Οι δικοί μου ξένοι είναι αυτοί που ζουν κοντά μου…

Οι δικοί μου ξένοι είναι αυτοί που ζουν κοντά μου…

giannis-640(5)
Φρίκη: Ο τρόμος που καταλαμβάνει κάποιον όταν βλέπει ή ακούει κάτι αποτρόπαιο. Έντονο συναίσθημα φόβου και αποστροφής. Π.χ. «Η φρίκη του πολέμου». Αρχ. ελλ.: Φρίκη ή φριξ. (Λεξικό Ν. Ελληνικής Γ. Μπαμπινιώτη).

Ο Mohamet έφυγε απ’ το σπίτι μου πριν από μία ώρα. Γνωριστήκαμε στην πλατεία Κοτζιά, βρισκόταν εκεί μαζί με κάποιους Σύρους φίλους του -το αλλιώτικο στο δέρμα χρώμα, οι λέξεις και η υποψία των εκατοντάδων προσφύγων που φτάνουν κάθε πρωί στο λιμάνι του Πειραιά απ’ τα ελληνικά νησιά πρόδιδαν την κοινή μακρινή καταγωγή-, κάθονταν στα παγκάκια λίγο πιο κάτω από την παλιά Βουλή και κρατούσαν από ένα μικρό σακ βουαγιάζ σφικτά στην αγκαλιά τους ως το μόνο υλικό αγαθό που τους απέμεινε κουβαλώντας χειροπιαστά τη μνήμη – με ό,τι πρόλαβαν να σώσουν, λίγο πριν τα διαμερίσματά τους στη Δαμασκό γίνουν σκισμένα τραπουλόχαρτα ξαπλωμένα άτσαλα στην τρυπημένη απ’ τις βόμβες άσφαλτο. «Where is the train?», με ρώτησαν μ’ εκείνη την παράξενη εκφορά λέξεων που χτυπάνε αλλιώτικα οι φθόγγοι τα σύμφωνα, με παρατεταμένα τα φωνήεντα, έχοντας κάτι βαρύ ή σκληρό ανάμεσα, όπως στη γλώσσα τους. Έβγαλα από την τσέπη μου ένα χαρτί. Μ’ ένα μολύβι σχεδίασα την ευθεία του δρόμου, την πλατεία Ομονοίας, τη γραμμή του Μετρό, κι έβαλα σε κύκλο την ένδειξη «στάση σταθμός Λαρίσης». «Thessaloniki, right?», ρώτησα. Σα να συνέβη μετάληψη απ’ το στόμα του Μωάμεθ αναθάρρησαν: «Yes! Yes! And then Europe!». Τους είχα ζητήσει να μου ποζάρουν. Αν και με δισταγμό, μου έκαναν το χατίρι και χαμογέλασαν για δευτερόλεπτα στην πίσω όψη του IPhone μου. Έπειτα ένιωσαν οικεία. Φώναξαν τις μητέρες τους, εκείνες τυλίχτηκαν στο κεφάλι τις μαύρες τους μαντήλες, τις έδεσαν σφικτά στο λαιμό, στάθηκαν ανά δύο κοντά τους, γύρισαν το βλέμμα τους στην οδό Σταδίου κι αυτόματα κοίταξαν μαζί τους αγέλαστες προς τον φακό.

«المنزل بعيداً», έγραψε μετά ο Mohamet στο χαρτί δίνοντάς μου το, που περίπου θα πει «η πατρίδα είναι μακριά». Ύστερα μου μίλησε με τα ελάχιστα αγγλικά του για κάποια εκκρεμότητα με το διαβατήριό του, για ένα έγγραφο σε χρώμα μπλε που δεν είχε, αναρωτήθηκε για την πρεσβεία της Συρίας στην Αθήνα και έβγαλε να μου δώσει 50 ευρώ απ’ τα χαρτονομίσματα που είχε διπλωμένα στην πίσω τσέπη της τζιν βερμούδας του – κάθε μετακίνησή του εξαγοραζόταν ακριβά, έμαθε in the hard way. «وأنا غريب هنا», συνέχιζε να μου γράφει. Που θα πει: «εδώ είμαι ξένος!».

Απ’ το Τwitter το hashtag #KiyiyaVuranlnsanlik είχε γίνει ήδη viral. Εκείνος καθόταν δίπλα μου στο ταξί, το κοίταξε, συνοφρυώθηκε, κάτι προσπάθησε να μου μεταφράσει και πάτησα το search για να δούμε μαζί τις φωτογραφίες. Το παιδί με το κόκκινο φανελάκι και το μπλε σορτσάκι που έφτανε μέχρι το γόνατό του, τα αθλητικά παπουτσάκια, τα βρεγμένα απ’ τη θάλασσα μαλλιά και με το πρόσωπό του χωμένο στην άμμο του Μπόντρουμ κουβαλούσε -αν και παγωμένο- στην έκφρασή του αργότερα, ριγμένο στην αγκαλιά του Τούρκου αστυνομικού, τη γαλήνη όλων των Αγίων της Γης ταυτόχρονα. Τα 19 χρόνια του Mohamet ανέστειλαν την ψυχική του δύναμη. Ανέβηκε στο σπίτι μου, έκανε εμετό, ένα γρήγορο ντους, ξανά εμετό κι έπειτα γονατισμένος στο κέντρο του χολ έπιασε και με τα δυο του χέρια το κεφάλι του κουνώντας το δεξιά κι αριστερά σαν απολογούμενος, λέγοντας κάποια ακατανόητα σαν λυγμό ή παρακαλετό, προσπαθώντας να ηρεμήσει τα δάκρυα που καθάριζαν για δέκα λεπτά τα σκουρόχρωμά του μάτια. Έγραψε σ’ ένα μπλοκάκι μου αυτό: «الله هو الظالم» -ελπίζω να το αντέγραψα σωστά- και χτύπησε ρυθμικά τα χέρια του στο στήθος του δυο-τρεις φορές που μάλλον σήμαινε «ευχαριστώ». Έπειτα φύγαμε ώστε να επιστρέψει στην πλατεία κι ύστερα -μάλλον- να ξεκινήσει για το μακρύ του ταξίδι στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας. Με το σκισμένο χαρτί στην παλάμη μου, λιγάκι βρεγμένο απ’ τον ιδρώτα, έδειξα τις γραμμένες λέξεις σ’ ένα κορίτσι του Ερυθρού Σταυρού που μοίραζε εκείνη την ώρα μπουκαλάκια νερό, χυμούς και κρουασάν στους πρόσφυγες που πολλαπλασιάστηκαν μέσα σε δύο μόλις ώρες. «Ο Θεός είναι άδικος», μου είπε. «Έτσι μεταφράζεται: ο Θεός είναι άδικος!».

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *