Η ιστορία πίσω από το τραγούδι «Παιχνίδια παιδικά» μέσα από τα μάτια της στιχουργού του, Βίκυς Γεροθόδωρου

Η ιστορία πίσω από το τραγούδι «Παιχνίδια παιδικά» μέσα από τα μάτια της στιχουργού του, Βίκυς Γεροθόδωρου

«Ήταν Ιανουάριος του 2010, όταν είχαμε γυρίσει με τη Νικόλ από ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη. Η Νικόλ ήταν 13 και κάτι στην ηλικία … Έπαιζε ακόμα με κούκλες, αυτό το κορίτσι έχει παίξει όσο κανένα άλλο παιδί νομίζω. Στην Αμερική είχαμε αγοράσει και καινούργιες κούκλες και παιχνίδια. Τα έστρωσε μαζί με τα άλλα στο σαλόνι, όπως συνήθιζε. Κάστρα, πύργοι, σπίτια, αυτοκίνητα, Barbie … Mια ολόκληρη πολιτεία από παιχνίδια. Έπαιξε κι αυτό το μήνα και μια μέρα ξαφνικά μου ζήτησε να της τα μαζέψω όλα. Μου είπε πως δεν θα ’παιζε πια και πως τα είχε χορτάσει. Η καρδιά μου έσπασε εκείνη τη μέρα κι όταν εκείνη κοιμήθηκε το βράδυ, εγώ κάθισα ανάμεσα στα παιχνίδια της και έκλαψα πολύ. Για το τέλος μιας εποχής παιδικής άραγε; Για τη μετάβαση σε μια άλλη -πιο ώριμη- φάση της ζωής της; Δεν ξέρω, τι να πω. Τα παιδιά μας είναι πάντα παιδιά κι εγώ δεν ήμουν έτοιμη -ούτε τώρα είμαι- να αποδεχτώ ότι μεγαλώνει. Βέβαια, εύχομαι να μεγαλώνει πάντα όμορφα και να είναι μόνο ευτυχισμένη! Έκατσα λοιπόν εκεί απέναντι στην πολυθρόνα κι έγραψα:

«Γύρω μου κουκλόσπιτα παλιά
Όνειρα αφημένα παιδικά…»

Τα δάκρυα δεν σταμάτησαν να τρέχουν από τα μάτια μου όσο έγραφα, ούτε μετά. Ούτε όταν το διάβαζα στους φίλους. Και τώρα που το περιγράφω έρχονται πάλι όπως τότε. Το παιδί που μεγάλωσε και έγινε γυναίκα. Το παιδί μου, πάντα παιδί. Και μια ευχή η ίδια πάντα: «όπου πας να είμαστε μαζί».

Πέρασαν χρόνια από τότε. Η Νικόλ μεγάλωνε κι αυτός -ο τόσο προσωπικός στίχος -έμενε καλά φυλαγμένος. Κάποια στιγμή τον διάβασε η Χαρούλα Αλεξίου και της άρεσε πολύ. Κάποια άλλη στιγμή σκεφτόμουν να τον δώσω στη Γιώτα Νέγκα, αλλά εκείνη τότε έκανε κάτι άλλο συγκεκριμένο, με άλλο στιχουργό. Και η Νικόλ μεγάλωσε και έγινε τραγουδίστρια και είπε τα πρώτα της τραγούδια. Και μια μέρα αναρωτήθηκα πώς θα ήταν να πει αυτό το τραγούδι το τόσο δικό της, να μπει στον πρώτο της δίσκο. Το φανταζόμουν όπως το έκανε υπέροχα ο Χρυσόστομος Καραντωνίου: μπαλαντοζεϊμπέκικο. Το φανταζόμουν και με μια ακόμα φωνή μαζί της στο ρεφρέν. Και ήρθε ο Δημήτρης Μπάσης. Το τραγούδησε, λοιπόν, εκείνη που για εκείνη γράφτηκε, ο έρωτας της ζωής μου. Εκείνη. Το παιδί μου, η Νικόλ μου, η Νικόλ Σαραβάκου».

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *