Ποδόσφαιρο, μπάσκετ, κολύμπι, χορός. Από μικρή ηλικία τα παιδιά γεμίζουν το πρόγραμμά τους με δραστηριότητες και συχνά θεωρούμε σχεδόν δεδομένο ότι κάποιο άθλημα πρέπει να υπάρχει μέσα στην εβδομάδα τους. Τι γίνεται όμως όταν το παιδί απλώς δεν θέλει;
Το πρώτο που αξίζει να θυμόμαστε είναι ότι κάθε παιδί έχει διαφορετική προσωπικότητα και ενδιαφέροντα. Για κάποια παιδιά, η ένταση ενός ομαδικού αθλήματος, ο ανταγωνισμός, ο θόρυβος ή ακόμη και η παρουσία πολλών ανθρώπων μπορεί να είναι περισσότερο αγχωτική παρά διασκεδαστική.
Η πίεση να συνεχίσει μια δραστηριότητα που δεν του αρέσει μπορεί τελικά να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα, κάνοντάς το να συνδέσει την άσκηση με κάτι αρνητικό. Αντίθετα, μπορούμε να του δώσουμε χώρο να ανακαλύψει τι πραγματικά του ταιριάζει.
Άλλωστε, τα ομαδικά αθλήματα δεν είναι ο μοναδικός τρόπος για να μάθει ένα παιδί συνεργασία, πειθαρχία ή κοινωνικές δεξιότητες. Χορός, μουσική, θέατρο, προσκοπισμός, δημιουργικά εργαστήρια ή ακόμη και πιο ατομικές μορφές άσκησης μπορούν να προσφέρουν αντίστοιχες εμπειρίες.
Το σημαντικό είναι να υπάρχει κίνηση και δημιουργικότητα στη ζωή του παιδιού, χωρίς κάθε ελεύθερη ώρα να μετατρέπεται σε ακόμη μία υποχρέωση. Και φυσικά, ένα «δεν θέλω» σήμερα δεν σημαίνει απαραίτητα «δεν θα θέλω ποτέ».
