώ και λίγους μήνες, η τραγουδίστρια και ο παρααθλητής ζουν ένα δυνατό έρωτα, μοιράζονται την ίδια στέγη, τα όνειρά τους, τους επαγγελματικούς στόχους τους, πολλά γέλια και ένα μονόφθαλμο γατάκι, το Τιγράκη. Ξετυλίγουν την ιστορία αγάπης τους, αλλά και τις προσωπικές τους διαδρομές, και μας μιλούν για όλα όσα τους έκαναν να ενώσουν τις ζωές τους.

Τι ήταν αυτό που σας ένωσε;
Ελένη Χατζίδου: Ένα βλέμμα…
Ετεοκλής Παύλου: Πες εσύ και θα συμπληρώσω κι εγώ, αγάπη μου.
Ε.Χ.: Γυμναζόμουν και ξαφνικά μπήκε στο γυμναστήριο ο Ετεοκλής. Έπεσε αμέσως το βλέμμα μου επάνω του, αλλά προσπαθούσα να μην τον κοιτάζω.
Ε.Π.: Ήταν ακριβώς το ίδιο και για μένα, και επειδή δεν ήθελα να καρφωθώ, την κοιτούσα μέσα από τους καθρέφτες του γυμναστηρίου. Αλλά από την πρώτη στιγμή που είδα την Ελένα, ήθελα να βρεθώ κοντά της.
Ε.Χ.: Την επόμενη μέρα τον ξαναείδα, αλλά ήταν μαζί με μια κοπέλα και μου φάνηκαν αρκετά κοντά, οπότε συνέχισα τη γυμναστική μου, θεωρώντας ότι δεν υπάρχει φως. Το ίδιο βράδυ βρέθηκα σ’ ένα φιλικό σπίτι και μου είπε ο άντρας της φίλης μου: «Τι πας και κάνεις διπλές προπονήσεις στο γυμναστήριο; Έλα μια μέρα στο στίβο με τον personal trainer μου και θα δεις τι σημαίνει γυμναστική». Μου άρεσε η ιδέα, συμφώνησα και άρχισε να μου μιλάει για τον γυμναστή του. Κούκλος, ψηλός, μελαχρινός, με πρόσθετο μέλος. Πόσοι υπάρχουν πια; Του ζήτησα να μου δείξει φωτογραφία του και διαπίστωσα ότι ήταν ο άντρας του γυμναστηρίου που μου άρεσε. Το θεώρησα καρμικό.
Ε.Π.: Ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι φίλος μου εδώ και δέκα χρόνια. Μου έστειλε μήνυμα, λοιπόν, πως θα έρθει να γυμναστεί μαζί μας η Ελένη Χατζίδου. Εγώ δεν συνδύασα το όνομα με την Ελένη, παρότι ήξερα τα τραγούδια της.
Ε.Χ.: Καμία σχέση με το να σκεφτεί, «Α, η τραγουδίστρια».
Ε.Π.: Όταν την είδα να μπαίνει το επόμενο πρωί στο στίβο, σκέφτηκα πως δεν ήταν δυνατόν η γυναίκα που ήθελα να ξανασυναντήσω να βρίσκεται έτσι απλά μπροστά μου! Το πρώτο που έκανα ήταν να προσπαθήσω να την πείσω να γυμνάζεται κάθε μέρα, για να τη βλέπω.
Ε.Χ.: Καλά, σ’ εκείνη την προπόνηση έτρεχα σαν να μην υπήρχε αύριο! Φοβερό κίνητρο ο έρωτας! Όλοι είχαν πεθάνει από κούραση κι εγώ έλεγα, «Τι άλλο θα κάνουμε»;

Πώς έγινε το πρώτο βήμα;
Ε.Χ.: Μετά από εκείνο το πρωινό εγώ έφυγα για διακοπές. Ήταν κανονισμένο. Μιλούσαμε με μηνύματα, αλλά πολύ τυπικά. Ήταν στάσιμη η κατάσταση. Επέστρεψα και ξαναπήγα για προπόνηση.
Ε.Π.: Πριν πάω, φτιάχτηκα πλήρως – μέχρι καινούργια ρούχα και άρωμα! Είχα άγχος να της αρέσω, ασχέτως αν το έπαιζα κουλ, για να μην το καταλάβει. Και όταν τελείωσε το μάθημα, της πρότεινα να κάνουμε έναν περίπατο. Η πρόφαση ήταν να περπατήσουμε για αποθεραπεία, αλλά ήθελα προσωπικό χρόνο μαζί της. Πήγαμε και ένιωθα ήδη ότι ζούσα ένα όνειρο.
Ε.Χ.: Μιλούσαμε για ώρες, ασταμάτητα. Μοιραστήκαμε προσωπικές ιστορίες, γιατί νιώσαμε αμέσως άνετα, να μας συνδέει κάτι βαθύ. Κολλήσαμε, απλά.

Με όλο το σεβασμό, το γεγονός πως ο Ετεοκλής έχει πρόσθετο μέλος τι σκέψεις σου προξένησε, Ελένη;
Ήταν κάτι που γνώριζα. Όταν τον είδα στο γυμναστήριο φορούσε βερμούδα και, όπως ανέφερα ήδη, έπαθα την πλάκα μου μαζί του. Είδα έναν πολύ ωραίο άντρα, δε σκέφτηκα κάτι άλλο. Όταν αρχίσαμε να ερχόμαστε κοντά, δε θα το κρύψω, σκέφτηκα αν υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να κάνει. Τον ρώτησα ευθέως, δεν ήταν κάτι που φοβόμουν ή ντρεπόμουν να κουβεντιάσω μαζί του. Η απάντησή του ήταν η εξής: «Μακάρι να μου πουν πως υπάρχει κάτι που δεν μπορώ να κάνω, για να μπορέσω να το κάνω».

Ετεοκλή, θέλεις να μας μιλήσεις για την ιστορία που σου κόστισε το πόδι σου;
Πολλές φορές, όταν περνάς κάτι και προσπαθείς να συνδέσεις τα κομμάτια από το παρόν προς το μέλλον, δε βγαίνει κανένα νόημα. Όταν όμως τα συνδέεις με το παρελθόν, καταλαβαίνεις για ποιο λόγο συμβαίνει κάτι στη ζωή σου. Όταν σου συμβαίνει κάτι τόσο σοβαρό, αλλάζεις. Νομίζω πως εγώ ωρίμασα, ώστε να μπορώ να εκτιμήσω αυτόν το θησαυρό που λέγεται Ελένη. Είναι ένα διαμάντι, ό,τι ωραιότερο έχω στη ζωή μου. Αν όλα αυτά μου συνέβησαν ώστε να μου στείλει ο Θεός ως αντάλλαγμα την Ελένη, χαλάλι τόσα και άλλα τόσα να περνούσα. Μπορώ να αναγνωρίσω και να εκτιμήσω κάθε τι που κάνει, γιατί μέσα απ’ όσα πέρασα, έμαθα να εκτιμώ.

Τι προσωπικές μάχες έδωσες για να φτάσεις εδώ υγιής και ευτυχισμένος;
Όταν έγινε το συμβάν, έμεινα ένα μήνα σε καταστολή. Όταν ξύπνησα, μου ανακοίνωσαν πως είχα χάσει το πόδι μου. Εκείνη τη στιγμή νιώθεις απλά την ανάγκη να ζήσεις, τίποτα άλλο. Ήμουν πολυτραυματίας, είχα πολλαπλά προβλήματα σε ζωτικά όργανα, είχε σταματήσει η καρδιά μου πολλές φορές όσο ήμουν στη ΜΕΘ και είχαν προετοιμάσει τη μητέρα μου για τα χειρότερα. Από τις πρώτες μου κουβέντες, όταν μπόρεσα να μιλήσω, ήταν να μου φέρουν πατερίτσες. Ήθελα να ζήσω, ακόμα κι αν είχα θυμό μέσα μου. Φυσικά και είχα θυμό. Μετά ήρθαν οι πρώτες διαπιστώσεις: πως όχι μόνο δεν μπορούσα να περπατήσω, αλλά και ότι πολλά πράγματα που είχα δεδομένα στη ζωή μου δεν μπορούσα να τα κάνω. Ήμουν 110-120 κιλά και όταν ξύπνησα από την καταστολή ήμουν 70 και πολύ αδύναμος. Πέρασαν μήνες με φυσικοθεραπείες. Τους πρώτους δύο ούτε τα δάχτυλά μου δεν κουνούσα, δεν μπορούσα ν’ ανοίξω ένα μπουκαλάκι νερό. Μετά έμεινα σχεδόν ένα χρόνο σε αναπηρικό καρότσι, στη συνέχεια κατάφερα να σηκωθώ με δύο πατερίτσες, αργότερα με μία και τελικά στάθηκα. Ήταν μονόδρομος, όσο χρόνο κι αν έπαιρνε. Τελικά, μου πήρε πέντε χρόνια.

Σ’ εκείνες τις δύσκολες στιγμές σε πήρε καθόλου από κάτω;
Όχι, ποτέ. Με στεναχώρησε, όμως, ο πόνος των ανθρώπων που αγαπάω. Ειδικά της μητέρας μου, καθώς έχασα τον πατέρα μου όταν ήμουν οκτώ ετών. Τον πόνο της μητέρας μου δεν μπορούσα να τον διαχειριστώ. Ωστόσο, δεν είπα ποτέ, «Γιατί σ’ εμένα»; Αυτά τα ερωτηματικά δεν έχουν απαντήσεις. Για την ακρίβεια, τέτοιου είδους ερωτήσεις πρέπει να τις αποβάλλουμε από το μυαλό μας. Σ’ αυτήν τη ζωή όλα είναι για όλους κι ας νιώθουμε ατρόμητοι, ανίκητοι, πως δε θα μας συμβεί τίποτα. Πώς να σκεφτείς το «Γιατί σε μένα»; Ποιος είναι αυτός που μπορεί να δείξει έναν άλλον άνθρωπο και να πει, «Ας τύχει σ’ αυτόν». Προσωπικά, δεν μπορώ να υποδείξω κάποιον άλλον, έναν άγνωστο, και να πω, «Ας μην τύχαινε σ’ εμένα, ας τύχαινε σ’ αυτόν».

Πόσο χρόνο σου πήρε να σταθείς στα πόδια σου από κάθε άποψη;
Ο κόσμος, όταν ακούει για αποκατάσταση, έχει στο μυαλό του τη σωματική, το να περπατήσεις, που είναι θέμα χρόνου και το πιο εύκολο. Η ουσιαστική αποκατάσταση είναι βαθύτερη και πιο δύσκολη, γιατί πρέπει να αναγεννηθείς πνευματικά και εγκεφαλικά. Αν δεν δυναμώσεις πνευματικά και εγκεφαλικά για όλα όσα έρχονται, δε θα καταφέρεις ποτέ να τα διαχειριστείς, θα χαθείς σε ερωτηματικά, θα πνιγείς και θα μείνει η ζωή σου στάσιμη. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να έρθω κοντά στον θεό. Η πίστη μου είναι ένα κομμάτι της δύναμής μου. Και ξεκίνησα να διαβάζω, κυρίως βιβλία ψυχολογίας, που έτσι κι αλλιώς μ’ αρέσουν. Είναι σαν να είχα έναν καλό φίλο πάντα δίπλα μου, που μου έδινε τις απαντήσεις που χρειαζόμουν σε δύσκολες στιγμές και με δυνάμωνε. Οι δυσκολίες ήταν τεράστιες. Η αποκατάστασή μου, η αγωνία μου για το επαγγελματικό μου μέλλον, τα νομικά θέματα και τα τεράστια έξοδα. Ακόμα έχουμε χρέη από τα νοσοκομεία και τα έξοδα για την αποκατάστασή μου.

Γνωρίζω πως έχει ολοκληρωθεί το ποινικό κομμάτι και εκκρεμεί το αστικό. Από τη δικαστική μάχη νιώθεις δικαιωμένος;
Δεν είναι θέμα δικαίωσης. Μπαίνεις στη διαδικασία να κοστολογήσεις κάτι που δεν κοστολογείται. Ποιος είναι αυτός που μπορεί να κοστολογήσει τη ζωή ή το να μην είναι αρτιμελής ένας άνθρωπος; Τα χρήματα είναι ένας αριθμός. Αν μου έλεγες να μην πάρω καθόλου χρήματα και στη θέση τους να σβηστούν από το μυαλό μου οι αναμνήσεις που έχω απ’ όλο αυτό, ευχαρίστως θα δεχόμουν. Και, όσον αφορά στο οικονομικό, δεν παίρνω κανένα επίδομα ή σύνταξη από το κράτος. Θυμάμαι πως όταν ήταν να περάσω από σχετική επιτροπή με είχαν «συμβουλεύσει» να πάω καθισμένος σε αναπηρικό καροτσάκι και ρακένδυτος. Τρελάθηκα! Να κάνεις τους ανθρώπους να σε λυπηθούν για να πάρεις αυτό που δικαιούσαι! Έδωσα αγώνα να σηκωθώ όρθιος και έπρεπε να κάνω τι; Να μηδενίσω την αξιοπρέπειά μου; Φυσικά και δεν δέχτηκα να κάνω κάτι τέτοιο. Πήγα όρθιος για να διεκδικήσω αυτό που δικαιούμαι. Φυσικά, δεν πήρα τίποτα.

Βρήκες, όμως, τον δρόμο σου.
Προσπαθώ. Δουλεύω ως personal trainer γιατί μου αρέσει η γυμναστική, έχω μεγαλώσει στο χώρο του αθλητισμού. Έκανα πρωταθλητισμό στο κανόε καγιάκ και πλέον είμαι παρααθλητής στο ίδιο άθλημα – ας ήταν δύσκολο, υπήρχε ένα εγωιστικό κομμάτι εκεί. Ξαναμπήκα στο καγιάκ και με περνούσαν, όχι απλά οι αρχάριοι, μέχρι και τα παιδάκια! Ακούγεται αστείο, αλλά ήταν σοκαριστικό για μένα. Ήμουν πρωταθλητής και πλέον ήταν μακρινό όνειρο το να φτάσω τους αρχάριους. Τώρα, πλέον, έχω στόχο τους Παραολυμπιακούς του 2020. Έχω κι ένα μακροπρόθεσμο στόχο: ένα κέντρο. Μετά το ατύχημα γνώρισα πολύ κόσμο σε παραγωγικές ηλικίες, 18-30 ετών, με αναπηρίες. Παιδιά κλεισμένα στα σπίτια τους. Γονείς κλεισμένους στα σπίτια τους, για να φροντίζουν τα παιδιά τους.
Στην ουσία, έτσι όπως είναι τα πράγματα στην Ελλάδα, μένει ανάπηρη όλη η οικογένεια, όταν μένει ανάπηρο ένα μέλος. Το κράτος, αλλά και η κοινωνία, κάνει ό,τι μπορεί για να περιθωριοποιήσει τους ανθρώπους με αναπηρία.
Ε.Χ.: Μέχρι και το γατάκι μας, το οποίο έχει μόνο ένα ματάκι και το πήραμε για να μην πεθάνει στο δρόμο, έχει προκαλέσει την απορία «Μα, καλά, πώς το πήρατε αφού έχει μόνο ένα μάτι»;
Ε.Π.: Μόλις άκουσε η Ελένη ότι το γατάκι ήταν έτοιμο να πεθάνει, αποφάσισε να το πάρουμε σπίτι. Και μου έδωσε κι ένα μάθημα, πως κι εγώ παίρνω πράγματα ως δεδομένα. Αντί να την παρακινήσω εγώ να πάρουμε το γατάκι, με παρακίνησε εκείνη. Είχε την ευαισθησία, χωρίς να έχει περάσει ό,τι έχω περάσει εγώ. Είναι έτσι ως άνθρωπος.
Ε.Χ.: Όταν περνάς κάτι τόσο δύσκολο ή βγαίνεις απ’ αυτό και καταριέσαι τους πάντες και τα πάντα, μισείς όλους τους ανθρώπους που είναι αρτιμελείς, ή βγαίνεις σαν τον Ετεοκλή, που έγινε ακόμα πιο δυνατός, είδε τη ζωή με άλλα μάτια και έμαθε να εκτιμά τον ήλιο που βλέπει κάθε πρωί. Δεν υπάρχει κάτι ενδιάμεσο.
Ε.Π.: Με την Ελένη δεν έχουμε ζήσει ίδιες καταστάσεις, αλλά έχουμε την ίδια λογική. Εκτιμάμε. Πρέπει να πω ότι, αν δεν είχα περάσει αυτό που πέρασα, δε θα ήμουν έτσι. Αλλά στην Ελένη είναι έμφυτο το να εκτιμά. Είναι μερικές φορές που δεν είμαι τόσο ευαισθητοποιημένος όσο η Ελένη, εκείνη με ταρακουνάει. Με σοκάρει αυτό, αλλά ευχάριστα, με κάνει καλύτερο άνθρωπο. Είναι ένας ακέραιος άνθρωπος η Ελένη. Δουλεύει σ’ έναν πολύ δύσκολο χώρο και είναι επιτυχημένη και ως καλλιτέχνιδα και ως άνθρωπος.

Τι είδους κέντρο θέλεις να δημιουργήσεις, Ετεοκλή;
Ως άνθρωπος που έχω περάσει τα ίδια, θέλω να δημιουργήσω είναι ένα κέντρο που δε θα είναι απλά κέντρο αποκατάστασης ή εκγύμνασης, αλλά τόπος συνάντησης, συναναστροφής, διασκέδασης, κοινωνικοποίησης. Θέλω να παρακινήσω ανθρώπους που οι καταστάσεις τους έκαναν να μείνουν στάσιμοι, να κυνηγήσουν τα όνειρά τους. Θα ήθελα να έρχονται και αρτιμελείς άνθρωποι, γιατί απώτερος στόχος είναι να δημιουργηθούν παρέες και ο μη αρτιμελής να πάψει να είναι μια εικόνα που ξενίζει. Προσπαθώ να εξασφαλίσω ιδιωτική και κρατική χρηματοδότηση, αλλά θέλει χρόνο και πόρους για να υλοποιηθεί.

Ελένη, εσύ τον στηρίζεις σ’ αυτό; Θα ήθελες να κάνετε μαζί κάτι;
Πιστεύω απόλυτα στο στόχο του Ετεοκλή. Είναι κάτι που έχει ζήσει ο ίδιος και όσα έχει καταφέρει δείχνουν ότι τα πάντα είναι εφικτά. Είναι σπάνιο να τα έχει κάποιος τόσο καλά με τον εαυτό του όσο ο Ετεοκλής, έχει βγει πιο δυνατός απ’ όλα όσα έχει περάσει. Πριν τον γνωρίσω, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι μπορεί να γυμναστεί ένας μη αρτιμελής άνθρωπος. Ο Ετεοκλής, όμως, κάνει τα πάντα και το σώμα του είναι σε εξαιρετική φυσική κατάσταση, συνεχίζει τη ζωή του κανονικά. Η δημιουργία του κέντρου είναι ένα υπέροχο όνειρο, αλλά νομίζω ότι χρειάζεται πολύ χρόνο για να υλοποιηθεί. Γι’ αυτό ετοιμάζουμε ένα κοινό project πιο άμεσο. Τα social media έχουν αμεσότητα, γι’ αυτό αποφασίσαμε να κάνουμε μαζί ένα κανάλι στο youtube. Επειδή η δουλειά μου περιλαμβάνει την έκθεση, δέχομαι πολλές ερωτήσεις, από τις πιο απλές που αφορούν στο ντύσιμο και το μακιγιάζ μέχρι πιο δύσκολες, που έχουν να κάνουν με τις κρίσεις πανικού που αποκάλυψα πρόσφατα ότι έχω βιώσει. Ειδικά με τις κρίσεις πανικού πήρα πολλά μηνύματα από πολύ νεαρά άτομα, που μου είπαν πως το έχουν βιώσει. Αυτό το κανάλι θα είναι διασκεδαστικό και, φυσικά, δεν είμαι γιατρός, μόνο τα προσωπικά μου βιώματα μπορώ να μοιραστώ. Ή το πως ξεκίνησα από ένα μικρό χωριό που δε μου έδινε καν τη δυνατότητα να κάνω μαθήματα μουσικής. Το επάγγελμά μου είναι, όπως εγώ τουλάχιστον το αντιλαμβάνομαι, να προσφέρω χαρά και διασκέδαση. Το κανάλι το βλέπω ως προέκτασή του. Παράλληλα, η ιστορία του Ετεοκλή ενδιαφέρει και αφορά πάρα πολύ κόσμο. Έδωσε μια τηλεοπτική συνέντευξη και δεν μπορείς να φανταστείς πόσους ανθρώπους επηρέασε. Φαντάσου να μοιράζεται ο Ετεοκλής καθημερινά πράγματα με τον κόσμο, πόσο μπορεί να βοηθήσει. Παράλληλα, όμως, θα δείχνουμε και κάποια κομμάτια της καθημερινότητάς μας.

Πότε θα είναι έτοιμο;
Ε.Χ.: Τον Δεκέμβριο, ελπίζουμε.
Ε.Π.: Κάτι βαθύτερο που θέλουμε να περάσουμε μέσα από το κανάλι είναι ο τρόπος που δύο διαφορετικοί άνθρωποι μέσα από την αγάπη και τη συντροφικότητα βιώνουν ακόμα και τα πιο απλά πράγματα της καθημερινότητας διαφορετικά. Το πόσο όμορφο μπορεί να γίνει ακόμα και το να πλύνεις τα πιάτα, το πόσο με χαροποιεί να κάνω μια δουλειά στο σπίτι, γιατί την κάνω για να φροντίσω την Ελένη. Όπως κι εκείνη αντίστοιχα φροντίζει εμένα. Μέσα από την αγάπη όλα γίνονται πιο όμορφα.

Μένετε μαζί;
Ε.Χ.: Από την πρώτη εβδομάδα και ήρθε απόλυτα φυσικά. Μένουμε στο σπίτι μου και στην αρχή έφερε λίγα πράγματα. Μετά όλο και περισσότερα, σε λίγο δεν θα χωράμε! Αλλά δεν με νοιάζει. Αν χρειαστεί, πετάω όλα τα δικά μου, αρκεί να είμαστε καλά.

Το διαφορετικό επαγγελματικό ωράριο επηρεάζει τη σχέση σας;
Ε.Π.: Είμαι τόσο περήφανος για την Ελένη, που δεν μ’ επηρεάζει τίποτα. Και γνωρίζοντας την οικογένειά της, απλή, με αρχές και βάσεις, κατάλαβα γιατί η Ελένη είναι αυτή που είναι. Πολλοί βλέπουν την εικόνα της μόνο, την επιτυχία, τα φώτα. Αλλά έχει κάνει με την προσωπική της διαδρομή, έχει παλέψει μόνη της και έχει παραμείνει ακέραιη.

Ελένη, τραγουδάς στον Ετεοκλή στο σπίτι;
Νομίζω συνέχεια!
Ε.Π.: Ακόμα κι όταν μου μιλάει, σαν τραγούδι το ακούω.
Ε.Χ.: Έρχεται συχνά στις live εμφανίσεις μου. Όταν μου λέει καλά λόγια, του απαντάω πως τα λέει επειδή είναι ερωτευμένος.
Ε.Π.: Πηγαίνω και κάθομαι στο μπαρ και βλέπω την Ελένη στη σκηνή, τι αντίκτυπο έχει στον κόσμο, πόσο καλά κάνει τη δουλειά της ως τραγουδίστρια. Και κάνει τον κόσμο να περνάει καλά.

Παράλληλα με το τραγούδι, Ελένη, έκανες και το κινηματογραφικό σου ντεμπούτο.
Έκανα μια guest εμφάνιση στην ταινία «Bachelor 3», που θα βγει στους κινηματογράφους στις 25 Δεκεμβρίου. Ανυπομονώ να δω το αποτέλεσμα. Μ’ αρέσει να κάνω τον κόσμο να περνάει καλά και αυτό είναι μια διαφορετική οπτική, που μ’ ενδιαφέρει. Αναφέρομαι στην κωμωδία. Πέρασα πολύ ωραία στα γυρίσματα, με αγκάλιασαν και με βοήθησαν οι ηθοποιοί – κάτι που δεν περίμενα, καθώς προέρχομαι από άλλο χώρο. Είναι ένα είδος ψυχαγωγίας που μ’ ενδιαφέρει να καλλιεργήσω και ίσως παρακολουθήσω κάποιο σεμινάριο. Δε μιλάω, φυσικά, για σπουδές υποκριτικής, γιατί δεν είμαι ηθοποιός, τραγουδίστρια είμαι. Αυτό είναι το όνειρό μου, να κάνω καλές συνεργασίες, ωραία τραγούδια.

Και τα προσωπικά σας όνειρα;
Ε.Χ.: Να κάνω μια όμορφη οικογένεια – τον άνθρωπό μου τον βρήκα. Έκλεισα ως γυναίκα. Δεν ξέρω πως ήταν η ζωή μου πριν γνωρίσω τον Ετεοκλή. Είναι ο πιο ολοκληρωμένος άνθρωπος που έχω γνωρίσει. Είναι τα πάντα του που με ελκύουν, ο τρόπος που μιλάει, που συμπεριφέρεται, το πόσο έξυπνος είναι. Έχει λύσεις για τα πάντα και νιώθω απίστευτη ασφάλεια δίπλα του. Δηλαδή, αν δε θέλεις να ζήσεις τη ζωή σου και να γεράσεις μ’ έναν τέτοιον άντρα, τι ψάχνεις; Το πώς είμαστε μαζί, το πόση δύναμη μου δίνει, δεν περιγράφεται. Με κάνει να νιώθω ότι μπορώ ν’ αλλάξω τον κόσμο.
Ε.Π.: Συγκινούμαι ν’ ακούω τη γυναίκα που αγαπάω να μιλάει έτσι για μένα, για εμάς. Η αλήθεια είναι ότι πριν γνωρίσω την Ελένη δεν έκανα σκέψεις για οικογένεια. Αυτό το ξύπνησε μέσα μου η Ελένη. Δε θέλω γενικά οικογένεια, θέλω οικογένεια με την Ελένη. Είναι η γυναίκα της ζωής μου. Θέλω να φροντίζω εκείνη και τα παιδιά μας. Ένα σπίτι με την Ελένη και τα παιδιά μας είναι όλα όσα θέλω από τη ζωή, τίποτα άλλο. Δε σκέφτομαι πλέον τη ζωή μου χωρίς την Ελένη. Και δεν είναι μεγάλα λόγια. Δεν υπάρχουν μεγάλα λόγια, υπάρχουν λόγια που δε συνάδουν με τις πράξεις.
Ε.Χ.: Ακούμε φυσικά τα κλασικά, είναι νωρίς, είναι λίγος ο καιρός, μη δείχνεις ακόμα όσα νιώθεις. Αλλά ξέρουμε τι ζούμε, τι μοιραζόμαστε.
Ε.Π.: Οι σχέσεις στην εποχή μας είναι γεμάτες στρατηγικές και φοβίες. Μου λένε γνωστοί μου, «Κι αν τη χάσεις»; Όχι, δεν θα τη χάσω. Την αγαπάω όσο δεν πίστευα πως μπορώ ν’ αγαπήσω άνθρωπο, της το δείχνω καθημερινά, τη διεκδικώ, τη φροντίζω. Θα χάσεις τη γυναίκα που αγαπάς, αν δεν της δείξεις αυτό που νιώθεις. Δεν υπάρχει, για μένα, κάτι χειρότερο από έναν άντρα λιγόψυχο. Μπορώ να την κάνω ευτυχισμένη και θα την κάνω. Γιατί; Γιατί είναι η γυναίκα της ζωής μου και την αγαπάω. Τέλος, δεν χρειάζεται κάτι άλλο.
Ε.Χ.: Η ζωή μας δεν είναι ρόδινη ούτε απροβλημάτιστη. Αλλά από τη σχέση μας πηγάζει μια αισιοδοξία, μια αίσθηση ότι όλα θα πάνε καλά.
Ε.Π.: Οι δυσκολίες δεν σταματούν ποτέ, το σημαντικό είναι με ποιον επιλέγεις να τις ζήσεις. Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει πως η ευτυχία βρίσκεται στα χέρια του. Η δικιά μου βρίσκεται στα χέρια και της γυναίκας μου, κάτι που θέλω σύντομα να συμβεί και επίσημα.

Επιμέλεια: Χρήστος Αλεξανδρόπουλος

*Η φωτογράφηση έγινε στα σκάφη  «Κίρκη» και «Ερατώ», στη Μαρίνα Αλίμου, τηλ.  0030-6970042553,
www.erato-yacht.com

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *