Επί χρήμασι

Επί χρήμασι

Επί χρήμασι

Το περασμένο Σάββατο, μετά το κεντρικό δελτίο του ΡΙΚ, με ρώτησε η μητέρα μου ποια τρία πράγματα θα έπαιρνα σ’ ένα ερημικό νησί. «Το τετράδιό μου, ένα κόσκινο και την Αντιγόνη Παπαδοπούλου», απάντησα.

Σκέφτομαι κάποτε πως η ζωή μου μοιάζει με την κόμη της κυρίας Αντιγόνης Παπαδοπούλου. Ασάλευτη και ετεροχρονισμένη. Το αυτό ισχύει και για τα προσωπικά μου ασφαλώς. Έθεσες το ζήτημα την προηγούμενη φορά, γι’ αυτό το εγείρω. Αταραξία. Τι η άλλη πλευρά; Ποια άλλη πλευρά, χρυσέ μου; Μόνο αυτή η πλευρά υπάρχει. Η δική μου. Η άλλη αγνοείται, αμφιβάλλω αν υπήρξε και ποτέ ή αν ήταν αποκύημα της φαντασίας. Είναι θέμα πακέτου, θα μου πεις. Με βλέπεις. Φλουρί κωνσταντινάτο δεν με λες, ας είμαστε ρεαλιστές. Δεν είναι για να με δεις και να πέσεις κάτω ξερός. Εκτός κι αν σου ‘χει τύχει η σκοτοδίνη από φυσικό αίτιο κι έρθω κι εγώ εντελώς συμπτωματικά και σε αποτελειώσω.

Που λες, η Αντιγόνη… Το περασμένο Σάββατο, μετά το κεντρικό δελτίο του ΡΙΚ, με ρώτησε η μητέρα μου ποια τρία πράγματα θα έπαιρνα σ’ ένα ερημικό νησί. «Το τετράδιό μου, ένα κόσκινο και την Αντιγόνη Παπαδοπούλου», απάντησα. Κάτι σημείωσε εκείνη, χωρίς να πει κουβέντα. Δίνοντας την απάντηση, ωστόσο, πανικοβλήθηκα. Το τετράδιο είναι απλό. Θα το χρειαζόμουν για να καταγράφω διάφορα, κατά βάσιν ανώφελα πράγματα. Η δε παρουσία της κυρίας Παπαδοπούλου είναι και αυτή ερμηνεύσιμη. Η πρώην ευρωβουλευτής είναι κάτι σαν τους αρχαίους ραψωδούς. Της λες το θέμα -το όποιο θέμα, από το μποζόνιο μέχρι το νισεστέ- κι αυτή πιάνει την ανάλυση. Είναι σαν jukebox επί παντός επιστητού. Συνεπώς, το πραγματικό πρόβλημα ήταν το κόσκινο. Τι στην ευχή θα έκανα το κόσκινο;

Την επομένη, όταν ανέφερα τηλεφωνικώς το περιστατικό στην πρεσβύτερη αδερφή του πατέρα μου -μόλις είχε βγει απ’ τον εσπερινό στην Αγία Βαρβάρα Καϊμακλίου με τον άρτο παραμάσχαλα- μου δήλωσε ευθαρσώς πως για εκείνην το πλέον ανησυχητικό ήταν η συμπερίληψη της πρώην ευρωβουλευτού και πρωτοκλασάτης του εθνοσωτηρίου ΔΗΚΟ, και σε καμία περίπτωση του κοσκίνου. Διότι, όπως μου εξήγησε, εάν επρόκειτο για καινούριο κόσκινο, θα μπορούσα απλώς να το κρεμάσω. Μου θύμισε και τη σχετική παροιμία, «καινούριο μού είσαι κόσκινο και πού να σε κρεμάσω;». Για τη θεία μου το μέγα θέμα ήταν χωρίς αμφιβολία η Αντιγόνη. Μάλιστα προθυμοποιήθηκε να με συνοδεύσει σε κάποιον γέροντα στα Κελοκέδαρα για να με διαβάσει. Της είπα πως εγώ έχω ψυχαναλυτή και πως δεν έχω ανάγκη τους γεροντάδες και τους πνευματικούς. «Και αυτά είναι τα χαΐρια σου;», αντέδρασε.

Για να μην αφήνω όμως σκιές, εγώ είμαι πολύ ευχαριστημένος που με ανέλαβες. Εντάξει, μεγάλη βελτίωση δεν είδα, όμως είμαστε ακόμα στην αρχή. Είναι πολλά τα θέματα, η αλήθεια είναι. Σου είμαι, επίσης, ευγνώμων διότι χάρη στην ενθάρρυνσή σου απέκτησα το δικό μου καναρίνι. Ο Βιεν Ναβουχοδονόσωρ αποδείχθηκε πολύ βολικός συγκάτοικος. Και ιδανικός συνομιλητής. Ούτε ακούει, ούτε μιλά. Προχθές που δεν με έπαιρνε ο ύπνος, αποφάσισα πως θα πάω τον Βιεν στην Αθήνα τις γιορτές. Να δει την Ακρόπολη, τους Στύλους του Ολυμπίου Διός, τον μηχανισμό των Αντικυθήρων και το «Σμύρνη μου αγαπημένη». Σκίζει η Ντενίση απ’ ό,τι ακούω. Δεν έχουν τελειωμό τα δεινά του μικρασιατικού ελληνισμού. Μετά τον συνωστισμό του ’22, τώρα αυτό. Νομίζω πως, προκειμένου να μη δω και το «Κερύνεια μου λατρεμένη» με τη Μιμή ως την καταφερτζού high class Κυπρία, θα πω ναι στο δημοψήφισμα. Να τελειώνουμε και μ’ αυτή την ασύμμετρη απειλή.

Αυτό με την Αθήνα το σκέφτηκα κατά τις τρεις το πρωί. Μετά είπα να μετρήσω κάτι, για να μπορέσω να κοιμηθώ. Μέτρησα τις αστοχίες του βίου μου και βρέθηκα στις τέσσερις παρά είκοσι να φτιάχνω ρυζόγαλο με γάλα εβαπορέ. Τι πρόβλημα κι αυτό, όμως. Να μου μένει το ρύζι al dente. Πάντα. Δεν καταλαβαίνω. Δηλαδή, πόσο πρέπει να βράσεις το ρύζι για να ψηθεί; Αυτό το ρυζόγαλο δεν ήτανε προς βρώση, αλλά για να το πετάξεις στους νεόνυμφους. Για να ριζώσει ο γάμος. Εσύ παντρεμένος δεν είσαι;

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *