Η ζωγραφική για ένα παιδί είναι ένας τρόπος για να εκφράσει σκέψεις, συναισθήματα, φαντασία και εμπειρίες που πολλές φορές δεν μπορεί ακόμη να περιγράψει με λόγια. Γι’ αυτό και ο τρόπος που οι γονείς σχολιάζουν μια παιδική ζωγραφιά έχει μεγαλύτερη σημασία απ’ όσο νομίζουμε. Οι ειδικοί στην προσχολική εκπαίδευση τονίζουν ότι στην παιδική τέχνη αξίζει να δίνουμε έμφαση περισσότερο στη διαδικασία και λιγότερο στο τελικό αποτέλεσμα.
Ένα από τα πιο συχνά λάθη είναι το κλασικό «τι ωραίο!» ή «μπράβο!», χωρίς καμία συνέχεια. Μπορεί να ακούγεται θετικό, όμως πολλές φορές κλείνει τη συζήτηση αντί να την ανοίγει. Αντί γι’ αυτό, μπορείς να πεις: «Βλέπω ότι χρησιμοποίησες πολλά χρώματα», «Θέλεις να μου πεις τι συμβαίνει εδώ;» ή «Πώς σκέφτηκες να το φτιάξεις έτσι;». Έτσι, το παιδί νιώθει ότι πραγματικά παρατηρείς τη δουλειά του και όχι ότι απλώς τη βαθμολογείς.
Άλλο λάθος είναι να προσπαθούμε να μαντέψουμε τι έχει ζωγραφίσει: «Α, τι ωραίο σπίτι!», ενώ μπορεί να είναι κάστρο, διαστημόπλοιο ή κάτι εντελώς φανταστικό. Καλύτερα να ρωτήσεις: «Μπορείς να μου μιλήσεις για τη ζωγραφιά σου;». Με αυτόν τον τρόπο δίνεις στο παιδί τον έλεγχο της ιστορίας του.
Εξίσου σημαντικό είναι να μην διορθώνουμε τη ζωγραφιά. Φράσεις όπως «ο ήλιος δεν είναι μπλε» ή «τα δέντρα δεν γίνονται έτσι» περιορίζουν τη φαντασία και κάνουν το παιδί να σκέφτεται αν αυτό που έφτιαξε είναι «σωστό» ή «λάθος». Στην παιδική τέχνη δεν ζητάμε τελειότητα
