Τα απογεύματα στα γήπεδα, οι προπονήσεις μετά το σχολείο, οι αγώνες του Σαββατοκύριακου και οι γονείς στην κερκίδα είναι για πολλά παιδιά μέρος της καθημερινότητάς τους. Ο αθλητισμός μπορεί να τους προσφέρει πολλά: πειθαρχία, συνεργασία, αυτοπεποίθηση, φίλους, καλύτερη σχέση με το σώμα τους και, φυσικά, χαρά. Τι συμβαίνει όμως όταν η χαρά αρχίζει να αντικαθίσταται από άγχος;
Πολλές φορές, χωρίς καν να το καταλαβαίνουμε, η ενθάρρυνση μπορεί να γίνει πίεση. Ένα σχόλιο μετά τον αγώνα, μια σύγκριση με άλλο παιδί, η αγωνία για το σκορ ή η προσδοκία ότι «πρέπει να τα πάει καλύτερα» μπορεί να βαραίνουν περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε. Γιατί, όσο κι αν θέλουμε το παιδί μας να προσπαθεί και να εξελίσσεται, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι παραμένει παιδί.
Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι όταν ο αθλητισμός αρχίζει να μοιάζει με υποχρέωση ή με «δουλειά», το παιδί μπορεί σταδιακά να χάσει το ενδιαφέρον του. Αντί να απολαμβάνει το παιχνίδι, αρχίζει να σκέφτεται αν θα απογοητεύσει τους γονείς του, αν θα κάνει λάθος ή αν θα είναι αρκετά καλό. Και εκεί είναι που ο αθλητισμός παύει να λειτουργεί ευεργετικά.
Η πίεση δεν επηρεάζει μόνο την επίδοση μέσα στο γήπεδο. Μπορεί να περάσει και σε άλλες πτυχές της ζωής του παιδιού, όπως το σχολείο, οι φιλίες ή η εικόνα που έχει για τον εαυτό του. Όταν ένα παιδί μαθαίνει ότι αξίζει μόνο όταν κερδίζει, σκοράρει ή ξεχωρίζει, δυσκολεύεται να διαχειριστεί την αποτυχία και να αναγνωρίσει την προσπάθεια ως κάτι εξίσου σημαντικό.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι γονείς δεν πρέπει να ενδιαφέρονται. Το αντίθετο. Η παρουσία τους είναι πολύτιμη, αρκεί να λειτουργεί υποστηρικτικά. Να αφήνουν τον προπονητή να κάνει τη δουλειά του, να ενθαρρύνουν χωρίς να φωνάζουν, να ρωτούν το παιδί πώς ένιωσε και όχι μόνο αν κέρδισε. Μερικές φορές, η πιο σωστή ερώτηση μετά από έναν αγώνα δεν είναι «γιατί δεν έβαλες γκολ;», αλλά «πέρασες καλά;»
Το πιο σημαντικό είναι το παιδί να νιώθει ότι η αξία του δεν εξαρτάται από την απόδοσή του. Να ξέρει ότι μπορεί να κάνει λάθη, να χάσει, να κουραστεί ή ακόμη και να αλλάξει γνώμη για ένα άθλημα. Γιατί ο αθλητισμός στην παιδική ηλικία δεν πρέπει να είναι ένα ακόμη πεδίο πίεσης. Πρέπει να είναι χώρος χαράς, κίνησης, ελευθερίας και αυτοπεποίθησης.
Στο τέλος, αυτό που θα θυμάται ένα παιδί δεν είναι πάντα το σκορ. Είναι το πώς ένιωθε όταν έπαιζε. Και αυτό, ίσως, είναι το πιο σημαντικό «μάθημα» που μπορεί να του προσφέρει ο αθλητισμός.
