Εβελίνα Παπούλια & Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους: Είμαστε “κανονικοί” άνθρωποι

Εβελίνα Παπούλια & Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους: Είμαστε “κανονικοί” άνθρωποι

Εβελίνα Παπούλια & Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους: Είμαστε “κανονικοί” άνθρωποι
Φωτογραφία: Γιώργος Καλφαμανώλης

Με αφορμή τη βραβευμένη με πούλιτζερ παράσταση «Δείπνο με φίλους» που θα παρουσιαστεί στην Κύπρο αρχές Ιουλίου, οι δύο πρωταγωνίστριες και φίλες φωτογραφίζονται για πρώτη φορά μαζί και μιλούν για όλα: Την αξία της φιλίας, τα παιδιά τους, τη συντροφικότητα, τα σωστά και τα λάθη τους στη ζωή.

Από τον Γιώργο Πράσινο 

Φαίνεται ότι σας πάει η Κύπρος. Τα τελευταία χρόνια πρωταγωνιστείτε σε ελληνο-κυπριακά σίριαλ, και τώρα θέατρο – στο «Δείπνο με φίλους», σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Βαλτινού…
Εβελίνα: Έτσι φαίνεται. Είναι μια παράσταση που έχει δημιουργηθεί μόνο για την Κύπρο. Έχω κλείσει πλέον 6 χρόνια στην Κύπρο, με παραγωγές ελληνοκυπριακές. Υπάρχει μια εκδήλωση αγάπης, την οποία νιώθω όταν περπατάω στον δρόμο, αλλά δεν γνωρίζω το κοινό της Κύπρου σε σχέση με τα θεατρικά δρώμενα. Έχω ξαναπαίξει θέατρο στην Κύπρο, πριν από πολλά χρόνια, σε μια παράσταση που είχαμε κάνει τότε με τον Αλέξανδρο Ρήγα, αλλά έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε.
Άννα-Μαρία: Έχω βρεθεί για επαγγελματικούς λόγους στην Κύπρο, δύο φορές. Τη μια για παράσταση και την άλλη, δύο χρόνια πριν, για το σίριαλ «Σαν Οικογένεια». Και τις δύο φορές είχα περάσει πολύ καλά, από όλες τις απόψεις. Και χαίρομαι που ξαναπάω – αυτή τη φορά με τον Φάνη Μουρατίδη, την Εβελίνα και τον Λευτέρη Ζαμπετάκη.

Τι σύγχρονα χαρακτηριστικά θα δει κάποιος σε αυτό το… «δείπνο»;
Άννα-Μαρία: Αυτό το έργο ακουμπά πολύ κόσμο, είτε είσαι παντρεμένος, είτε ελεύθερος ή θες να παντρευτείς ή ακόμη κι αν δεν θες, οι ήρωες του έργου έχουν στοιχεία με τα οποία θα νιώσουν «οικεία» οι θεατές. Είναι πολύ καθημερινό και αστείο, αλλά καθόλου απλό γιατί μιλάει για τη φύση των ανθρώπων εντός των σχέσεων. Όλοι βρίσκουμε κάτι γνώριμο σε αυτά που μιλάει το έργο.
Εβελίνα: Αυτό που μπορεί να σε συνεπάρει σε αυτό το έργο, είναι ότι βλέπεις πραγματικά τον εαυτό σου μέσα σε αυτό. Και τι επιλογές έχεις κάνει κατά περιόδους. Βλέπεις δύο ζευγάρια που επιλέγουν δύο διαφορετικούς δρόμους. Το ένα ζευγάρι το παλεύει και το προσπαθεί, παρόλο που τους έχει τελειώσει ο έρωτας και έχει μείνει η αγάπη -οπότε προσπαθούν να βρουν λύσεις για να συνυπάρξουν και να ερωτευτούν ξανά, γιατί υπάρχουν και παιδιά- και το άλλο ζευγάρι που δεν υπήρχε ποτέ ο μεγάλος έρωτας και η μεγάλη αγάπη και που πλέον δεν τους συνδέει τίποτε άλλο εκτός από τα παιδιά, όπου αποφασίζουν να χωρίσουν και να δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία στον εαυτό τους! Οπότε, το έργο ασχολείται κυρίως με αυτά τα δύο θέματα. Με ζευγάρια που υπάρχουν γύρω μας, στην καθημερινότητά μας, και οι επιλογές τους γίνονται ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία τους. Και φυσικά τους λόγους για τους οποίους βρέθηκαν αρχικά σε μια σχέση που κατέληξε σε γάμο!

Εσείς έχετε υπάρξει σε σχέση που να μην υπήρχε ποτέ αυτή η μεγάλη αγάπη, όπως περιγράφει η Εβελίνα;
Άννα-Μαρία: Είναι κάτι σύνηθες. Φυσικά και συμβαίνει, γι’ αυτό και χωρίζεις. Ή μπορεί και να υπήρχε ο ενθουσιασμός και να μετατρέπεται σε κάτι άλλο. Αυτοί οι δύο άνθρωποι του ενός ζευγαριού στο έργο, έχουν μια οικογένεια με παιδιά – δεν είναι ένα απλό ζευγάρι. Είναι σε άλλη «πίστα» δυσκολίας. Είναι θέμα αντοχών, αν θα καταφέρει το ζευγάρι να προχωρήσει μαζί ή όχι.
Εβελίνα: Νομίζω ότι ο έρωτας δεν δίνεται με «συνταγή γιατρού». Οι δοσολογίες πάντα αλλάζουν. Ναι μεν σου δίνει ζωή, αλλά δεν είναι κάτι που θα κρατήσει για πάντα. Στην πραγματικότητα, ο έρωτας είναι ένας ενθουσιασμός και ο μύθος που πλάθεις για τον άνθρωπο που ερωτεύεσαι ή που θες να ερωτευτείς. Όταν φύγει ο μύθος, βλέπεις αυτόν τον άνθρωπο ως έχει, και τότε καταλαβαίνεις αν έχεις κάνει τη σωστή επιλογή ή απλά σε τύφλωσε ο έρωτας.

Παίζουν ρόλο σε μια σχέση οι υποχωρήσεις;
Εβελίνα: Οι υποχωρήσεις παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο σε μια σχέση, αλλά το βασικό είναι να μην τις εκλαμβάνεις ως «υποχωρήσεις» αλλά να τις αντιλαμβάνεσαι ως κατανόηση της θέσης του άλλου και γιατί αντιδρά έτσι σε μια κατάσταση.
Άννα-Μαρία: Νομίζω ότι οι μικρές υποχωρήσεις είναι εκείνες που φτιάχνουν τις σχέσεις. Δεν συζητάμε καθημερινά δομικά, θεμελιώδη ζητήματα, αλλά τα μικρά καθημερινά ζητήματα είναι εκείνα που μας απασχολούν – όπως π.χ. αν τα παιδιά θα κάνουν ισπανικά ή γαλλικά. Υπάρχουν μάχες που θα διαλέξεις αν θα τις δώσεις, και άλλες που αξίζει να δώσεις. Κι όταν μιλάμε για υποχωρήσεις, εννοούμε να γίνονται και από τις δύο πλευρές, και όχι να τις κάνει μόνο ο ένας – γιατί τότε πρέπει να μιλήσουμε για εκμετάλλευση.

Με αφορμή την παράσταση γνωριστήκατε οι δυο σας;
Εβελίνα: Όχι, έχουμε ξαναδουλέψει με την Άννα Μαρία, στις «Επικίνδυνες Σχέσεις», στο «Θέατρο Άλμα», με τον Γιώργο Κιμούλη. Είμαστε φίλες από τότε, και όταν έγινε η πρόταση γι’ αυτό το έργο, έπεσε μεγάλος ενθουσιασμός. Σκέφτηκα πως θα κάνουμε και διακοπές μαζί με δουλειά (χαμογελάει). Επίσης, γνωρίζω αρκετά καλά και τον Φάνη Μουρατίδη γιατί είχαμε δουλέψει μαζί στους «Βατράχους» του Αριστοφάνη. Ο τέταρτος της παρέας είναι ο Λευτέρης Ζαμπετάκης που έχουμε, επίσης, δουλέψει ξανά μαζί. Είμαι πολύ χαρούμενη γιατί είναι πολύ καλή παρέα.
Άννα-Μαρία: Γνωριστήκαμε, πράγματι, στην παράσταση του Γιώργου Κιμούλη, και όταν γνωρίζεις έναν υγιή συναισθηματικά άνθρωπο, ισορροπημένο, μέσα στην τρέλα των καλλιτεχνών που έχει βρει τα πατήματά του, όπως η Εβελίνα, ε τότε αισθάνεσαι τυχερή. Είναι φίλη μου πια!
Εβελίνα: Στοιχεία, επίσης, που μπορεί να έχουμε κοινά είναι ότι είμαστε «κανονικοί» άνθρωποι. Δεν υπάρχει έπαρση, υπάρχει χιούμορ, μια κανονικότητα, έχουμε ένα κοινό κώδικα με την Άννα-Μαρία. Δεν έχεις δίπλα σου κάποιον άνθρωπο που θα δημιουργήσει προβλήματα ή θα κάνει σταριλίκια. Υπάρχει μια cool διάθεση!
Άννα-Μαρία: Με την Εβελίνα έχουμε πολύ διαφορετικό τρόπο προσέγγισης στα πράγματα, αλλά και τόσο κοινό. Κάτι που θαυμάζω στην Εβελίνα είναι ότι μπορεί να απομονώνεται στα πράγματα – είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος απομόνωσης που τη βοηθάει να συγκεντρώνεται. Αυτό το χαρακτηριστικό της θα ήθελα να είχα, γιατί εγώ είμαι όλη την ώρα «διασκορπισμένη» παντού. Επίσης, είναι ένα πολύ καλό παιδί.

Τι διαχωρίζει έναν καλό συνάδελφο από το να γίνει φίλος;
Άννα-Μαρία: Το να έχεις καλή συνεργασία με κάποιον, δεν σημαίνει ότι θα γίνει απαραίτητα και φίλος σου. Αυτό προϋποθέτει άλλα πράγματα. Έχω φίλους μέσα από τη δουλειά, με τους οποίους υπάρχει τριβή και μας δένουν πράγματα. Επίσης, όσο μεγαλώνουμε και έχουμε μια διαδρομή, τη θέση των φίλων την έχουμε καλυμμένη. Δηλαδή, μέχρι κάποια ηλικία, η θέση των κολλητών θα έχει καλυφθεί και σταδιακά, έτσι η επιλογή νέων φίλων θα είναι περιορισμένη αλλά και πολύτιμη.
Εβελίνα: Το κοινό χιούμορ, μια κοινή άποψη για τα πράγματα και τη ζωή, μια κοινή αισθητική, μπορεί να κάνει δύο ανθρώπους φίλους. Έχω φίλους γενικώς, όχι μόνο από τον χώρο. Θα σου πω την ιδιαιτερότητά μου: Έχω φίλους που μπορεί να μηn τους βλέπω συχνά, και να τους βλέπω δύο φορές τον χρόνο και, κάθε φορά που τους βλέπω, είναι σαν το πιάνουμε από εκεί που το είχαμε αφήσει. Δεν ξέρω τι σημαίνει φιλία 24 ώρες το 24ώρο με δέκα τηλέφωνα την ημέρα ή να βγαίνουμε καθημερινά. Δεν είχα ποτέ τέτοιου είδους φιλίες στη ζωή μου. Υπάρχει μια ελευθερία γύρω από αυτό το κομμάτι, που λέγεται φιλία για εμένα. Δεν είχα ποτέ αυτοκόλλητη φίλη – αυτό το «κολλητή» πάντα με άγχωνε. Έχω φίλους που μπορεί να τους βλέπω σπάνια ή κάποιους να τους βλέπω συχνότερα, αλλά αυτό δεν αλλάζει κάτι στο πώς αισθάνομαι για εκείνους ή πόσο τους αγαπάω.

Θα λέγατε πως είστε «φωτεινοί» άνθρωποι;
Εβελίνα: Ναι. Πιστεύω πως είμαι θετικός άνθρωπος, δεν είμαι απαισιόδοξη. Υπάρχουν και δύσκολες μέρες, αλλά ξέρεις ότι η επόμενη μέρα είναι διαφορετική.
Άννα-Μαρία: Εγώ υπήρξα στην εφηβεία μου πολύ σκοτεινός τύπος. Από τα 15 μέχρι τα 25 μου, υπήρξα σκοτεινός άνθρωπος μέσα μου. Με τραβούσε το σκοτάδι. Αλλά, με τα χρόνια και τη δουλειά, άλλαξα. Και νομίζω πια πως μόνο το φως με τραβάει. Κατάλαβα ότι δεν υπάρχει και κάτι άλλο δηλαδή… Φυσικά, δεν μπορείς να είσαι σαν τον τρελό και να λες «όλα τέλεια» όλη την ώρα (γελάει).

Άννα-Μαρία, τα αγόρια σου έχουν μεγαλώσει. Και εσύ είσαι πολύ μικρή ακόμη. Σκέψεις για τρίτο παιδί κάνεις;
Ο μεγάλος είναι 11 και ο μικρός 10. Και δεν είμαι μικρή, όπως λες – το έχω περάσει το όριο (γελάει). Θα μπορούσα οργανικά να κάνω ένα ακόμη παιδί, αλλά η οικονομική ανασφάλεια που υπάρχει με κάνει να το σκέφτομαι. Θα το ήθελα ένα τρίτο παιδί, αλλά προτιμώ να έχω τον έλεγχο και να μπορώ να παρέχω στα παιδιά μου ό,τι χρειάζονται. Αν θα σκεφτόμουν κάτι σε σχέση με τρίτο παιδί, θα ήταν υιοθεσία.

Εβελίνα, πριν από τρεις μήνες έγινε viral στα social media το video clip του τραγουδιού της κόρης σου, Αφροδίτης. Πόσο υπερήφανη ένιωσες;
Συγκινούμαι όταν η Αφροδίτη ολοκληρώνει κάτι και το μοιράζεται… Είναι πάρα πολύ σημαντικό να νιώθεις ότι έχεις φέρει ένα παιδί στον κόσμο και αυτό το παιδί κάνει τα πρώτα του βήματα για να καταφέρει τα όνειρα του. Ως μαμά νιώθω περήφανη, αλλά για εμένα το σημαντικότερο δεν είναι τι θα κάνει στη ζωή της επαγγελματικά, αλλά τι άνθρωπος είναι, πώς έχει διαμορφωθεί ο χαρακτήρας της, και με ποιους τρόπους παλεύει για να τα καταφέρει.

Τώρα που η Αφροδίτη έχει πια μεγαλώσει έχεις περισσότερη ανησυχία για εκείνη;
Εβελίνα: Όχι, δεν έχω μεγαλύτερη ανησυχία. Ίσως σε αυτό με έχει βοηθήσει ότι είναι στην Αγγλία για τις σπουδές της. Έχω τη φυσιολογική ανησυχία. Όταν, όμως, είναι στην Ελλάδα, νομίζω ότι την παίρνω πιο συχνά τηλέφωνο από όταν είναι στο Λονδίνο (γελάει).
Άννα-Μαρία, θα είχες πρόβλημα αν έρθει ένας από τους γιους σου και σου πει πως θέλει να γίνει ηθοποιός;
Θα είχα πρόβλημα μόνο αν γινόταν εξαιτίας της επιρροής μας. Επειδή είμαστε και εγώ και ο Φάνης (σ.σ. Φάνης Μουρατίδης) ηθοποιοί, ανησυχώ μήπως δεν αφήσουμε -άθελά μας- ελεύθερη επιλογή στα παιδιά. Θα ήθελα να κάνουν τη ζωή για την οποία είναι φτιαγμένα. Να κάνουν ό,τι τους ευχαριστεί.

Πάντως έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια από τους «Ψίθυρους Καρδιάς», όπου πρωταγωνιστούσες, και ακόμη και σήμερα είναι κάτι σαν trademark για σένα και το συζητάνε αρκετά…
Και εξακολουθεί να μου κάνει εντύπωση αυτό! Είναι πολύ, πολύ παρελθόν για μένα. Σίγουρα είναι σημαντικό, αλλά πρέπει συχνά να ανακαλώ κάτι που ανήκει σε άλλη σφαίρα της ζωής μου. Όταν τέλειωσαν οι «Ψίθυροι καρδιάς», εγώ συνειδητά μέσα μου ήξερα ότι έπρεπε να βάλω ένα φρένο για να καταλάβω τι έχει συμβεί. Δεν θέλω να το ξεχάσω με τίποτα! Ήταν κάτι υπέροχο και σημαντικό για μένα.

Αν κλείσετε τα μάτια σας, πώς φαντάζεστε τον εαυτό σας σε 15 χρόνια;
Εβελίνα: Έχω μάθει να μην ονειρεύομαι. Δεν μπορώ να σκεφτώ την ζωή μου σε 15 χρόνια. Κάθε φορά που βάζω ένα πλάνο, κάτι άλλο συμβαίνει, πολύ πιο συνταρακτικό και πολύ πιο ενδιαφέρον από αυτό που είχα σκεφτεί. Φυσικά προγραμματίζω το σήμερα, αλλά αφήνω τη ζωή μου στο θέλημα του Θεού και έτσι όπως μου το έχει προγραμματίσει. Νομίζω ότι όταν δεν πιέζουμε τα πράγματα, οι ανατροπές είναι πάντα ευχάριστες. Όταν πιέζουμε τα πράγματα, είναι το σημείο που εμείς βάζουμε το εμπόδιο και τη δυσκολία στον εαυτό μας. Αυτό μας τρώει και μας αγχώνει περισσότερο. Όταν το αφήνουμε να τσουλήσει, χωρίς να μας τρώει η αγωνία, θα γίνουν πολύ πιο ενδιαφέροντα πράγματα, γιατί είναι σαν να ανακαλύπτεις την κάθε ημέρα.
Άννα-Μαρία: Το μόνο που θέλω να φαντάζομαι είναι να είμαι «εδώ» και να είναι οι γύρω μου καλά!

Info:
Η παράσταση «Δείπνο με φίλους», σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Βαλτινού, με πρωταγωνιστές τους Παπούλια, Παπαχαραλάμπους, Μουρατίδη και Ζαμπετάκη, παρουσιάζεται ως εξής:
Τρίτη 2 Ιουλίου Λευκωσία – Σχολή τυφλών
Τετάρτη 3 Ιουλίου Πάφο – Αρχαίο Ωδείο Πάφου
Πέμπτη 4 Ιουλίου Λάρνακα – Παττίχειο Αμφιθέατρο
Παρασκευή 5 Ιουλίου Λεμεσός – Κηποθέατρο
Σάββατο 6 Ιουλίου Παραλίμνι – Ανοιχτό Αμφιθέατρο Παραλιμνίου
Κυριακή 7 Ιουλίου Δερύνεια – Αμφιθέατρο Δήμου Δερύνειας
Δευτέρα 8 Ιουλίου – Ανοικτό Δημοτικό Αμφιθέατρο Λακατάμιας
Τρίτη 9 Ιουλίου – Ανοικτό Δημοτικό Αμφιθέατρο Ιδαλίου (Δάλι)
Εισιτήρια από το tickethour.com.cy και όλα τα ACS Courrier. Όλες οι παραστάσεις ξεκινούν στις 21:00.
Μέρος των καθαρών εσόδων θα διατεθεί για τις «Αλκυονίδες».

Πηγή : Περιοδικό Down Town, τεύχος 652

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *