Για το Μέγκα (;)

Για το Μέγκα (;)

Ο Άκης Σακελλαρίου απαντά μονολεκτικά, εμπεριστατωμένα κι απολαυστικά.

Μετέωροι. Γκρι και καφέ λερωμένο, σέπια. Κόσμος σαν παλιός, ελληνικής ταινίας ασπρόμαυρης, άνευ συμπαθούς αθωότητας και τρυφερής άγνοιας. Κέντρο βάρους αντιλήψεων, ιδεολογιών, συνείδησης, τεχνών, επικοινωνίας, έκφρασης, ασταθές. Μια παλαιότερη, του περασμένου αιώνα, ανετίλα και αποθέωση των υλικών πραγμάτων και του ανούσιου, μεταλλάσσεται σε εξυπνακισμούς στο twitter και κοινοτυπίες στο facebook, με οπαδική και αγελαία, προβλέψιμη θέση. Οι δημοσιογράφοι κάνουν επίκεντρο πάντα τους εαυτούς τους. Εκείνοι των κάποτε κραταιών μέσων, που αν έγραφαν για τον Σαίξπηρ είχαν ύφος και συμπεριφορές σαν να ‘ταν ο ίδιος, ή το αφεντικό του μακαρίτη δημιουργού, τώρα μιλάνε για τα δικαιώματά τους. Πάντα σιωπούσαν. Για τους δασκάλους, τους φαρμακοποιούς, τους εργάτες, τους αγρότες, τους πωλητές στα σουπερμάρκετ. Η τηλεόραση μίλησε για δημοκρατία και πολυφωνία όταν πέντε άνθρωποι γυρνάνε τους σταθμούς με τους ίδιους επιτελικούς και λένε ό,τι οι ίδιοι θέλουν, φωτίζοντας μισές αλήθειες, ήτοι υπογραμμίζοντας το ψέμα. Μέσα-πατερίτσες πλουτίζουν τους σταρ-δημοσιογράφους και πετάνε ψίχουλα στους εργαζομένους, που πρέπει να ευγνωμονούν για τη… φιλανθρωπία των καλών αφεντικών που τους έχουν ξεζουμίσει. Φαύλος κύκλος, χωρίς κανένα κανόνα γεωμετρίας. Στα περίπτερα εξώφυλλα με κάτι σαν σταρ να περπατάνε στους δρόμους και στα εμπορικά κέντρα. Και εφημερίδες που επιβίωσαν με φτηνό χαρτί, από αυτό που ξεβάφει στα δάχτυλα, να κυνηγάνε τίτλους γκροτέσκο, για εγκλήματα πάθους, ιστορίες σεξ και αγίους-προφήτες. Όμως εμείς έχουμε πρόβλημα. Και ας σωπάσαμε όταν είχατε όλοι εσείς, γιατί θαρρούσαμε πως στην πόρτα μας δεν θα έρθει. Ήρθε, την γκρέμισε και κάθισε και στη θέση του διευθυντή. Και ειλικρίνεια καμία. Εκτός… Εκτός απ’ τον Άκη Σακελλαρίου, που είπε πριν λίγες μέρες αυτό που μάλλον όλος ο ελληνικός λαός σκέφτεται στη χώρα της μεγάλης κρίσης, οικονομικής, αξιών, τεχνών και γραμμάτων.

Η Δούκισσα Νομικού, ντυμένη ως δούκισσα πράγματι, με ένα βελούδινο, κόκκινο αιματί, ρούχο, από αυτά που θαυμάζεις και που δεν φοριούνται πουθενά, παρ’ εκτός και αν είσαι κάποια Καρντάσιαν και σε κάλεσαν κατά λάθος στα Όσκαρ, ρωτά ευγενικά, περίτεχνα, με μια υποψία θλίψης στη μελιστάλαχτη φωνή της, τον καλεσμένο του «Όλα», Άκη Σακελλαρίου: «Ξεκίνησες απ’ το Mega. Όλο αυτό που συμβαίνει με το κανάλι θα σε λυπεί βαθύτατα. Πώς το βιώνεις που στάθηκε η αφετηρία σου;» και άλλες δαντέλες, κάπως έτσι… Ο Άκης Σακελλαρίου την κοιτά με απορία. Με αμηχανία ίσως και μια κάποια έκπληξη. Μετά, σ’ όλη αυτή τη φιοριτούρα του λόγου και καλοκατασκευασμένη επίδειξη θέσης μαζί με την ερώτηση, εκείνος απαντά μονολεκτικά, εμπεριστατωμένα, απολαυστικά: «Χέστηκα»!
Πολιτικώς λάθος, απρόβλεπτος λόγος, χωρίς να τηρεί τα τηλεοπτικά προσχήματα, αλλά… τι γέλιο έκανα, μάνα μου! Μέχρι δακρύων. Είπε ο άνθρωπος αυτό που πιθανό να λένε όλοι οι θεατές όταν κλαίμε πως μόνο εμάς χτυπάει η μοίρα, τους δημοσιογράφους και τους εργαζομένους σε κανάλια και εφημερίδες, όταν ο Αρμαγεδδών έχει περάσει πάνω από κάθε θέση εργασίας και εμείς δεν το είχαμε ανακαλύψει. Είπε ό,τι νιώθουν όσοι δούλεψαν για αφεντικά χωρίς να τους ανήκουν ως σκλάβοι κιόλας. Είπε για εκείνη τη δυσφορία που αισθάνονται όταν τελευταίοι εμείς ανακαλύψαμε πως, ναι, είναι εχθρική για επιβίωση η χώρα γύρω μας και τοξική η κάθε εμπλοκή με το κράτος. «Τώρα το πήρατε είδηση και εσείς; Ε! Χέστηκα!»…
Ναι μωρέ, ναι, δεν απαντάμε έτσι! Έχει ψυχές από πίσω από κάθε κλειστή δουλειά και οικογένεια σε άβυσσο και χάος. Αλλά ίσως, συνάδελφοι, ίσως λέω, να μην ήμασταν και εμείς σ’ αυτή τη χώρα αντάξιοι του δημοσιογραφικού μας ρόλου. Κοινώς; Δεν μας χωνεύουν. Και επειδή έχουμε τον δημόσιο λόγο στα χέρια μας, ναι, ναι, μας πνίγει το παράπονο, ώσπου να πάμε δουλοπάροικοι στο επόμενο αφεντικό, αλλά κοίτα μη φταίξαμε και εμείς κάπου. Έτσι κι αλλιώς, μας το ‘πανε στα μούτρα, όπως τα κάναμε, «έτηκαν» για την πάρτη μας.

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *