Η εισβολή του καλοκαιριού στο φθινόπωρο

Η εισβολή του καλοκαιριού στο φθινόπωρο

Ω ναι! Μετρήσαμε και πάλι όλα τα μαγιό των ανέμελων, ωραίων κυριών. Θαυμάσαμε άπειρες παραλίες στους προσωπικούς λογαριασμούς διασήμων και μη στα social media. Ενημερωθήκαμε για τις διακοπές –σε φόντο σκούρου μπλε Αιγαίου και εκτυφλωτικού λευκού, σπαρμένου σε βράχια νησιών– κάθε πολιτικού, τραγουδιστή, ηθοποιού και παίκτη Survivor. Χορτάσαμε μαζί με ευτυχισμένες παρέες στρωμένα τραπέζια και γελαστές selfies. Ήταν εδώ όλα εκείνα τα σουσούμια ενός παράλληλου καλοκαιριού άνευ σκοτούρας, σε μια χώρα που γέμισε αποκαΐδια και κρύφτηκε ο ανελέητος, αυγουστιάτικος της ήλιος απ’ τις φωτιές. Σε μια χώρα που μάζευε δόσεις εφορίας και λογιών δαιμονισμούς μέσα στα 40άρια του καύσωνα, λιωμένη απ’ την έχθρα, την πίεση, το αγέλαστο των καυτών της ημερών. Σε μια χώρα που είναι η εμβληματική μητέρα όλων των υπολοίπων, αλλά μοιάζει να θέλει να βάλει κι αυτή μπικίνι και να μοιάσει με τις ανέμελες καλλονές της εσχατιάς της. Σε μια χώρα όπου τα ιστορικά συγκροτήματα Τύπου πωλούνται όσο μια βίλα στη Μύκονο με ασελγή πισίνα δίπλα απ’ την ιερότητα της θάλασσας της Μεσογείου, ξενώνα και αυθαίρετη πρόσβαση σε ιδιωτική, βραχώδη παραλία. Σε μια χώρα όπου κανάλια αλλάζουν χέρια, πολιτικά και οικονομικά παρασκήνια ορίζουν τις προσλήψεις και τις απολύσεις, και οι εργαζόμενοι παίζουν τη σιωπή των αμνών με άγνωστο Χάνιμπαλ Λέκτερ. Την ειμαρμένην ουδ’ αν είς εκφύγοι, φυσικά, και τι να σου κάνουμε και εμείς τώρα, παρά να αποδεχτούμε την αδυσώπητη πραγματικότητα και να αγωνιστούμε για χαμόγελα στην επιβίωσή μας, όπως η φίλη μου η Μάγδα.

Η Μάγδα Κούρκουλου είναι Κερκυραία, με αυτή την παραφορά, τη δοτικότητα, την ένταση σε όλα, που ‘χουν όσοι γεννήθηκαν στο νησί-κόσμημα του Ιονίου. Είναι ζωγράφος. Βάζει στον καμβά της πλανήτες και εκρήξεις και κόσμους και το σύμπαν και άλλοτε άνοιξες, στεφάνια, φωτερά αγριολούλουδα με εκπλήξεις χρωματικές και κάποτε εξωσκελετούς ενός μέλλοντος που κάνει γιρλάντα η μηχανή και το γλιστερό του hi tech με την απόκοσμη μοναξιά και την αιώνια λησμονιά. Η Μάγδα επιβάλλει τα χαμόγελά της χωρίς να υποχωρεί στη δημιουργικότητα, ούτε και να την εκχωρεί. Μια έκθεση της δικής της γαλαξιακής, ανυποχώρητης φύσης κάνει στο Μουσείο Θάλασσα στην Αγία Νάπα, στην Κύπρο της, πατρίδα της καρδιάς, στις 9 Σεπτέμβρη και για όλες τις μέρες του φθινοπώρου. Διαλέγει το διάφανο φως του νησιού για να εκθέσει την ψυχή της την ίδια και για να γυρέψει τόπο να απλωθεί και να ριζώσει. Κάνει σεμινάρια ζωγραφικής και μανιωδώς καταγράφει με πινελιές τον έρωτά της για την Κύπρο, που αφήνει περιθώρια, που αγαπά, που αγκαλιάζει, που σε έναν μικρό τόπο, τόσο δα, χωρά απεραντοσύνη, αιωνιότητα και σοφία πανάρχαια, γεννώντας πάντα κάλλος και θεές και ομορφιά σε κοχύλια, από αφρό και γαλάζιο.

Μες στα τόσα μπικίνι, τις πόζες χαλαρότητας, το στημένο κέφι και τις στεγνές καλλονές που δεν βουτάνε σε υπέροχες θάλασσες για να μην ξεβάψουν, η Μάγδα, η δικιά μου «τρελοκερκυραία», είναι το πραγματικό καλοκαίρι. Γιατί έχει το θάρρος να το δημιουργήσει. Γιατί φεύγει για να διαπλάσει η ίδια τόπο διαμονής. Γιατί δεν σταματά η νεότητά της, οι αρχές και τα ξεκινήματά της. Γιατί έχει την τέχνη της, τα χρώματά της, τη μοναχικότητα της σιωπής του χάους και της γέννησης στην άκρη του πινέλου της. Γιατί από τον Σεπτέμβρη θα ζει στη Αγία του Δάσους, στην άκρη της Ευρώπης, στις τέλειες αμμουδερές της ακτές, στη διαφάνεια του νερού της, στα γέλια της. Αξιοζήλευτη, μη μου πεις.

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *