Σύμφωνα με τον ψυχολόγο Jeffrey Bernstein, με περισσότερα από 35 χρόνια εμπειρίας σε οικογενειακές σχέσεις, υπάρχουν συγκεκριμένες συμπεριφορές των γονιών που – χωρίς πρόθεση – ρίχνουν «λάδι στη φωτιά». Το θετικό είναι ότι, αναγνωρίζοντάς τες, μπορούν να αλλάξουν τη δυναμική της σχέσης.
Εξηγείτε περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται
Όταν προκύπτει ένταση, πολλοί γονείς αισθάνονται την ανάγκη να εξηγήσουν τη θέση τους ή να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Φράσεις όπως «δεν το εννοούσα έτσι» ή «με παρεξήγησες» λέγονται με καλή πρόθεση, όμως συχνά έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα.
Για το ενήλικο παιδί, αυτές οι εξηγήσεις μπορεί να ακούγονται σαν άρνηση του συναισθήματός του. Δεν είναι ότι δεν ακούει τα λόγια — είναι ότι δεν νιώθει ότι γίνεται κατανοητό.
Αυτό που πραγματικά βοηθά είναι η αναγνώριση του συναισθήματος. Μια απλή φράση όπως «καταλαβαίνω ότι αυτό σε έχει αναστατώσει» μπορεί να ρίξει αμέσως τους τόνους και να ανοίξει τον δρόμο για πιο ουσιαστική επικοινωνία, χωρίς να σημαίνει ότι συμφωνείτε απαραίτητα.
Αποφεύγετε τη σύγκρουση για να μην χαλάσει το κλίμα
Πολλοί γονείς, στην προσπάθειά τους να διατηρήσουν την ηρεμία, επιλέγουν να αποφεύγουν δύσκολες συζητήσεις ή να συμφωνούν σε όλα. Βραχυπρόθεσμα, αυτό φαίνεται να λειτουργεί, αφού μειώνονται οι εντάσεις.
Μακροπρόθεσμα, όμως, τα πράγματα αλλάζουν. Τα συναισθήματα δεν εξαφανίζονται — απλώς συσσωρεύονται. Και όταν βρουν την ευκαιρία, εκφράζονται με μεγαλύτερη ένταση.
Η πιο υγιής προσέγγιση είναι η θέσπιση σαφών, ήρεμων ορίων. Το να πεις «σε νοιάζομαι, αλλά δεν είναι αποδεκτό να μου μιλάς έτσι» δεν δημιουργεί απόσταση. Αντίθετα, δείχνει σεβασμό τόσο προς τον εαυτό σου όσο και προς τη σχέση.
Προσπαθείτε να λύσετε τα πάντα
Όταν το παιδί περνά μια δύσκολη φάση – είτε σε προσωπικό, είτε σε επαγγελματικό επίπεδο – η φυσική αντίδραση του γονιού είναι να βοηθήσει άμεσα. Να προτείνει λύσεις, να παρέμβει, να «διορθώσει» την κατάσταση.
Ωστόσο, αυτή η συνεχής διάθεση «διάσωσης» μπορεί να εμποδίσει την ανάπτυξη της αυτονομίας του ενήλικου παιδιού και να ενισχύσει την εξάρτηση.
Ο ίδιος ο ειδικός επισημαίνει ότι ο θυμός είναι συχνά μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Κάτω από αυτόν κρύβονται πιο ευάλωτα συναισθήματα, όπως φόβος, ντροπή ή αίσθημα αδιεξόδου.
Αντί να δίνετε απαντήσεις, είναι πιο βοηθητικό να δίνετε χώρο. Ερωτήσεις όπως «ποιο πιστεύεις ότι είναι το επόμενο βήμα;» ή «πώς μπορώ να σε στηρίξω χωρίς να παρέμβω;» ενθαρρύνουν την ανεξαρτησία και δείχνουν εμπιστοσύνη.
