Η απίθανη κυρία Ροζίτα Σώκου

Η απίθανη κυρία Ροζίτα Σώκου

Το σπίτι μύριζε ιμάμ μπαϊλντί.  «Πάντα η ίδια μαγειρεύετε;», τη ρώτησα. «Βεβαίως! Είναι ένα από τα πάθη μου. Έχει φάει κόσμος από τα χεράκια μου……». Βουτηγμένη πάνω από την κατσαρόλα, ξεκίνησε να μου αφηγείτε μικρές ιστορίες απ’ τη συναρπαστική της ζωή. 

«Είμαι 95 ετών. Ποτέ μου δεν πέρασα μελαγχολίες. Η μελαγχολία είναι η πολυτέλεια των πτωχών ψυχών. Στενοχώριες έχω, όταν χάνονται οι δικοί μου άνθρωποι. Όταν πέθανε ο Νουρέγιεφ, για παράδειγμα, επί ενάμιση χρόνο ήμουνα άρρωστη, έπαιρνα ό,τι φάρμακο μου έδιναν για να γίνω καλά. Η υγεία μου εξαρτάται από τέτοια, σοβαρά γεγονότα, όχι από μικροπροβλήματα. Λόγω ηλικίας, άλλωστε, έχω χάσει πάρα πολύ κόσμο – υπήρξε χρονιά που έχασα οκτώ αγαπημένους φίλους -ο Τσαρούχης μεταξύ αυτών- και αισθανόμουνα κάθε φορά σαν να μου ξεριζώνανε το χέρι…».

«Εγώ ερωτευόμουνα μόνο όταν θαύμαζα. Άλλωστε, η πιο ερωτογενής ζώνη στη γυναίκα είναι ο θαυμασμός! Ο πρώτος μου έρωτας, την περίοδο της κατοχής, υπήρξε ο Ιάννης Ξενάκης ο οποίος, στη συνέχεια, επειδή τον κυνηγούσαν, έφυγε για το Παρίσι αλλά δεν μπορούσε να επιστρέψει στην Ελλάδα. Ποτέ δεν μάλωσα με κάποιον άντρα που ερωτεύτηκα, όπως και ποτέ δεν έκλαψα για κάποιο άντρα. Αυτό συνέβη και με τον Ξενάκη: Όταν έφυγε ο Ιάννης, το αίσθημα μού είχε περάσει».

«Ο Μάρλον Μπράντο ήταν ο έρωτας της ζωής μου, που μου πέρασε όμως μόλις τον γνώρισα. Τη μέρα που θα ερχόταν, με πήγε στο αεροδρόμιο ο Βίκτωρας Μιχαηλίδης, της “Warner brothers”. Όλο το αεροδρόμιο ήταν γεμάτο από θαυμαστές του Μπράντο και δημοσιογράφους. Πλήθος. Εγώ δεν είχα καμία διάθεση να πάω να παλέψω με όλα αυτά, καθόμουν έξω από ένα μικρό σπιτάκι για τους επίσημους και περίμενα. Έρχεται μετά από λίγη ώρα το αυτοκίνητο του Μιχαηλίδη, σταματά μπροστά, και, κυριολεκτικά, με πετάνε μέσα. Στο πίσω κάθισμα βρισκόταν ο Μπράντο. Δεκάδες οι άνθρωποι γύρω μας να φωνάζουν ρυθμικά “Μπράντο! Μπράντο!” και εγώ κοίταζα τη θάλασσα γιατί ντρεπόμουνα. Κάποια στιγμή, γυρνά αυτός το κεφάλι του και μου δίνει το χέρι του: “My name is Brando. What’s yours?”. Αυτή ήταν η πρώτη μας κουβέντα. Ανεβήκαμε μετά στο δωμάτιό του και, κάποια στιγμή, έπρεπε να αποχωρήσω για να ανέβουν οι υπόλοιποι δημοσιογράφοι στο δωμάτιό του να τον δουν. Σηκώνομαι για να φύγω, κι εκείνη την ώρα γυρνά ο Μπράντο στον Μιχαηλίδη και του λέει: “The lady stays!”. Από τότε γίναμε φίλοι. Πανέξυπνος άνθρωπος.

Θυμάμαι όταν τον ρώτησε την άλλη μέρα ένας συνάδελφός μου “θα θέλατε να παίξετε στην Επίδαυρο;”, ο Μπράντο απάντησε όπως δεν θα απαντούσαν πολλοί: “Δεν νομίζω ότι έχω την κατάλληλη παιδεία για να κάνω κάτι τέτοιο…”».

«Άνθρωπος που δεν γέννησε, δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει να έχεις ένα παιδί. Εγώ, πριν γεννήσω την κόρη μου, ήμουνα ένα στεγνό, ένα ελεεινό πράγμα, που λεγόταν “διανοούμενη”. Τι να την κάνεις, όμως, μια μάνα “διανοούμενη”; Έμαθα να μαγειρεύω, να είμαι τακτική, να είμαι νοικοκυρά, να εφευρίσκω καινούργια φαγητά. Με τα χρόνια αισθάνομαι ότι το μητρικό μου ένστικτο έχει εξαπλωθεί παντού πια, σε όλα…».

«Όταν οι άνθρωποι σε προδίδουν, εσύ φταις γι’ αυτό – εσύ φταις για όλα και κανένας άλλος! Εσύ διάλεξες τον συγκεκριμένο άνθρωπο, έπρεπε να το είχες δει, έπρεπε να το είχες προβλέψει. Για μένα ποτέ δεν φταίνε οι άλλοι – αυτή είναι η στάση μου απέναντι στη ζωή».

«Δεν μπορώ να συγχωρέσω τους ανθρώπους που πάσχουν από μοναξιά, γιατί τη μοναξιά τους την “αγόρασαν”. Βλέπω μερικές γυναίκες που χάνουν τον άντρα τους και τρελαίνονται – πεθαίνει και η δική τους η ζωή, γιατί είχαν μάθει να ζουν μόνο μ’ αυτόν τον άνθρωπο, δεν ξέρουν πια τι να την κάνουν τη ζωή τους. Αυτές δεν υπήρχαν ποτέ! Όλες οι γυναίκες που εξαρτώνται μονίμως από έναν άντρα για να βγουν έξω, είναι δυστυχισμένα πλάσματα. Κι εγώ δυστυχής δεν υπήρξα ποτέ!».

Τα βιβλία για τη ζωή της Ροζίτας Σώκου «Ο Αιώνας της Ροζίτας», κυκλοφορούν από τις «Εκδόσεις Πανός».

[email protected]

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *