ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

BEAUTY

OMIKRONFamily portrait: Η δύναμη των τριών

Family portrait: Η δύναμη των τριών

Φορώντας το πιο αστραφτερό τους χαμόγελο, οι τρεις γενιές της οικογένειας Λυσιώτη, ο Ρένος, η Βέρα και ο Φάνος, φωτογραφίζονται για το Omikron και ξεφυλλίζοντας τα άλμπουμ της ζωής τους, λίγο πριν από το τέλος της χρονιάς, θυμούνται μαζί μας όλα εκείνα τα υπέροχα, που τους έδεσαν για πάντα ως οικογένεια.

Από την Τάνια Νεοκλέους

Ανεβαίνοντας τους δύο ορόφους από το ισόγειο μέχρι το διαμέρισμα της οικογένειας Λυσιώτη στο κέντρο της Λευκωσίας, ο ήχος από τα γέλια τους αντανακλά πάνω στο κάθε σκαλί, προετοιμάζοντας το έδαφος, γι’ αυτό που θα ακολουθήσει. Με υποδέχονται και οι τρεις με ένα τεράστιο (και ολόιδιο) χαμόγελο, ενώ η Βέρα με οδηγεί στο επιβλητικό και ιδιαίτερα φιλόξενο σαλόνι του μπαμπά της. Ένα μεγάλο τμήμα του χώρου έχουν καταλάβει μερικές δεκάδες άλμπουμ της οικογένειας. «Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, έχω το συνήθειο να αρχειοθετώ κάθε γεγονός της ζωής μου. Έχω τις ακριβείς ημερομηνίες κάθε φωτογραφίας, ενώ έχω φυλάξει τα ημερολόγια και τις επιστολές που αντάλλαζα σε διάφορες στιγμές της ζωής μου», μου λέει ο κύριος Ρένος, καθώς περνούμε πια στο γραφείο του. Ένα από τα άλμπουμ είναι και αυτό με τις φωτογραφίες από το πρώτο κατάστημα της Tiffany Boutique, που φέτος συμπληρώνει 50 χρόνια.


1977, το κατάστημα της Tiffany στο Hilton.

Του ζητώ να θυμηθεί πώς ξεκίνησαν όλα. «Από το άρωμα μιας Εγγλεζούς που γνώρισα, όταν είχα πάει για μπάνιο στην Κερύνεια», μου απαντά χαμογελώντας. «Όταν τη φίλησα, μύριζε πολύ ωραία. Τη ρώτησα ποιο ήταν το άρωμά της και εκείνη έβγαλε από την τσάντα της ένα μπουκάλι, που πάνω του αναγραφόταν το όνομα Nina Ricci. Λίγες ημέρες αργότερα, πήρα το αεροπλάνο και πήγα στο Παρίσι. Μπήκα σε ένα ταξί και είπα ‘Πάω στη Nina Ricci’. Φτάνοντας εκεί, ζήτησα να γίνω ο αντιπρόσωπός τους στην Κύπρο. Φυσικά εκείνοι δεν ήξεραν τι είναι η Κύπρος, όπως ούτε η Κύπρος ήξερε τότε τι είναι άρωμα. Μου έδειξαν τα μπουκαλάκια τους.


Ο Ρένος στην μπουτίκ Nina Ricci στο Hilton στη Λευκωσία.

Η τιμή του μικρότερου ήταν απαγορευτική για τα κυπριακά δεδομένα και έτσι αποφάσισα να αγοράσω δύο δωδεκάδες από κάτι δειγματάκια. Τα πούλησα αμέσως. Παράλληλα, ανακάλυψα ότι η Nina Ricci δεν ήταν μόνο μία επωνυμία με αρώματα, αλλά και με ρούχα κι έτσι προέκυψε η ιδέα για τη δημιουργία ενός καταστήματος που θα τα συνδύαζε», μου λέει δείχνοντάς μου φωτογραφίες από το πρώτο κατάστημα. Στο διπλανό άλμπουμ είναι διάφορα στιγμιότυπα από τη ζωή τους. Σε μία φωτογραφία η Βέρα αγκαλιά με τη μαμά της, σε μια άλλη ο Φάνος απολαμβάνει τη θάλασσα με τον παππού του. «Δεν ξέρω αν η οικογένειά μας είναι διαφορετική από τις υπόλοιπες, αυτό που καταλαβαίνω, όμως, είναι πως είμαστε πρώτα φίλοι μεταξύ μας και μετά οτιδήποτε άλλο», μου λέει ο Φάνος και εγώ ανάβω το μαγνητοφωνάκι, αφήνοντας τον καθένα, να μου διηγηθεί την ιστορία του, που ξεκινά και ολοκληρώνεται μέσα στην ιστορία του άλλου. Όπως και οι ζωές τους…


Launching του αρώματος Deci-Dela Nina Ricci, έξω από τα γραφεία της οικογένειας  στη Μακαρίου.

Ο ΡΕΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΒΕΡΑ
Η γέννηση της Βέρας άλλαξε πολύ τη ζωή μας. Η μαμά της τη λάτρευε, την πρόσεχε υπερβολικά και ήταν αρκετά αυστηρή μαζί της. Με μένα είχε διαφορετική σχέση, γιατί τη μεταχειριζόμουν πάντοτε ως φίλη μου. Ως πατέρας το πιο σημαντικό νομίζω που της προσέφερα ήταν την ελευθερία της. Δεν της έβαλα ποτέ όρια. Ως χαρακτήρες έχουμε πολλά κοινά, όπως την αγάπη μας για την πατρίδα, για τον άνθρωπο, για τα ζώα. Η Βέρα είναι ένας υπέροχος άνθρωπος, εξωστρεφής, ειλικρινής και που ξέρει να αγαπά και να το δείχνει. Αν δεν ήταν κόρη μου, θα την αγαπούσα ως γυναίκα.

Η ΒΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΕΝΟ
Είχαμε πάντα μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με τον μπαμπά μου και από μωρό ένιωθα ότι μπορούσα να του πω τα πάντα. Δεν υπήρχαν ούτε ταμπού μεταξύ μας, ούτε θέματα εκτός συζήτησης. Ήταν πάντα ήρεμος και μου συμπεριφερόταν σαν να ήμουν η καλύτερή του φίλη. Θυμάμαι που μικρή τον ρωτούσα «Παπάκη, πού θα βρω έναν άντρα σαν εσένα;» και αυτός μου απαντούσε, «Α, μην ανησυχείς, δεν θα βρεις, γι’ αυτό διάλεξε ελεύθερα όποιον θέλεις». Θυμάμαι που με ενοχλούσε το γεγονός ότι η καλοσύνη του δεν έβρισκε την ανάλογη ανταπόκριση. Μεγαλώνοντας, αυτό που τελικά έμαθα δίπλα του, ήταν πως ό,τι κάνεις, το κάνεις για σένα, χωρίς να ζητάς πίσω. Η πιο σημαντική συμβουλή που μου έδωσε ποτέ, ήταν το να σέβομαι τον εαυτό μου, γιατί με έκανε να νιώθω ασφάλεια στη δική μου γνώμη, άσχετα αν διαφέρει από των υπολοίπων. Με έμαθε να μην φοβάμαι να είμαι ο εαυτός μου.

 

Ο ΡΕΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΑΝΟ
Απολαμβάνω πολύ την παρέα του. Έχουμε μια πολύ ιδιαίτερη σχέση, που ξεπερνά αυτήν του παππού και του εγγονού, γιατί μαζί μπορούμε να συζητούμε τα πάντα. Από τον ίδιο λαμβάνω όλη του την αγάπη, την εκτίμηση, τον σεβασμό και κυρίως τη φιλία του. Μοιράζομαι μαζί του πράγματα και βλέπει τις τρέλες μου, χωρίς να μου θυμώνει. Όταν πηγαίνουμε μαζί για φαγητό, εμένα μου αρέσει να κοινωνικοποιούμαι με τον κόσμο που μας σερβίρει, ειδικά με τις κοπέλες. Εκείνος με παρακολουθεί χωρίς να με κρίνει, όπως θα έκαναν δύο φίλοι. Αυτό για μένα είναι αξία ανεκτίμητη.

Ο ΦΑΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΕΝΟ
Αυτό που αγαπώ στον παππού μου είναι την επικοινωνία που έχουμε μεταξύ μας, γιατί νιώθω ότι καταλαβαίνουμε απόλυτα ο ένας τον άλλο. Περνούμε πολύ χρόνο μαζί, συζητώντας σαν δυο φίλοι της ίδιας ηλικίας, με τη διαφορά ότι για μένα ο παππούς είναι και το πρότυπό μου. Τον θυμάμαι συνέχεια να μου λέει ιστορίες για την περίοδο που συμμετείχε στην ΕΟΚΑ, για τις εμπειρίες του στην Αγγλία, όταν σπούδαζε, για τις πρώην σχέσεις του. Μου μαθαίνει να μιλώ σωστά την ελληνική γλώσσα, ενώ παίρνω μαθήματα ζωής, χρησιμοποιώντας παραδείγματα από το δικό του παρελθόν.

Η ΒΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΑΝΟ
Πήρε όλα τα καλά και τα κακά του παππού του, αλλά με περισσότερη σοβαρότητα και ίσως με περισσότερη σοφία όταν χρειάζεται. Κατά τα άλλα είναι ακριβώς οι ίδιοι: οργανωμένοι, τακτικοί, ανεξάρτητοι. Στον Φάνο από μικρό άρεσε να κάνει μικροεπιχειρήσεις. Θυμάμαι που σε ηλικία πέντε χρονών είχε βγει στη γειτονιά και πουλούσε τις ζωγραφιές του. Τώρα πουλά sneakers σε διάφορα conventions και τον ενθαρρύνω γι’ αυτό. Κάτι που με είχε εντυπωσιάσει όταν ο Φάνος ήταν πολύ μικρός, ήταν σ’ ένα ταξίδι στο Μιλάνο, όπου είχαμε πάει για παραγγελίες της Tiffany. Σε ένα ραντεβού που είχα εκεί, μετά από ένα περιστατικό που με έκανε να χάσω την ψυχραιμία μου, ο Φάνος μού είπε «Ηρέμησε και θα σε βοηθήσω εγώ». Ήταν τόσο γλυκό το να βλέπεις ένα μικρό αγοράκι να διαλέγει ρούχα και να δίνει παραγγελίες, που έδειχνε άνθρωπο με ανεπτυγμένη ενσυναίσθηση. Πλέον το κάνει στον καθένα για να ελαφρύνει την ένταση. Είναι μαγικό αυτό το χάρισμα που έχει.

Ο ΦΑΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΒΕΡΑ
Με τη μαμά μου είχα πάντα την ελευθερία που χρειαζόμουν για να είμαι ο εαυτός μου, γιατί μου έδειχνε πάντα απόλυτη εμπιστοσύνη σε ό,τι έκανα. Με αντιμετωπίζει σαν ενήλικα και όχι σαν παιδί. Το «όχι» της το ακούω σπάνια και έχει να κάνει με θέματα αρχής της οικογένειας.

Ο ΦΑΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΑΝΟ
Οφείλω σε μεγάλο βαθμό τον χαρακτήρα μου στην οικογένειά μου. Ένα πράγμα που έμαθα από τον παππού μου είναι να κρίνω τον άλλο από το τι είναι και όχι από το τι έχει ή από την καταγωγή του. Ένα άλλο, το να κρατώ ημερολόγιο. Για μένα είναι σημαντικό να κρατάς τις αναμνήσεις των γεγονότων, τα οποία μετά από χρόνια δεν θα τα θυμάσαι. Αυτή τη στιγμή ο μεγάλος μου στόχος είναι να πετύχω μια υποτροφία σε ακαδημαϊκό επίπεδο και είμαι έτοιμος να δουλέψω σκληρά γι’ αυτό. Αν δεν πετύχω, θα ξέρω τουλάχιστον ότι προσπάθησα.


Η Mίριαμ και η Βέρα στο Παρίσι.

Η ΒΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΒΕΡΑ
Μεγάλωσα λαμβάνοντας όλη την αγάπη που μπορούσε να έχει ένα παιδί από τους γονείς του. Εκείνη την εποχή ήταν παράξενο για τα κυπριακά δεδομένα το ότι είχα μαμά επιχειρηματία, γιατί πολύ λίγες ήταν εκείνες που εργάζονταν. Η δική μου ήταν συνεχώς με ένα τηλέφωνο στο χέρι. Κάναμε πολλά πράγματα οι δυο μας και τη θυμάμαι να με πηγαίνει από παιδί μαζί της στις παραγγελίες στο εξωτερικό. Μπαίνοντας στην επιχείρηση, ήμασταν και οι δύο πολύ εκρηκτικές προσωπικότητες και ερχόμασταν συχνά σε σύγκρουση. Μάθαινα, όμως, από εκείνη. Μια φορά όταν τη ρώτησαν αν έχουμε κοινά, είχε πει ότι «Είμαστε και οι δύο τόσο κοινωνικές που και στη ζούγκλα να μας ρίξεις, θα κάνουμε φίλους». Ο μπαμπάς μου, από την άλλη, ήταν πάντα πιο ήπιος και λειτουργούσε σαν η ζυγαριά στη ζωή των δυο μας.


Η Μίριαμ και η Βέρα στην Tiffany Μακαρίου.

Ο ΡΕΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΕΝΟ
Σήμερα είμαι 89 χρονών. Αυτό που με κρατά ακμαίο είναι η αγάπη της ζωής. Νομίζω ότι στην ηλικία μου πολύ λίγους θα βρεις που ζουν τη ζωή, όπως τη ζω εγώ σήμερα, γιατί δεν μπορώ να δεχτώ τον ψεύτικο καθωσπρεπισμό της εποχής μας. Θέλω να είμαι ελεύθερος. Πολύ ωραία το είχε προσδιορίσει ο Φάνος, σε μια παρουσίαση βιβλίου που είχα κάνει. Είχε πει «Ο παππούς μου είναι πάνω από 80. Φαίνεται σαν να είναι 60 αλλά συμπεριφέρεται σαν να είναι 20. Και όταν δει μια όμορφη κοπέλα, γυαλίζουν τα μάτια του». Αυτό είμαι. Η ευτυχία για μένα είναι να βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς ευτυχισμένους, να λειτουργεί το μυαλό σου και να κοιτάζεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη χωρίς να ντρέπεσαι, όπως τον κοιτάζω εγώ κάθε πρωί και χαμογελώ. Η μεγαλύτερη ευτυχία είναι να δίνεις χωρίς να παίρνεις. Το μεγαλύτερο δώρο που μου έδωσε κάποιος κάποτε ήταν ένα κύπελλο που το έχω πάνω στη βιβλιοθήκη μου και γράφει «Δεν ζήτησα, δεν πήρα, μόνο έδωσα». Μεγάλη κουβέντα…


Η Μίριαμ σε δείπνο με τον Τάσσο και τη Φωτεινή Παπαδοπούλου.


Ο Ρένος με το μοντέλο της Nina Ricci στο Παρίσι.


1971, ο Ρένος στο πρώτο κατάστημα της Tiffany στην Πλατεία Ελευθερίας.


Δεκαετία 1970, η Μίριαμ δείχνει την νέα κολεξιόν σε δημοσιογράφο.

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Δημήτρης Βαττής
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ-STYLING: Shona Muir
MAKE UP: Ilona Garamvolgyi
ΜΑΛΛΙΑ: Riana’s Hair Design

Περιοδικό “Omikron”, τεύχος 290.

 

ΣΧΕΤΙΚΑ

LIKE NEWS