Γιώργος Περρής: Δεν ονειρεύτηκα ποτέ, τίποτα περισσότερο

Γιώργος Περρής: Δεν ονειρεύτηκα ποτέ, τίποτα περισσότερο

Γιώργος Περρής: Δεν ονειρεύτηκα ποτέ, τίποτα περισσότερο

Ξεκίνησε την καριέρα του στο πλευρό του Μίμη Πλέσσα, συνεργάστηκε με τη Lara Fabian και τραγούδησε στο πλευρό του οσκαρικού Michel Legrand, ως ίσος προς ίσο. Ο Γιώργος Περρής δίνει μια μοναδική συναυλία στη Λεμεσό και μας εξηγεί γιατί το ζητούμενο κάθε φορά είναι ο κόσμος, σε αυτή τη δύσκολη εποχή που ζούμε, να θυμηθεί τι πάει να πει «συγκίνηση».

Από την Νταϊάνα Αζά

Πώς κατάφερες, στα 35 σου χρόνια, να μετράς τόσες σπουδαίες δουλειές και συνεργασίες;
Είναι θέμα δουλειάς μόνο, ατελείωτης δουλειάς. Εκεί που λες «δεν αντέχω άλλο», να υπάρχει κάτι μέσα σου που να σε παρακινεί να συνεχίσεις. Παρόλο που δεν υπάρχει συνταγή επιτυχίας σε αυτό που κάνουμε, το μοναδικό μυστικό είναι να το αγαπάς τόσο πολύ που να μη θεωρείς τίποτα που κάνεις θυσία.

Σε ποια ηλικία κατάλαβες ότι η μουσική ήταν το κάλεσμά σου;
Τεσσάρων χρονών πήγα και είπα στη μαμά μου ότι «εγώ μια μέρα θα γίνω τραγουδιστής». «Αν θα γίνεις τραγουδιστής, πρέπει να γίνει καλός τραγουδιστής και ένας καλός τραγουδιστής πρέπει να ξέρει μουσική», ήταν η συμβουλή της. Έτσι, με πήγε την επόμενη μέρα στο ωδείο και ξεκίνησα τα μαθήματα πιάνου. Ήταν το μοναδικό μου όνειρο, αυτό που ήθελα από παιδί, δεν ονειρεύτηκα ποτέ τίποτα άλλο και τίποτα περισσότερο και είμαι τόσο ευγνώμων που η ζωή μού τα έφερε έτσι.

Ήταν απλή υπόθεση να κρατήσεις τον πήχη στην πορεία σου τόσο ψηλά;
Δεν ήταν εύκολο, ακριβώς επειδή το ήθελα τόσο πολύ και απώτερός μου στόχος ήταν να τραγουδώ μέχρι τα γεράματά μου. Είχα γνωρίσει, θυμάμαι, τον σύζυγo και manager της Celine Dion, ο οποίος μου είχε πει κάτι που μου κόλλησε στο μυαλό. «Θα παίρνεις την κάθε απόφαση που αφορά στην καριέρα σου, σκεπτόμενος ότι έχεις 10 εκατομμύρια ευρώ στο λογαριασμό σου». Μια συμβουλή που ακολουθώ πιστά. Δεν θαμπώθηκα από τα χρήματα, δεν έπεσα σε παγίδες και δεν το είδα ποτέ ως προτεραιότητα στη δουλειά μου. Γι’ αυτό και δεν πήγα σε κέντρα και δεν τραγούδησα σε μαγαζιά. Και υπήρχε περίοδος που δεν έπαιρνα πίσω ούτε το ένα δέκατο από αυτά που είχα σπείρει, δεν υπήρχαν οι απολαβές και αυτό ήταν πιο απογοητευτικό από οτιδήποτε άλλο. Αλλά τώρα, όσο περνούν τα χρόνια, ακόμα και αυτό το δέχομαι. Ξέρω ότι η ζωή έχει τον τρόπο να σου τα φέρει όπως πρέπει κι εγώ δεν έχω παράπονο. Μου έφερε μεγάλες συνεργασίες, δίσκους και πάρα πολλά ταξίδια σε όλο τον κόσμο.

Η καριέρα σου στη μουσική, στην ουσία, ξεκινά όταν σε ανακαλύπτει ο Μίμης Πλέσσας. Τι έχεις διδαχθεί στο πλευρό του;
Καταρχάς, έμαθα πόσο σημαντικό είναι να δουλεύεις στην αγκαλιά μιας οικογένειας. Ο Μίμης Πλέσσας και όλοι οι συνεργάτες του τότε, που δεν είχα ακόμη κλείσει τα 18, με αγκάλιασαν σαν δικό τους παιδί και με φρόντισαν. Μου έμαθαν τι θα πει να είσαι τραγουδιστής και πώς πρέπει να φέρεσαι, γιατί δεν ήξερα τίποτα, ούτε πώς πιάνουν το μικρόφωνο. Αυτό το ακολουθώ μέχρι και σήμερα με τους δικούς μου συνεργάτες, με τους οποίους είμαστε μια δεμένη οικογένεια. Ο ένας στηρίζει τον άλλον, υπάρχει τρομερός σεβασμός, ειλικρίνεια και θάρρος στο να μπορεί ο καθένας να είναι αυτός που είναι. Και αυτά, πρωτίστως, τα διδάχθηκα από τον κύριο Μίμη.

Ποιες από τις συνεργασίες που ακολούθησαν έχουν χαραχτεί στη μνήμη σου;
Η απάντησή μου είναι κλισέ, αλλά πέρα για πέρα αληθινή. Από κάθε μου συνεργασία έμαθα κάτι. Δεν υπάρχει περίπτωση να σταθώ στο πλάι σε κάποιον άνθρωπο και να μην προσπαθήσω να πάρω από αυτόν όσα περισσότερα μπορώ. Υπάρχουν βέβαια κάποιες που είναι για εμένα πιο σημαντικές, όπως αυτή με τον Μάριο Φραγκούλη, ο οποίος στο ξεκίνημά μου με βοήθησε πολύ και μου επέτρεψε να βρω τον εαυτό μου. Λίγο αργότερα, η Lara Fabian, που από ίνδαλμά μου έγινε αδελφική μου φίλη και που χάρη σε αυτήν είδα πως ακόμα και κάποια απίθανα όνειρα, μπορούν να πραγματοποιηθούν. Και πιο πρόσφατα με τον Michel Legrand, τον πιο σπουδαίο εν ζωή κινηματογραφικό συνθέτη στον πλανήτη, που έχει κερδίσει τέσσερα Όσκαρ και έχει προταθεί για άλλα 12 ή 13. Το ότι ο άνθρωπος αυτός επέλεξε να με έχει μαζί του, ως ισάξιό του, στις συναυλίες και να μπει το όνομά του δίπλα στο δικό μου ήταν τεράστια τιμή και κάτι που θα το κουβαλώ για πάντα μαζί μου.

Πώς ξεκίνησε η διαδρομή σου στο εξωτερικό;
Δειλά-δειλά, βήμα-βήμα, το ένα έφερε το άλλο. Καταρχάς όταν η Lara Fabian μου ζήτησε να ανοίξω τις συναυλίες της στην ευρωπαϊκή της περιοδεία και τότε κάναμε 50-60 συναυλίες. Αυτό οδήγησε στην πρόταση για τον πρώτο μου γαλλικό δίσκο, που κυκλοφόρησε το 2012 στον Καναδά, ο οποίος μου έφερε μια πρόταση από την Αμερική και το πρώτο μου διεθνές συμβόλαιο με τη Universal που με ταξίδεψε σε πάρα πολλά μέρη του κόσμου. Μπορεί να ακούγονται λίγο ονειρικά όλα αυτά, αλλά η πραγματικότητα δεν είναι τόσο glamorous, έχει πολλές στεναχώριες και πολλές θυσίες. Χάνεις πολύτιμες στιγμές από τις ζωές των ανθρώπων που αγαπάς, δεν μπορείς να είσαι δίπλα τους γιατί το καθήκον σε θέλει κάπου αλλού, κάπου μακριά. Είσαι συνεχώς με μια βαλίτσα.

Κατάφερες, παρόλα αυτά, να δημιουργήσεις ισχυρούς δεσμούς μέσα στα χρόνια;
Αλίμονο, αλλιώς θα ήμουν ρομπότ. Είμαι τυχερός που κρατώ φιλίες από τα παιδικά μου χρόνια, με ανθρώπους που με αγαπάνε ακριβώς για αυτό που είμαι, αποδέχονται τόσο εμένα όσο και τον τρόπο ζωής μου. Όταν βρισκόμαστε, ακόμα και μερικές φορές το χρόνο, είναι τόσο ζεστό και τόσο δυνατό αυτό που ζούμε, που είναι σαν να ήμασταν κάθε μέρα μαζί. Μέσα στα χρόνια, όμως, έχω δημιουργήσει και κάποιες υπέροχες φιλίες που αντέχουν στο χρόνο. Έτσι, όποτε γυρνώ στο σπίτι, είτε στην Ελλάδα είτε στην Αμερική, το πρώτο πράγμα που κάνω είναι μεγάλα τραπέζια με όλους μου τους φίλους.

Πώς αποτυπώνεται ο συνδυασμός της γαλλικής και της ελληνικής κουλτούρας στη μουσική σου;
Πέρα από το ότι αποτυπώνεται στη μουσική μου, αποτυπώνεται και σε εμένα τον ίδιο. Υπάρχει μια διχοτομία στον τρόπο που μεγάλωσα. Από το πρωί μέχρι το μεσημέρι ήταν όλα ελληνικά, πήγαινα σε ελληνικό σχολείο, έκανα ελληνικά μαθήματα και είχα Έλληνες φίλους και με το που γυρνούσα σπίτι, ήταν όλα στα γαλλικά. Ακούγαμε γαλλική μουσική, τρώγαμε γαλλικό φαγητό, μιλούσαμε στα γαλλικά. Αυτό μπορεί φαινομενικά να σε κάνει έναν άνθρωπο χωρίς ρίζες, η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική. Σε κάνει να έχεις μεγαλύτερο πλούτο, γιατί έχεις την τύχη να επιλέξεις στοιχεία από δύο πολιτισμούς και να τους κάνεις δικούς σου. Βέβαια, πάντα, όταν ήμουν στη Γαλλία με θεωρούσαν Έλληνα και όταν ήμουν στην Ελλάδα, Γάλλο. Είναι η μόνιμη κατάρα.

Σε ενοχλούσε;
Παλιά με ενοχλούσε. Πια, το έχω αποδεχτεί γιατί είναι όντως πραγματικό. Κάτι συμβαίνει στον εγκέφαλό μας, που μοιάζει με διακόπτη που ανοιγοκλείνει ασταμάτητα.

Τι έχεις ετοιμάσει για την εμφάνισή σου στην Κύπρο;
Η παράστασή μας ονομάζεται Playlist και είναι αυτή που έκανα πέρσι στο Μέγαρο Μουσικής και έγινε sold out τόσο στην Αθήνα όσο και στη Θεσσαλονίκη. Τα τελευταία χρόνια έχω κουραστεί να ακούω για αυτό το πολυπόθητο κόνσεπτ. Όλοι ψάχνουν ένα κόνσεπτ – τραγούδια για τη θάλασσα, τραγούδια για τον ουρανό. Και έχω την εντύπωση ότι όσο γίνεται αυτό το πράγμα, χάνεται η ουσία που είναι απλά το τραγούδι, η μουσική. Εγώ ήθελα να επιλέξω μερικά από τα πιο αγαπημένα μου και του κόσμου τραγούδια, δικά μου και άλλων, σε ένα σύνολο τραγουδιών που το μόνο κοινό τους γνώρισμα είναι το συναίσθημα.

Ποια είναι τα δικά σου συναισθήματα πριν από κάθε συναυλία;
Τρακ, άγχος. Όσο περνάνε τα χρόνια, κάθε φορά ξεγελάω τον εαυτό μου και λέω, αυτή τη φορά είσαι ήρεμος, τέλειωσε τώρα, έχεις αρχίσει να το ελέγχεις. Και μόλις μπω στο θέατρο και κάνω το soundcheck, αρχίζω να παραλύω. Όσο μεγαλύτερη η συναυλία, τόσο περισσότερες οι ευθύνες. Αυτό είναι κάτι που δεν ξεπερνιέται ποτέ. Νομίζω πως αν το ξεπεράσω, πάει να πει πως ήρθε η ώρα να πάω στο σπίτι μου.

Ποιο είναι το ζητούμενο κάθε φορά;
Ο κόσμος να θυμηθεί αυτό το πράγμα που λέγεται συγκίνηση. Είτε είναι μέσα από τη χαρά, είτε είναι μέσα από τη λύπη. Ζούμε σε μια τρομερά δύσκολη, μαύρη εποχή, σε όλο τον κόσμο, ακούμε συνεχώς για πολέμους, μετανάστες, ανθρώπους που ξεβράζονται σε παραλίες. Αυτό μας έχει πανικοβάλει τόσο πολύ που έχει μουδιάσει το συναίσθημά μας. Και βλέπω ότι στις συναυλίες μας, αλλιώς μπαίνουν μέσα στο θέατρο και αλλιώς φεύγουν στο τέλος. Για εμένα, αυτό είναι το μεγαλύτερο στοίχημα.

Info: 7 Δεκεμβρίου, 20:30, Λεμεσός, Παττίχειο Θέατρο. Πληροφορίες και κρατήσεις στο 25377277.

Πηγή : Περιοδικό Go!, τεύχος 40

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *