Επί χρήμασι

Επί χρήμασι

Επί χρήμασι

Δεν είναι λίγες οι φορές που με απασχολούν τα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα. Ποία η σκοπιμότης του βίου; Υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο; Υπάρχει ζωή πριν τον θάνατο; Η Μιμή Ντενίση, αφού έχει δική της δραματική σχολή, γιατί δεν φοιτά σ’ αυτήν;

Πώς αρχίζει κανείς σε τέτοιες περιπτώσεις, ούτε που ξέρω. Ας αρχίσω απ’ την απόφασή μου να έρθω σε σας. Το καλοκαίρι που μας πέρασε -μαύρο όπως κάθε χρόνο, ασχέτως επετείων, το δικό μου είναι μαύρο από φυσικού του- είχα προβληματιστεί για την κατάστασή μου. Πολύ. Διότι το βλέπετε το χάλι. Το παρακάμπτω για την ώρα. Μέσα απ’ τον προβληματισμό κατέληξα στο εξής δίλημμα: είτε να πάρω κατοικίδιο, είτε να πάω σε ψυχολόγο.

Με κατοικίδιο είπα να μη δεσμευτώ, δεν ένιωσα έτοιμος για κάτι τέτοιο. Επέλεξα το δεύτερο. Η μητέρα μου μού ανέφερε πως και ο γιος της Παναγιώτας της νεωκόρου του Αγίου Φανουρίου πάει σε ψυχαναλυτή. Σε εσάς συγκεκριμένα. Ξέρετε την περίπτωση. Που έκανε τη γυναίκα του τσακωτή με τον Πακιστανό… Που ήτανε αυτή αριστερίζουσα και παρα-αγάπησε τους ξένους… Αυτός. Να μη σας τα πολυλογώ, η καντηλανάφτισσα έδωσε το τηλέφωνό σας στη μητέρα μου, που διευθέτησε το πρώτο μας ραντεβού.

Έτσι, βρίσκομαι σήμερα ενώπιόν σας. Ως ασθενής; Ως πελάτης; Δεν ξέρω και πώς να με πω. Θα μιλώ, εν πάση περιπτώσει, μία φορά την εβδομάδα και εσείς θα με ακούτε. Επί χρήμασι. Δεν το λέω για να σας μειώσω. Απεναντίας. Πρέπει να βιοποριστείτε κι εσείς. Είστε κοντά στα πενήντα, έχετε υποχρεώσεις, μπορεί να είστε παντρεμένος, να έχετε παιδιά, είστε επιστήμων. Κι εγώ στη θέση σας, για να πω τη μαύρη αλήθεια, θα με άκουγα μόνο επί πληρωμή. Τζάμπα με καμία δύναμη. Σιγά που θα καθόμουν να ακούω το ζαβό αμισθί!

Ξέρετε τι; Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, δεν αποκλείεται να πάρω κατοικίδιο. Τείνω προς το πτηνό. Ένα καναρίνι, ενδεχομένως. Μπορούμε να μιλάμε στον ενικό; Σχεδόν πενήντα εσείς. Σχεδόν σαράντα εγώ. Επιστήμων εσείς. Ψευδοεπιστήμων εγώ. Τετρακόσια εσείς. Καμιά διακοσοπενηνταριά εγώ…

Ωραία, πάει κι ο πληθυντικός. Που λες, ναι, ένα καναρίνι, ίσως. Να μπαίνεις στο σπίτι και να σε περιμένει κάποιος. Ένα άλλο ζώο. Να πεις μια κουβέντα, βρε αδερφέ. Οκ, δεν θα αναλύσεις τα μεγάλα ερωτήματα του βίου στο καναρίνι, μια καλησπέρα, ωστόσο, θα την πεις. Απάντηση δεν θα λάβεις, θα μου πεις. Ε, τι να γίνει, δεν μπορείς να τα ‘χεις κι όλα στον κόσμο αυτό.

Δεν σου κρύβω πως δεν είναι λίγες οι φορές που με απασχολούν τα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα. Ποία η σκοπιμότης του βίου; Υπάρχει στ’ αλήθεια ελεύθερη βούληση ή μήπως νομίζοντας πως αποφασίζουμε, στην πραγματικότητα συμμορφωνόμαστε, ερήμην μας, με κάτι που έχει ήδη δρομολογηθεί; Υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο; Υπάρχει ζωή πριν τον θάνατο; Η Μιμή Ντενίση, αφού έχει δική της δραματική σχολή, γιατί δεν φοιτά σ’ αυτήν; Επειδή την έχει εύκαιρη το λέω. Πιο βολικό δεν γίνεται. Τέλος πάντων.

Παρεμπιπτόντως, νομίζω πως βρήκα το όνομα του καναρινιού. «Βιεν Ναβουχοδονόσορ». Θα ήθελες να είσαι εσύ ο νονός; Οκ, δεν θέλεις. Η μητέρα μου λέει πως, άμα σου προτείνουν να βαφτίσεις κι αρνηθείς χωρίς να συντρέχει σοβαρότατος λόγος, θα πας στην κόλαση. Κόλαση, όχι παίξε γέλασε. Εκεί έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων. Να σου θυμίσω πως ως ορθόδοξοι χριστιανοί δεν πιστεύουμε στη μετενσάρκωση. Επομένως θα είναι ατελεύτητη η πυρά.

Πάντως, αν υπήρχε προηγούμενη ζωή, θα πρέπει να ήμουν μεγάλο καθίκι, δεν εξηγείται αλλιώς τόση γκαντεμιά, τα σπασμένα αυτού του εξαμβλώματος πληρώνω. Η δε ιδέα τού να υπάρχει και επόμενη με πανικοβάλλει. Ευχαριστώ, αλλά δεν θα πάρω. Είναι αυτό που είχε πει η Δήμητρα Λιάνη τω καιρώ εκείνω, «Μετά τον Ανδρέα, έκλεισα ως γυναίκα». Κατόπιν βέβαια άνοιξε, αλλά δεν είναι της παρούσης.
Ωραίος ο καναπές. Από δερματίνη είναι;

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *