Γιώργος Γιαννόπουλος: Είμαι κατά των ρατσιστών

Γιώργος Γιαννόπουλος: Είμαι κατά των ρατσιστών

Γιώργος Γιαννόπουλος: Είμαι κατά των ρατσιστών
Φωτογραφία: Γιώργος Καπλανίδης

Ο Γιώργος Γιαννόπουλος ή αλλιώς ο τηλεοπτικός «Βαγγέλης Χαμπέας», είναι ένας απόλυτα φιλελεύθερος άνθρωπος. Μιλήσαμε για τις γυναίκες, το σεξ, την υποκριτική, τους «ποιοτικούς» που βρίζουν τον Σεφερλή, το παιδί που του έλειψε και ποτέ δεν έκανε, την απιστία -που δεν την αντιμετωπίζει ως κάτι κακό- αλλά και για τον χαμό της αδερφής του πριν από δύο μήνες.

Από τον Αλέξανδρο Πρίφτη

Την Παρασκευή το βράδυ, η ουρά έξω από το θέατρο «Ριάλτο» όπου παίζεται το «Μπαμπά, μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή», για ενδέκατη σεζόν, έχει ξεπεράσει το τετράγωνο της οδού Κυψέλης. Ο κόσμος που στεκόταν στο πεζοδρόμιο, βρεχόταν από τις πρώτες σταγόνες και έκοβαν την κυκλοφορία στο φανάρι. Πράσινο. Τα πρώτα κορναρίσματα και οι βρισιές των οδηγών ήταν πια περισσότερες από τη βροχή. Μισή ώρα μετά, πολλοί που δεν είχαν κλείσει εισιτήριο, θα γύριζαν σπίτι τους απογοητευμένοι. Στο θέατρο δεν έπεφτε καρφίτσα – ο Γιώργος Γιαννόπουλος δικαίως αποθεώθηκε από το κοινό με παρατεταμένο χειροκρότημα. Δύο ώρες αργότερα, τον συνάντησα στο καμαρίνι του. «Ήσασταν πολύ καλός!», του είπα. «Δεν κόβεις τους πληθυντικούς και τις μαλακίες, να πούμε καμιά αληθινή κουβέντα;». Άφησα τους τύπους κατά μέρος. Ανάψαμε από ένα τσιγάρο και αρχίσαμε την κουβέντα μας.

Σε ενοχλεί όταν κάποιοι διαχωρίζουν το θέατρο σε «εμπορικό» και «ποιοτικό»;
Ναι, πολύ. Είμαι από αυτούς μου λένε ότι οι ταμπέλες είναι για τους δρόμους και οι ετικέτες για τα τετράδια. Υπάρχει καλό και κακό εθνικό θέατρο, καλό και κακό εμπορικό, σκυλάδικο, έντεχνο. Σε όλη τη ζωή, υπάρχει το καλό και το κακό. Ας μιλάμε με απλότητα, γιατί τα άλλα που λέγονται ευνοούν τους ατάλαντους, τους μέτριους κι αυτούς που δεν μπορούν να κατακτήσουν τον Σεφερλή. Πολλοί βγαίνουν και βρίζουν τώρα τον Μάρκο Σεφερλή, γιατί δεν μπορούν να γεμίσουν το «Δελφινάριο» όπως αυτός. Για να τους δω να το γεμίζουν… Μπορεί να παίξεις σε ένα θεατράκι δέκα ανθρώπων και να πεις «εγώ κάνω ποιότητα» και να είναι μάπα. Αλλά, μπορεί να είναι και αριστούργημα.

Εσύ κάνεις αυτοκριτική;
Ναι, αλλά ποτέ δεν είπα «δεν είμαι καλός ηθοποιός». Πολλές φορές, με κρίνω και λέω «εδώ θα μπορούσα να ήμουν και καλύτερος» ή άλλες που βλέπω ότι οι συνθήκες με εξέλιξαν όπως στους «Δώδεκα Ενόρκους».

Τι σε έκανε καλλιτέχνη;
Πιστεύω στη συμπαντική αλυσίδα. Γεννιέσαι κάτι και είσαι αυτό. Αν γεννηθείς καλός, θα γίνεις καλός. Αν γεννηθείς κακός, θα γίνεις κακός. Υπάρχει τεράστια γκάμα που διέπει τους κρίκους της συμπαντικής αλυσίδας. Εσύ γεννήθηκες για να γίνεις δημοσιογράφος, η Έλλη Στάη το ίδιο, εγώ γεννήθηκα για να γίνω ηθοποιός. Αυτές τις ημέρες συμπληρώθηκαν 60 ημέρες από τον θάνατο της αδερφούλας μου. Γεννήθηκε με σύνδρομο Down. Ήταν το σημαντικότερο κομμάτι της ζωής μου – τεράστια απώλεια. Ε, λοιπόν, η αδελφή μου ήρθε στον κόσμο για να δώσει αγάπη. Κάθε ένας μας, κάθε μορφή ζωής, έρχεται για έναν σκοπό. Από τη μήτρα της μάνας μου βγήκαν πέντε παιδιά. Εγώ βγήκα καλλιτέχνης. Η μαγκιά είναι να βρούμε τι μας συνθέτει ως προσωπικότητες. Και να γίνουμε ό,τι σκατά είναι να γίνουμε. Είτε πουτάνες, είτε νταβατζήδες, είτε δικηγόροι, γιατροί, ηθοποιοί.

Ψυχολογικά πώς είσαι αυτή την περίοδο, μετά τον χαμό της αδελφής σου;
Το έχω συνειδητοποιήσει και προσπαθώ να το διαχειριστώ. Το περίμενα, γιατί η αδελφούλα μου έφτασε στο αμήν. Έφτασε πάνω από όριο ηλικίας των ανθρώπων που έχουν σύνδρομο Down. Δεν μπορούσε να πάει παραπάνω. Είμαι ευτυχής, γιατί έφυγε μέσα σε πολλή αγάπη, μας έδωσε τεράστια αποθέματα αγάπης κι εγώ της έταξα ότι θα διαιωνίσω την αγάπη αυτή.

Λόγω της ασθένειάς της είχε δεχτεί -και κατά συνέπεια και εσείς στην οικογένεια- κακόβουλα σχόλια;
Εννοείται, και είναι λογικό. Μια ζωή έτσι ήταν τα πράγματα κι έτσι θα είναι. Στην αρχαιότητα πετούσαν τα μωρά στον Καιάδα. Κάθε κοινωνία έχει τα δικά της. Είμαστε ρατσιστές με τον εαυτό μας. Έτσι γεννιόμαστε. Δεν δεχόμαστε το αυτί μας, το σώμα μας κλπ. Όταν αποδεχτούμε αυτό που είμαστε, θα πάψουμε να είμαστε ρατσιστές. Είμαι κατά των ρατσιστών και των Χρυσαυγιτών και μπορώ να κάνω μεγάλο αγώνα εναντίον τους, όμως, στο βάθος τους λυπάμαι. Γιατί δεν μπορούν να χαρούν τη διαφορετικότητα της ζωής. Τον κοντό, τον ψηλό, τον εγωιστή, τον «κακό τον ξένο», τον ασήμαντο, τον πλούσιο – δεν τους σέβονται. Όταν είσαι ανοιχτός είσαι πιο ελεύθερος – και με τον εαυτό σου και με την κοινωνία. Γι’ αυτό τους λυπάμαι, γιατί είναι μίζεροι και καταπιεσμένοι.

Θα σε πάω στο σίριαλ «Το σόι σου» που μεταδίδεται από τον Alpha και στον ρόλο του Βαγγέλη Χαμπέα που υποδύεσαι. Έχεις κοινά στοιχεία; Είσαι παραδοσιακός άντρας κι εσύ;
Εννοείται. Έχουμε κοινό ότι αγαπάμε τους ανθρώπους, τις γυναίκες, αγαπάω τα αδέλφια μου, τους γύρω μου. Σε κάθε ρόλο που κάνω, όσο κόντρα κι αν είναι, λέω ότι είμαι ο εαυτός μου στην εν δυνάμει φάση του. Ό,τι κι αν κάνω θα βάλω δικά μου στοιχεία. Ο Γιαννόπουλος θα βάλει τα δικά του στοιχεία.

Το γάμο τον απέφυγες συνειδητά;
Όχι, δεν μου έκατσε. Δεν «συναντηθήκαμε» ποτέ. Δεν φοβάμαι τη δέσμευση, ίσα-ίσα γι’ αυτό έχω ισχυρούς δεσμούς στη ζωή μου. Το «για πάντα μαζί» δεν είναι ουτοπικό, είναι ωραίο. «Ποτέ φωλιά δεν φτιάχνει το μοναχό πουλί», λέει κι ο Αλκαίος. Γεννιόμαστε μόνοι μας, αλλά πρέπει να συνυπάρξουμε, να αναπαραχθούμε, να συμπορευτούμε. Αυτός που μένει μόνος του, έχει μια μαγκουφιά. Εγώ έχω φτιάξει άλλου τύπου φωλιές. Με τη μοναξιά μου, με τους φίλους μου, με την οικογένειά μου, με τη δουλειά μου που λατρεύω. Ηδονίζομαι και καυλώνω που με χειροκροτούν και στο τέλος μου λένε «πάρε και λεφτά». Κάνω αυτό που αγαπώ και ζω από αυτό. Είμαι πολύ τυχερός! Αν ο καθένας μας έκανε ό,τι γούσταρε, ο κόσμος μας θα ήταν πιο όμορφος. Ο Κρισναμούρτι είχε πει: «Η ελευθερία είναι η αρχή και το τέλος».

Κι όμως, σε είχα στο μυαλό μου πιο συντηρητικό. Πιο «ανατολίτη»… Που θα χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι!
Μου αρέσει κι αυτό, αλλά και το άλλο. Δεν θα επιβληθώ με τη βία ποτέ. Δεν θα χτυπήσω το χέρι και θα πω «άντε γαμήσου, μωρή». Δεν είμαι αυτός. Πιστεύω στην ελευθερία της προσωπικότητας. Ποτέ δεν χτύπησα, ποτέ δεν καταπίεσα. Αυτά είναι για τους αδύναμους και τους μέτριους.

Τελικά, πιστεύεις ότι οι άνθρωποι είμαστε «πολυγαμικά ζώα»;
Να τα αφαιρέσεις τα εισαγωγικά. Είμαστε πολυγαμικότατα, η επιστήμη το λέει. Οι παπαγάλοι και οι πιγκουίνοι είναι μόνο μονογαμικοί. Είναι ωραίο, γιατί φοβάστε αυτή την άποψη; Η ηδονή, που είναι αποκλεισμένη από όλες τις θρησκείες, είναι πολύ όμορφο πράγμα. Κι όμως, όλες οι θρησκείες του κόσμου, εκτός του Βουδισμού, την έχουν αποκλείσει. Τα όργανα που μας φέρνουν στη ζωή, έχουν μία μορφή κρυψινισμού. Δεν είναι φοβερό αυτό; Χαζό είναι. Είναι συντηρητισμός του κερατά. Οι θρησκείες τα κάνουν αυτά. Η ηδονή υπάρχει για να γίνεται η αναπαραγωγή. Είναι το πρώτιστο συναίσθημα. Περπατάς στο δρόμο, βλέπεις μία και λες «πω, πω, τι κ@@@ρα είναι αυτή!». Έτσι ξεκινάει η έλξη. Γιατί το ποινικοποιούμε; Αυτή η αέναη ηδονή που υπάρχει κάθε μέρα στον πλανήτη, είναι υγεία.

Επομένως, η άποψή σου περί απιστίας είναι ότι δεν είναι κάτι μεμπτό;
Ανοίγουμε μεγάλη συζήτηση. Λόγω εγωισμού, δεν μπορείς να δεχτείς ότι η κοπέλα σου πήγε με άλλον για μία μέρα. Μην το κάνεις θέμα, ρε παπάρα. Της ήρθε, το ‘κανε, άστο να περάσει. Πάρε την αγκαλιά και τέλος. Αύριο μπορεί να τύχει και σε σένα. Θέλει πολλή δουλειά για να γυρίσει ο ήλιος, για να απεξαρτηθούμε από τους εγωισμούς μας. Αν περπατάω στον δρόμο, δω μία, μου αρέσει, σημαίνει ότι το κορμί κάνει κάτι που γουστάρει. Δεν πάει ξέχωρα από την ψυχή μας. Το κορμί είναι η κυψέλη που φωλιάζει η ψυχή. Αν εσένα σου έρθει να πας με κάποια, τι θα κάνουμε τώρα; Με το ζόρι θα κρατηθείς; Σου βγαίνει μία μανία. Είσαι 30 ή 40 χρόνια με έναν άνθρωπο και βλέπεις ότι δεν τραβάει άλλο το σεξουαλικό.

Ενοχλήθηκες όταν σχολιάστηκαν αρνητικά οι δηλώσεις σου, ότι είχες σχέσεις με μία 22χρονη κι έγινε λόγος για τη διαφορά ηλικίας που είχατε;
Τους συγχωρώ, γιατί το μυαλό τους έφτανε μέχρι αυτό το επίπεδο. Αυτό γράψε. Τι άλλο να πω; Δηλαδή ο άνθρωπος φαίνεται από την ηλικία; Μπορεί κάποιος να είναι 20 ετών και να μπορεί να επικοινωνήσει με το σύμπαν, με όλους. Έτσι κι εγώ, επικοινωνώ με ένα κορίτσι 20 ετών. Τι το κάναμε θέμα; Χέστηκε η φοράδα στο αλώνι, με ποιαν πάει και με ποιαν δεν πάει ο Γιαννόπουλος. Δεν αφορά κανέναν. Έχουμε κι άλλα προβλήματα. Ως εκεί έφταναν τα μυαλά τους. Γιατί υποτιμάμε αυτή την ηλικία κι αυτή την επιλογή, η οποία θα φέρει το επόμενο που είναι πιο προοδευτικό από το προηγούμενο; Είτε λέγεται πολιτική, είτε φιλοσοφία, είτε καλλιτεχνία.

Σου έλειψε ένα παιδί;
Ναι, μου λείπει. Η αίσθηση μου λείπει. Είχα αδέλφια όμως. Μακάρι… στο μέλλον. Δεν το σπρώχνω κιόλας, τα αφήνω να ρέουν τα πράγματα.

Αν είχες ένα παιδί τι θα ήθελες να μην κάνει στη ζωή του;
Θα σου πω τι θα ήθελα να κάνει. Θα έκανα τα πάντα για να έχει την υγεία του. Να τρώει καλές τροφές, να γυμναστεί. Να το προστατεύσω από τις αρρώστιες και θα του εμφυσούσα ότι η μεγαλύτερη πρέζα είναι η υγεία και ο αθλητισμός. Δεν χρειάζεται ούτε ζάχαρη, ούτε κοκαΐνη, ούτε τίποτα. Από εκεί και πέρα, ας γινόταν ό,τι ήθελε – σεξουαλικά, επαγγελματικά, προσωπικά, αρκεί να γούσταρε. Να ήταν ένα ελεύθερο πλάσμα. Δεν με αφορά τι έκανε ο άλλος στο κρεβάτι του. Και στο χωριό μου υπήρχαν αγοράκια που πήγαιναν μαζί στο δάσος, υπήρχε και μία μητρομάνα, υπήρχαν και υπάρχουν παντού όλα. Είναι μία άλλη ιστορία, το πώς αντιλαμβάνεσαι το γαμησιακό σου. Θα με ένοιαζε να κάνει την καύλα του, την τρέλα του και να είναι ελεύθερο.

Είσαι υπέρ του να υιοθετούν οι ομοφυλόφιλοι παιδιά;
Άμα το γουστάρουν, τι με νοιάζει εμένα; Είμαι ελεύθερος άνθρωπος. Αν δύο άνθρωποι του ιδίου φύλου αποφασίζουν να υιοθετήσουν ένα παιδί και να το γεμίσουν με αγάπη, μαγκιά τους και καλά θα κάνουν!

Info: Το σίριαλ «Το σόι σου» μεταδίδεται κάθε Πέμπτη και Παρασκευή στις 19.30 από τον Alpha Κύπρου. Η παράσταση «Μπαμπά, μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή», παρουσιάζεται στο «Θέατρο Ριάλτο» (Κυψέλης 54, Αθήνα, τηλ. κρατήσεων: 0030-2114107764).

Πηγή : Περιοδικό Dowm Town, τεύχος 644

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *