Η καλοκαιρινή φωτογράφηση της Τάμτα, λίγο πριν πάει διακοπές (εικόνες)

Η καλοκαιρινή φωτογράφηση της Τάμτα, λίγο πριν πάει διακοπές (εικόνες)

Η καλοκαιρινή φωτογράφηση της Τάμτα, λίγο πριν πάει διακοπές (εικόνες)
Φωτογραφία: Ολυμπία Κρασαγάκη

«Ανθρώπινη», «χαμογελαστή», «γλυκιά», «οικεία» είναι οι πρώτες λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό για την Τάμτα. Λίγο μετά την κατάκτηση του Νο1 στο επίσημο chart των ελληνικών ραδιοφώνων με το τραγούδι «Αρχές Καλοκαιριού» και λίγα μόλις εικοσιτετράωρα πριν φύγει για διακοπές, η τραγουδίστρια μοιράστηκε μαζί μας τα καλοκαίρια των παιδικών της χρόνων στη Γεωργία, τις ανησυχίες της για την 23χρονη κόρη της, Άννυ, αλλά και το ενδεχόμενο επισημοποίησης της σχέσης της με τον Πάρι Κασιδόκωστα. Η Τάμτα είναι αληθινή και το αποδεικνύει!

Από τη Μαρένα Καδιγιαννοπούλου

Ας ξεκινήσουμε από τον περασμένο χειμώνα, καθώς ήταν μια σεζόν ιδιαίτερα πιεστική για σένα. Ήσουν στο «Παλλάς» ως Σάλι Μπόουλς στο «Cabaret» και παράλληλα εμφανιζόσουν στο «Box» με τις «Μέλιssεs».
Η αλήθεια είναι πως ήταν ένας πολύ δημιουργικός χειμώνας και ξεκινάω με θετικό πρόσημο. Και, αν θυμάμαι καλά –διότι την κούραση την ξεχνάω εύκολα–, ίσως ήταν η πιο πιεστική χρονιά σε επίπεδο κούρασης. Αλλά είμαι καλά, θα πάω διακοπές και θα τα ξεχάσω όλα. Το «Cabaret» ήταν για μένα ένα μεγάλο στοίχημα. Ευτυχώς, το «Box» ήταν δρομολογημένο αρκετούς μήνες πριν και μπόρεσα να δώσω το 100% του εαυτού μου στο θεατρικό μου εγχείρημα.

Θα ξανασυνεργαζόσουν με τις «Μέλιssεs»;
Ναι, και αν πάνε όλα καλά θα μας δείτε την ερχόμενη σεζόν ξανά μαζί, στο «Box».

Πώς μπαίνεις στη διαδικασία κάθε πρόκλησης;
Είχα παρατηρήσει ότι πολλοί καλλιτέχνες μπόρεσαν ν’ ανταποκριθούν κατά καιρούς στη διττή αυτή πρόκληση: μιούζικαλ και μουσική σκηνή. Επομένως, σκέφτηκα, αφού μπορεί κάποιος άλλος, σίγουρα μπορώ κι εγώ. Σε σχέση με τους ηθοποιούς είχα ένα προβάδισμα στο κομμάτι του τραγουδιού και του χορού. Στην πρόζα, από την άλλη, χρειάστηκα περισσότερη δουλειά και χρόνο, προκειμένου ν’ ανταποκριθώ σωστά και στο πλαίσιο που ήθελε ο σκηνοθέτης, Σωτήρης Χατζάκης, καθώς τα ελληνικά δεν είναι η μητρική μου γλώσσα και δεν είμαι ηθοποιός. Υπήρξαν φορές που αμφέβαλα για το αν θα κατάφερνα να φέρω το αποτέλεσμα που περίμεναν από μένα οι συνεργάτες μου. Για μένα ήταν πρόκληση ακόμα και οι άνθρωποι που βρέθηκαν μαζί μου στη σκηνή του «Παλλάς». Στο τέλος νομίζω πως δικαιώθηκα, πάντα με βάση αυτά που ένιωσα όταν ανέβηκα στη σκηνή, αλλά και από τα ωραία λόγια που άκουσα από τον κόσμο. Θέλω να πω επίσης κάτι που έχω παρατηρήσει γενικά στη ζωή μου: οι προκλήσεις που με κάνουν να μαγκώνομαι ή με φοβίζουν λίγο είναι αυτές ακριβώς που, όταν φανώ αντάξιά τους, με πάνε ένα βήμα μπροστά.

Άρα, θα έλεγες ότι είσαι ευχαριστημένη για τη συγκεκριμένη θεατρική δουλειά;
Σε γενικές γραμμές, ναι. Καμιά φορά πρέπει να χαϊδεύουμε το «εγώ» μας, γιατί οι περισσότεροι είμαστε πολύ αυστηροί κριτές του εαυτού μας. Δεν έχω δει την παράσταση – αν τη δω, θα βρω πράγματα που θα μπορούσαν να πάνε πολύ καλύτερα. Όμως, μου αρκεί το ότι ένιωθα πολύ όμορφα την ώρα της παράστασης και πιστεύω πως και ο κόσμος την είδε ως ένα πολύ καλό αποτέλεσμα στο σύνολό της.

Είσαι αυστηρή, επομένως, με τον εαυτό σου, γιατί δεν πιστεύω ότι όλα αυτά που έχεις πετύχει τα κατάφερες «χαϊδεύοντάς» τον.
Δε χαϊδεύω καθόλου τον εαυτό μου – και γι’ αυτό ίσως το λέω, για να το ακούω κι εγώ η ίδια! Η αλήθεια είναι πως με κρίνω υπερβολικά αυστηρά, κάτι που τις περισσότερες φορές ίσως βγαίνει σε καλό. Απλώς, όσο μεγαλώνω, καταλαβαίνω πως πρέπει καμιά φορά να λέμε κι ένα «μπράβο» για όσα ξέρουμε εμείς οι ίδιοι ότι έχουμε προσπαθήσει πάρα πολύ να πετύχουμε.

Πώς επιβραβεύεις τον εαυτό σου;
Είναι κυρίως συναισθηματικό αυτό το κομμάτι, δεν κάνω δώρα στον εαυτό μου. Αν ικανοποιηθώ συναισθηματικά, αυτό γίνεται αυτόματα το βραβείο μου.

Θα σε γυρίσω κάποια χρόνια πίσω. Θέλω να θυμηθείς τα καλοκαίρια της παιδικής σου ηλικίας. Πώς ήταν; Τι εικόνες έχεις;
Δεν έχω να θυμηθώ κάτι ιδιαίτερο από τα καλοκαίρια των παιδικών μου χρόνων. Δεν πηγαίναμε διακοπές, γι’ αυτό θυμάμαι κυρίως το χωριό μου. Η μητέρα μου δούλευε κι έστελνε εμένα και τον αδελφό μου στη γιαγιά μας. Τότε δε μ’ άρεσε καθόλου: δεν ήμουν από τα παιδιά που μπορούσαν να προσαρμοστούν εύκολα στο χωριό, όπως για παράδειγμα τα ξαδέρφια μου. Εκείνα έπαιζαν μέσα στις λάσπες, έτρεχαν, ενώ εγώ δύσκολα τα έκανα αυτά. Έπαιρνα λοιπόν φυτά και τα μαδούσα, όπως τις μαργαρίτες, ρωτώντας συνεχώς: «Θα ’ρθει; Δε θα ’ρθει;» Ευχόμουν να έρθει η μητέρα μου να με πάρει. Αν με στείλεις τώρα, βέβαια, στο χωριό μου, θα το χαρώ όσο τίποτα άλλο! Θυμάμαι επίσης την ευθύνη που είχα για τον αδελφό μου, ο οποίος είναι έξι χρόνια μικρότερος. Μας άφηνε η μητέρα μου κι εγώ τον πρόσεχα – από παιδί ήμουν «μαμά». Κάποιες χρονιές είχα την τύχη να πάω στο Μπατούμι, στη Μαύρη Θάλασσα, ένα από τα πιο δημοφιλή θέρετρα, όπου ήταν πολύ ωραία.

Ήσουν παιδί της μαμάς;
Η μητέρα μου με μεγάλωσε μόνη της, επομένως όλη η αγάπη που έχουμε για τους γονείς μας στράφηκε σ’ αυτήν. Άλλωστε, όλοι αγαπάμε τη μαμά μας πολύ. Παρ’ όλα αυτά, ήμουν ανεξάρτητο παιδί και η μητέρα μου μού παραχωρούσε ελευθερίες. Δεν ήταν ούτε υστερική ούτε ιδιαίτερα αγχώδης. Στο μόνο που είχε θέμα, ήταν να μη χτυπήσω, ειδικά στο πρόσωπο, και μου μείνει σημάδι. Δεν ήθελε να πάθω κάτι που θα φαινόταν όταν μεγάλωνα. Κατά τα άλλα, δε χρειαζόταν να μου πει πολλά, ήμουν πολύ προσεκτική και υπάκουη.

Αυτές οι ανησυχίες της μητέρας σου έχουν περάσει σε σένα όσον αφορά την κόρη σου;
Ναι, αλλά η μητέρα μου τις είχε σε μεγαλύτερο βαθμό. Κι επειδή αυτό με άγχωνε πάρα πολύ, προσπάθησα να μην κάνω το ίδιο στο παιδί μου. Έχω το φυσιολογικό φόβο που έχουν όλες οι μαμάδες. Το να είμαι μητέρα ήταν για μένα αυτόματο. Βέβαια, δεν είμαστε θεοί οι γονείς. Κάνουμε λάθη –κάποιες φορές πολλά– χωρίς να το θέλουμε. Ειδικά παλαιότερα δεν είχαμε και πάρα πολλές πληροφορίες. Για παράδειγμα, οι γονείς στη Γεωργία τιμωρούσαν τα παιδιά τους βάζοντάς τα να σταθούν όρθια στον τοίχο. Αυτό ήταν κάτι οικείο για εκείνους και το έκανα κι εγώ. Τώρα που η ζωή έχει προχωρήσει και το βλέπω απ’ έξω, δε θα το έκανα. Γενικά, προσπαθούσα να παίρνω από τη μητέρα μου αυτά που ήταν κατά τη γνώμη μου σωστά και να προσθέτω εκείνα στα οποία πίστευα εγώ.

Παρόλο που η Άννυ είναι τώρα 23 ετών, ανησυχείς γι’ αυτήν; Όταν βγαίνει το βράδυ, για παράδειγμα;
Φυσικά, και αυτό το άγχος δε νομίζω ότι φεύγει ποτέ. Μειώνεται κατά καιρούς και, αν συμβεί κάτι, έστω και μικρό, ξυπνάει. Σαν ένα ηφαίστειο που είναι συνεχώς ενεργό και κατά διαστήματα εκρήγνυται ή ηρεμεί. Ανά περιόδους γίνονται αυτά. Η ανησυχία, όμως, δε θα φύγει ποτέ. Είναι κάτι που έχω συνειδητοποιήσει και ζω μ’ αυτό.

Ταυτίζεστε σε ό,τι αφορά το στυλ;
Όχι, σε καμία περίπτωση. Έχει δική της προσωπικότητα σε όλα.

Σ’ αρέσουν οι αλλαγές. Είσαι από τις καλλιτέχνιδες που δημιουργούν, θα έλεγα, τις τάσεις.
Δεν προσπαθώ να κάνω κάτι για να δημιουργήσω μια τάση. Μ’ αρέσει να εκφράζομαι μέσω της μόδας, αντλώ έμπνευση από τα πάντα γύρω μου και από τα social media, όπου υπάρχει υπερπληθώρα πληροφορίας και εικόνας. Υιοθετώ μόνο αυτά που μ’ αρέσουν αισθητικά.

Τα ράστα μαλλιά πώς προέκυψαν;
Μπήκαν στη ζωή μου κάποια χρόνια πριν. Τα πρωτοέκανα το 2011 και από τότε είναι η τέταρτη χρονιά που τα επιλέγω. Το καλοκαίρι τα προτιμώ, για να μην προβληματίζομαι για το πώς θα φτιάξω τα μαλλιά μου.

Άνθρωπος των αλλαγών είσαι;
Μόνο σε ό,τι έχει σχέση με την εικόνα. Στη ζωή μου είμαι αρκετά σταθερή. Έχω από το ξεκίνημά μου τους ίδιους συνεργάτες: τη δισκογραφική εταιρεία Minos EMI-Universal και την εταιρεία management Ερωδιός Live.

Συντηρητική;
Σε κάποια πράγματα καθόλου, σε κάποια άλλα πολύ. Έχω κι εγώ τις αρχές μου, την καταγωγή και τις εμπειρίες μου.

Πότε θα δούμε ένα πιο αυστηρό πρόσωπό σου;
Τώρα πια είναι δύσκολο. Την αυστηρότητα την εξωτερίκευα παλαιότερα σε ό,τι είχε να κάνει με το παιδί μου. Εκεί μπορούσε να σηκωθεί το φρύδι, αλλά και η ένταση της φωνής μου.

Βλέποντάς σε κανείς στη σκηνή, αντικρίζει μια διαφορετική Τάμτα από τη γυναίκα που έχω τώρα απέναντί μου. Είσαι πολύ προσιτή εκτός σκηνής. Αυτό είναι το στοίχημα κάθε καλλιτέχνη;
Κάνω μια πολύ συγκεκριμένη δουλειά και πάνω στη σκηνή είμαι performer. Η καλλιτεχνική οντότητα πολλές φορές εμπεριέχει διαφορετικά στοιχεία απ’ ό,τι ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου. Αυτό είναι πολύ ωραίο, γιατί σου δίνει τη δυνατότητα να απελευθερωθείς, να δημιουργείς ιδιαίτερες εικόνες, ακόμα και να κρατήσεις απόσταση από το κοινό.

Εγώ τώρα εισπράττω το αντίθετο: είσαι πολύ ανθρώπινη και, θα τολμούσα να πω, εύθραυστη.
Ναι, αλλά για κάποιο λόγο οι άνθρωποι που δε με συναναστρέφονται κοινωνικά δε γίνονται αποδέκτες αυτής της εικόνας μου. Και ξαναλέω ότι δε μ’ ενοχλεί. Κάθε άνθρωπος χρειάζεται το χρόνο του για να αισθανθεί άνετα με κάποιον άλλο. Δεν είναι στοιχείο του χαρακτήρα μου οι υπερβολές στα λόγια αμέσως μόλις γνωρίσω κάποιον. Κρατάω λίγη άμυνα, για να είμαι ειλικρινής. Κατά βάθος είμαι πολύ ζεστός άνθρωπος, θέλω όμως το χρόνο μου για ν’ ανοιχτώ.

Φανταζόσουν ποτέ ότι θα είχες αυτή την πορεία στον καλλιτεχνικό χώρο;
Θα φανεί παράξενο αυτό που θα πω. Επί της ουσίας δεν είχα καμία ένδειξη στη Γεωργία, στις συνθήκες που ζούσα και στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, τη μετασοβιετική, που ήταν μια δύσκολη κατάσταση. Αυτό, λοιπόν, πρακτικά ήταν όνειρο. Το θέμα όμως είναι ότι το όραμά μου ήταν εκεί. Υπήρχαν στιγμές που με «έβλεπα» στη σκηνή, με πολύ κόσμο, κάτι που δεν είχα δει ούτε στις βιντεοκασέτες τότε. Μόνο σε κάποιες συναυλίες. Ήταν τόσο μαγικό όμως και το ήθελα τόσο πολύ, ώστε ονειρευόμουν τον εαυτό μου πάνω στη σκηνή. Και όχι μόνο «έβλεπα» το συγκεκριμένο όραμα, το ένιωθα κιόλας!

Αισθάνεσαι αμήχανα με τις ερωτήσεις για την προσωπική σου ζωή;
Δεν έχω στηρίξει ποτέ τον εαυτό μου ως Τάμτα στις προσωπικές μου σχέσεις και πιστεύω πως πρέπει να κρατάμε και κάποια πράγματα για τον εαυτό μας. Να μιλήσω και να αναλύσω τι; Δε θα ήθελα να μπω σ’ αυτή τη διαδικασία, δε μ’ αρέσει καθόλου. Από την άλλη, τα λεγόμενα αποτυπώνονται διαφορετικά στο γραπτό λόγο. Εγώ μπορεί να μιλήσω με χαμόγελο και άλλη διάθεση, αυτό όμως δεν μπορεί να αποδοθεί γραπτά. Έτσι, αυτόματα το συναίσθημα αλλάζει. Δεν έχω, λοιπόν, λόγο να πω κάτι περισσότερο για την προσωπική μου ζωή. Είμαι καλά.

 

Πάντως, κυκλοφορείτε κανονικά ως ζευγάρι με τον Πάρι Κασιδόκωστα, δεν κρυφτήκατε ποτέ.
Γιατί να κρυφτούμε, πού είμαστε; Οι δημοσιογράφοι και οι φωτογράφοι κάνουν τη δουλειά τους και ταυτόχρονα εμείς θέλουμε να ζούμε την καθημερινότητά μας χωρίς άγχος και δεύτερες σκέψεις. Χρειάζεται μια ισορροπία όλο αυτό. Πάντως, δε νομίζω ότι έχω προκαλέσει ποτέ, κάτι τέτοιο δεν είναι στις προθέσεις μου ούτε θα είναι ποτέ.

Στην πορεία της σχέσης σας έχετε σκεφτεί ποτέ να την επισημοποιήσετε;
Προσωπικά, δε νομίζω ότι θα ξανακάνω αυτή την κίνηση στη ζωή μου. Βέβαια, όταν το λέω αυτό, σκέφτομαι παράλληλα και το «ποτέ μη λες ποτέ», γιατί όντως δεν ξέρεις. Όμως, δεν είναι στις προθέσεις μου. Δε βρίσκω το λόγο να παντρευτώ, από τη στιγμή που δε θέλω άλλο παιδί. Δεν υπάρχει ούτε συζήτηση ούτε επιθυμία. Όπως κυλάει η σχέση. Είμαι καλά τώρα και πηγαίνω όπου με πάει, δεν κανονίζω με πρόγραμμα.

Και φέτος το καλοκαιρινό τραγούδι σου έφτασε στο Νο1 του επίσημου chart των ελληνικών ραδιοφώνων. Είναι εύκολο αυτό για έναν ποπ καλλιτέχνη;
Δεν είναι καθόλου εύκολο, αφού τα ελληνικά ραδιόφωνα παίζουν κυρίως λαϊκά τραγούδια. Είμαι πολύ χαρούμενη που το καταφέραμε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.

Ολοκληρώνοντας, μίλησέ μας για τη συνεργασία σου με το Carroten.
Είναι η δεύτερη χρονιά μας. Έχουμε συνεργαστεί πάρα πολύ καλά και έχουμε επιτυχία και τις δύο χρονιές, τόσο στο τραγούδι όσο και γενικότερα στο Carroten Song Project. Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη από τη συγκεκριμένη συνεργασία. Μου έχει δώσει πολλά. Με ευχαριστεί, επιπλέον, το γεγονός ότι πρόκειται για ένα ελληνικό brand και θεωρώ πως είναι σημαντικό να προβάλλεται.

 


Επιμέλεια: Χρήστος Αλεξανδρόπουλος
Μακιγιάζ: Άντζελα Περδικομάτη
Χτένισμα: Τομ Ζώης
Ευχαριστούμε για τη φιλοξενία το «Reef Athens Riviera», 35ο χλμ. Αθηνών – Σουνίου, Αγία Μαρίνα, Λαγονήσι, τηλ.  22910 91020.

Πηγή : Περιοδικό Hello!, τεύχος 177

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *