Η ιστορία πίσω από το τραγούδι «Πήγα σε Μάγισσες» μέσα από τα μάτια του συνθέτη του, Χρήστου Νικολόπουλου

Η ιστορία πίσω από το τραγούδι «Πήγα σε Μάγισσες» μέσα από τα μάτια του συνθέτη του, Χρήστου Νικολόπουλου

 

Αν και δεν συμβαίνει συχνά, είναι κάποιες φορές στη δισκογραφία που ένα τραγούδι δεν είναι αυτό που νομίζεις. Και για να εξηγούμαι καλύτερα: για διάφορους λόγους κάποιος δημιουργός δεν μπορεί ή δεν επιθυμεί να αναφέρεται ως συνθέτης ή στιχουργός ενός δικού του τραγουδιού, με αποτέλεσμα το τραγούδι να πιστώνεται σε άλλα πρόσωπα, υπαρκτά ή μη. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την περίπτωση ενός πολύ γνωστού Κύπριου ερμηνευτή και συνθέτη που πριν από κάποια χρόνια έγραψε κάποια κομμάτια για άλλους τραγουδιστές, χρησιμοποιώντας το όνομα ενός παιδικού του φίλου από την Κύπρο, που δεν έχει καμιά σχέση με τη μουσική. Σε μια άλλη πρόσφατη περίπτωση, ένας πασίγνωστος και σημαντικός στιχουργός του λεγόμενου «έντεχνου» χώρου έδωσε -χρησιμοποιώντας ψευδώνυμο- κάποια τραγούδια σε πολύ γνωστή «εμπορική» τραγουδίστρια. Το ίδιο συνέβη αρκετές φορές και στον -επίκαιρο- Διαγωνισμό της Γιουροβίζιον. Πολλές από τις συμμετοχές της Κύπρου στη διοργάνωση πιστώθηκαν σε Κύπριους δημιουργούς ή ακόμα και στους ίδιους τους τραγουδιστές αφού, σύμφωνα με τους κανόνες του διαγωνισμού την εποχή εκείνη, οι δημιουργοί έπρεπε να έχουν κυπριακή καταγωγή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το κομμάτι «Μόνο η Αγάπη» που ερμήνευσε η Άννα Βίσση και πιστώθηκε στην ίδια, αν και ήταν γραμμένο από τον Νίκο Καρβέλα.

Κάποιες φορές, ο λόγος που ένας δημιουργός χρησιμοποιεί ψευδώνυμο για ένα τραγούδι είναι η ύπαρξη συμβολαίων που του απαγορεύουν να συνεργαστεί με συγκεκριμένους καλλιτέχνες και -κυρίως- με συγκεκριμένες δισκογραφικές εταιρείες. Αυτό συνέβη και στην περίπτωση του πασίγνωστου τραγουδιού «Πήγα σε Μάγισσες», το οποίο έγραψε ο Χρήστος Νικολόπουλος, πιστώθηκε όμως στον Θεσσαλονικιό τραγουδιστή Γιώργο Τσελέπη. Ο Νικολόπουλος εξηγεί τον λόγο στο βιβλίο του Κώστα Μπαλαχούτη «Χρήστος Νικολόπουλος: Η ζωή μου … τα τραγούδια μου». Ο Νικολόπουλος λέει χαρακτηριστικά ότι «με τη Γλυκερία βρέθηκα μπροστά σε ένα μεγάλο πρόβλημα που μου υπενθύμισε για μια ακόμα φορά τη βεβαιότητα που είχα πως τα αποκλειστικά συμβόλαια δεν βοηθούν τους δημιουργούς, ακόμα κι αν πρόκειται για την πρώτη τη τάξει δισκογραφική εταιρεία, όπως συνέβαινε με αυτήν του Μάκη Μάτσα». Η ιστορία έχει ως εξής: στα μέσα της δεκαετίας του ’80 η καριέρα της Γλυκερίας βρισκόταν στα πάνω της, ειδικά μετά τα «Σμυρνέικα», δισκογραφούσε όμως για την εταιρεία Lyra. Όταν, λοιπόν, ζήτησαν στον Νικολόπουλο τραγούδια για την καινούργια της δουλειά, αυτός δεν μπορούσε να τα δώσει -αν και το επιθυμούσε πολύ- λόγω της αποκλειστικής σύμβασης που είχε με τη Minos. Και συνεχίζει ο Νικολόπουλος: «Παρόλο που αντιπαθώ τα ψέματα και τις κάλπικες εξηγήσεις, τελικά το φιλαράκι μου ο Λευτέρης Χαψιάδης (στιχουργός του τραγουδιού) με έπεισε και έδωσα δύο τραγούδια με το ψευδώνυμο Τσελέπης, το όνομα ενός φίλου μου από τη Θεσσαλονίκη. Έλα όμως που ένα από αυτά ήταν το «Πήγα σε Μάγισσες» που τραγουδήθηκε και χορεύτηκε από το πανελλήνιο. Μάλιστα, όταν τους το πήγε ο Λευτέρης, ο Φωτιάδης, σύζυγος και μόνιμος συνεργάτης της Γλυκερίας, αναφώνησε: «Είναι σουξέ! Επιτέλους να βγει και ένας νέος συνθέτης». Μου τα ’λέγε ο Χαψιάδης και γελούσαμε …».

Το βιβλίο του Κώστα Μπαλαχούτη «Χρήστος Νικολόπουλος – Η ζωή μου… τα τραγούδια μου» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αλκυών.

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *