Γιάννης Ποιμενίδης: Ο νέος ζεν πρεμιέ της κυπριακής TV

Γιάννης Ποιμενίδης: Ο νέος ζεν πρεμιέ της κυπριακής TV

Γιάννης Ποιμενίδης: Ο νέος ζεν πρεμιέ της κυπριακής TV
Φωτογραφία: Δημήτρης Βαττής

Κάθε εποχή έχει τους ήρωες της. Σ’ έναν κόσμο χωρίς βεβαιότητες και απόλυτες αλήθειες, αυτό το ρομαντικό αγόρι που καβαλά τη μηχανή, διαβάζει ποίηση κι ασχολείται ερασιτεχνικά με την πυγμαχία, φαντάζει ιδανικό για να τη σαγηνεύσει. Ο Γιάννης Ποιμενίδης ζει για το τώρα και το μόνο που περιμένει από τη ζωή είναι να τον εκπλήξει.
Της Τώνιας Σταυρινού
Μεγάλωσε σε μια γειτονιά στα Κάτω Πατήσια, σ’ ένα διαμέρισμα όπου η μουσική δεν σταματούσε ποτέ. «Ήσυχα και όμορφα» περιγράφει τα παιδικά του χρόνια παρόλο που υπήρξε ανήσυχο και ζόρικο παιδί για τους δασκάλους. Έζησε πολύ τη γειτονιά και την παρέα της αλάνας, αλήτεψε στο σχολείο, δεν τα πήγε ποτέ καλά με το σχολικό διάβασμα και προτίμησε να γνωρίσει τον κόσμο μέσα από τα βιβλία του, τις ταινίες του σινεμά και τη ζωγραφική του. «Ο πατέρας μου παίζει πιάνο, η μητέρα μου τραγουδά, ο μεγαλύτερος αδελφός μου είναι επίσης μουσικός. Εγώ είχα μια φυσική ροπή προς το ρυθμό και τα τύμπανα αλλά δεν το εξέλιξα. Τεμπέλιαζα». Από παιδί βουτούσε στα πιο μαχητικά αθλήματα και έτσι προέκυψε κάποια στιγμή η αγάπη του για την πυγμαχία. «Κάπου έπρεπε να εκτονωθώ. Αλλά μέσα στο άθλημα αυτό υπάρχει και μια πειθαρχία, μια αρμονία. Όπως όλα τα πράγματα, διέπεται κι αυτή από όρια και κανόνες». Η υποκριτική ήρθε κι αυτή στη ζωή του στο τυχαίο. «Σαν παιχνίδι».

poimenidis1

Κάπου εκεί στο λύκειο όταν έπρεπε να σκεφτεί τι θα κάνει με το μέλλον του, άρχισε να διαμορφώνεται μπροστά του και αυτή η επιλογή. «Με το σχολείο δεν τα πήγαινα και πολύ καλά οπόταν ήξερα ότι δεν θα κάνω κάτι που θα είχε σχέση με τις επιδόσεις μου στα μαθήματα. Την υποκριτική την ξεκίνησα σαν παιχνίδι. Σαν αστείο. Αλλάζοντας τη φωνή μου, παίζοντας με τις εκφράσεις μου. Στην πορεία είδα ότι υπήρχαν και πιο σοβαρά κανάλια για να διεισδύσεις σ’ αυτή την τέχνη και να προχωρήσεις». Ακόμη και σήμερα δεν είναι σίγουρος ότι θα το θέλει για πάντα. «Απλά δεν με ενδιέφερε ποτέ κάτι άλλο επαγγελματικά και σοβαρά. Τουλάχιστον όχι τόσο που να νιώθω ότι μπορώ να το κάνω κατ’ εξακολούθηση. Ακόμη όμως δεν είμαι σίγουρος αν θέλω να είμαι ηθοποιός για το υπόλοιπο της ζωής μου. Δηλαδή αν με ρωτήσεις πώς φαντάζομαι τον εαυτό μου σε δέκα χρόνια δεν ξέρω αν αυτό θα είναι η απάντηση». Μέχρι τώρα έχει παίξει στην τηλεοπτική σειρά «Εκδρομή» του ANT1 και φέτος στην «Καταιγίδα» του Σίγμα. Υποδύεται έναν από τους τέσσερις νεαρούς άντρες της σειράς, που βλέπουν τη ζωή τους να αλλάζει για πάντα μέσα από τα καταιγιστικά γεγονότα που θα συμβούν μέσα σε ένα μόλις 24ωρο. «Αρχικά μίλησα τηλεφωνικώς με τον σκηνοθέτη και τον σεναριογράφο, συναντηθήκαμε στην Αθήνα, μου εξήγησαν πώς φαντάζονται τη σειρά και μου κέντρισαν το ενδιαφέρον. Όταν είδα τον πιλότο είπα θέλω να είμαι σ’ αυτή τη δουλειά». Του αρέσει η Κύπρος και το βρίσκει συναρπαστικό που του είναι όλα καινούρια.

Για τα γυρίσματα της σειράς έχει ταξιδέψει ήδη σε Ρώμη και Κωνσταντινούπολη, οπόταν στην ουσία τους τελευταίους δυο μήνες είναι με μια βαλίτσα στο χέρι. «Δεν έχω θέμα με το σπίτι μου, με τον τόπο μου. Μ’ αρέσει να γυρίζω, να φεύγω και χωρίς αποσκευές ακόμη. Προσαρμόζομαι εύκολα. Τη βρίσκω έτσι». Πριν αρχίσει να δουλεύει ως ηθοποιός πέρασε από διάφορες χειρωνακτικές εργασίες, σέρβιρε σε καφετερίες και δούλεψε ως ταξιθέτης στο σινεμά που του άρεσε πολύ. Παρόλο που μπήκε στο Εθνικό Θέατρο αποφάσισε να τα παρατήσει πριν αποφοιτήσει. «Ναι, εγκατέλειψα τη σχολή χωρίς να πάρω πτυχίο. Αισθάνομαι ότι δεν υπάρχουν αυθεντίες σ’ αυτό το επάγγελμα. Θεωρώ δηλαδή ότι δεν υπάρχει κάποιος που μπορεί να κρίνει ότι τώρα ναι, είσαι ηθοποιός και μπορείς να παίξεις. Έτσι δεν είναι απαραίτητο να έχεις πτυχίο για να δουλέψεις.

Για την υποκριτική το μάθημα δεν μπορεί να είναι μόνο η σχολή… Η μαθητεία δηλαδή δεν μπορεί να είναι μέσα στα πλαίσια τα σχολικά, είναι κάτι πέρα απ’ αυτό». Αυθεντικό «παιδί της κρίσης» ζει απελευθερωμένος από βεβαιότητες και από τις νευρώσεις που βαραίνουν συνήθως τις μεγάλες προσδοκίες. Δεν τρελαίνεται με την επιτυχία, δεν κυνηγά τίποτα με εμμονή και δεν σπαταλά χρόνο από το παρόν του κάνοντας σχέδια για το μέλλον. Κι όταν δεν περιμένεις τίποτα, μπορείς να είσαι μόνο ευγνώμων για όσα σου έρθουν. «Επαγγελματικά δεν έχω συγκεκριμένα πρότυπα και στόχους. Νιώθω καλύτερα κάνοντας κινηματογράφο με τη φτωχή μου εμπειρία. Νιώθω ότι ο ρυθμός και ο τρόπος προσέγγισης εκεί μου ταιριάζει. Είναι κάτι συμπυκνωμένο, σαν σφηνάκι που περιέχει πολλές μορφές τέχνης».

Τον ρωτάω ποιους μύθους έχει καταρρίψει για την τέχνη του ηθοποιού δουλεύοντας. «Νομίζω ότι γενικά έχει απομυθοποιηθεί πια το επάγγελμα. Ακόμη και γι’ αυτούς που είναι ήδη χρόνια μέσα. Έχει καταρριφθεί αυτό το χαζοσταριλίκι. Ο ντιβισμός που ενδεχομένως να συνόδευε κάποτε το επάγγελμα αυτό. Δεν το έχω συναντήσει πουθενά».

poimenidis3

Στο σπίτι του δεν έχει τηλεόραση και ούτε έχει κάνει λογαριασμό στο Facebook. Μου λέει ότι πήρε κομπιούτερ στα 22 του, δηλαδή πριν πέντε χρόνια. Τον ρωτάω αν σνομπάρει τα μέσα της γενιάς του, αλλά ήδη ξέρω την απάντηση. «Όχι καθόλου, έχουν πλάκα. Ένα μέσο εξαρτάται πάντα πώς το χρησιμοποιείς έτσι κι αλλιώς. Επομένως δεν κρίνω το Facebook και το Istagram και το Twitter απλά δεν γουστάρω». Όσο για την τηλεόραση, μου λέει ότι είναι σίγουρος πως υπάρχουν πολύ αξιόλογες εκπομπές, απλά δεν είναι ο τύπος που θα κάτσει να τις παρακολουθήσει. Δεν βλέπει καν τις σειρές που παίζει. «Νιώθω άβολα όταν βλέπω τον εαυτό μου στο γυαλί. Δεν νομίζω ότι συνηθίζεται ποτέ το να βλέπεις τη μούρη σου και να ακούς τη φωνή σου. Όταν πια φτάσει στον αποδέκτη, έχει φύγει από μένα άρα δεν έχει νόημα να δω το αποτέλεσμα. Η βελτίωσή μου έρχεται μέσα από τις πρόβες και τις οδηγίες του σκηνοθέτη. Το να βλέπω τον εαυτό μου για να γίνομαι καλύτερος, δεν δουλεύει». Το ίδιο άβολα αισθάνεται να μιλά για τον εαυτό του. Για προσωπικά ζητήματα ούτε λόγος. «Είναι δύσκολο να απαντάω σ’ αυτά, δεν ξέρω τι να λέω. Τι μου αρέσει σε μια γυναίκα; Αυτό που βγάζει, η προσωπικότητα, αυτό που μου δίνει. Εξωτερικά κριτήρια δεν έχω. Ούτε καν προδιαγραφές για τον χαρακτήρα μιας γυναίκας. Όχι μόνο ερωτικά, δηλαδή, για οποιονδήποτε άνθρωπο. Είναι ανάλογα τι μου βγάζει ο άλλος. Να τα βρίσκουμε, αυτό». Αναρωτιέμαι αν έχει συνειδητοποιήσει τίποτα από όλα όσα του συμβαίνουν: το φακό που είναι ερωτευμένος μαζί του, τη φήμη που έρχεται κατά πάνω του, τα περιοδικά και τους φωτογράφους που θα τρέχουν πια μόνιμα πίσω του, τους άγνωστους που θα τον πλησιάζουν στο δρόμο. Μπα. «Δεν τα σκέφτηκα αυτά. Λες; Θα δούμε».

Επιμέλεια: Αντρέας Ζεν

Πηγή : Περιοδικό Omikron, τεύχος 234

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *