Η Μήδεια Χάννα μένει κάτω από μία πόρνη

Η Μήδεια Χάννα μένει κάτω από μία πόρνη

Η ηθοποιός, στα 60 της, ενσαρκώνει το ρόλο της ζωής της. 

Είναι, πράγματι, ένας πολύ γλυκός άνθρωπος. Σαν τα καταπράσινά της μάτια να έχουν καταβροχθίσει στις κόρες τους όλο το κακό που την περιβάλλει, επιπλέοντας μονάχα στην εμφανή της καλοσύνη. Τη συνάντησα στο καμαρίνι της, στον «Πολυχώρο Εστία», λίγο μετά από τα καρδιακά «μπράβο» του κοινού στο χειροκρότημα της υπόκλισης, του εξαιρετικού της μονολόγου.

«Έχω αναρωτηθεί, πολλές φορές, αν η ζωή μας είναι ένα δεδομένο σχέδιο, στο οποίο εμείς επιλέγουμε μονάχα τι χρώμα θα έχουν οι κλωστές που θα το κεντήσουμε…».
«Η δική μου ζωή δεν ήταν ένα δεδομένο σχέδιο. Πέρασα πολλές εναλλαγές – και καλές και κακές. Πιστεύω, ωστόσο, πως ο τρόπος σκέψης μας καθορίζει την ύπαρξή μας, ανεξάρτητα αν οι συνθήκες, καμιά φορά, είναι τέτοιες που δείχνουν σαν να βρισκόμαστε σε αδιέξοδο. Η πιο δύσκολη περίοδος της ζωής μου ήταν το διαζύγιό μου, κυρίως γιατί είχα να μεγαλώσω μόνη μου δύο παιδιά που τότε ήταν εξίμιση χρόνων, τις δίδυμες κόρες μου. Αλλά, αν δεν μπορείς να συνυπάρξεις με κάποιον άνθρωπο αρμονικά, τότε είναι καλύτερα να φτιάξεις μία ζωή που να πιστεύεις εσύ ότι είναι όμορφη. Τα κατάφερα, βγήκα πάνω από το πρόβλημα κι έτσι υπερνίκησα κάποια πράγματα που ξεπερνούσαν τα όσα γνώριζα μέχρι τότε για μένα και για τον χαρακτήρα μου. Είχα δυναμώσει τόσο που, και με την πάροδο του χρόνου, έμαθα να ζω -και να ζω καλά!- και χωρίς αυτό τον άνθρωπο με τον οποίο πίστευα πως θα ήμουν μαζί του ώς τα βαθιά γεράματα. Έμαθα επίσης να είμαι αυτάρκης – για να βοηθήσω τα παιδιά μου, αντλώντας τέτοια πίστη, που ποτέ δεν φανταζόμουν πως είχα μέσα μου, ώστε να καλύψω το κενό της παρουσίας ενός πατέρα που έλειπε από την καθημερινότητά τους. Είναι πολύ δύσκολο για μία γυναίκα, μόνη, να μεγαλώνει δύο παιδιά – και οικονομικά. Αλλά αυτό ήταν για μένα προτεραιότητα: Οι κόρες μου, παρά να παίξω τους “ρόλους της ζωής μου” – αν και ήμουνα πολλά χρόνια στον ΘΟΚ και μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω πολύ ωραία πράγματα, να δημιουργήσω. Όχι, ποτέ δεν μετάνιωσα για τις αποφάσεις μου. Ούτε μία στιγμή!».

«Είναι πολύ να θέλει ένας άνθρωπος να του φέρονται ανθρώπινα; Είναι πολυτέλεια να θες να σου δείχνουν αγάπη, τρυφερότητα, νοιάξιμο, στοργή;».
«Μετά το διαζύγιό μου στράφηκα στο Θεό. Ίσως ήταν απλά η αφορμή για να ανακαλύψω την αλήθεια της ζωής. Συνάντησα τον Γέροντα Γαβριήλ, ηγούμενο του Αποστόλου Βαρνάβα και μου υπενθύμισε την πνευματική ζωή την οποία και εγώ -όπως και πολλοί άνθρωποι- είχα απωθήσει από το μυαλό μου. Αυτός ο Γέροντας με έπιασε από το χέρι και με οδήγησε σε ένα δρόμο που μέχρι τότε δεν γνώριζα. Σε αντίθεση με την ηρωίδα της “Πόρνης από πάνω”, με την πάροδο του χρόνου και τη συχνή επαφή μου με τον Θεό, ένιωσα αναπαυμένη με τα παιδιά μου, χωρίς να αισθάνομαι την έλλειψη του σαρκικού στοιχείου ή τού να στερούμαι κάτι που να μην μπορώ χωρίς αυτό. Έμαθα, κυρίως, να συγχωρώ – συγχώρεσα και τον πρώην σύζυγό μου και μέχρι σήμερα έχουμε πολύ καλές σχέσεις. Με την πείρα πια της ζωής, πιστεύω ακράδαντα πως το καθετί που μας έρχεται -ακόμη και το χειρότερο- έχει το λόγο του για να μας συμβαίνει».

«Δεν θέλει πολλά ο άνθρωπος για να ανθίσει μέσα του η ζωή. Μια καλή κουβέντα κι ένα χαμόγελο. Και να του κρατούν το χέρι πού και πού».
«Χθες έκλεισα τα 60. Κι είμαι πολύ -πάρα πολύ!- ευτυχισμένη! Ειδικά αυτή την περίοδο, που ερμηνεύω αυτό τον σπουδαίο μονόλογο του Αντώνη Τσιπιανίτη στο θέατρο, σε σκηνοθεσία Άγι Παΐκου -τους ευχαριστώ και τους δύο από καρδιάς που με εμπιστεύτηκαν!-, που βρίσκομαι επί μιάμιση ώρα, μόνη, επάνω στη σκηνή, νιώθω και σαν να λυτρώνομαι. Σαν να μαζεύω τις εμπειρίες χρόνων και να τις μετουσιώνω σε έργο – σε αυτή την παράσταση είναι μέσα η ζωή μου όλη, αλλά και η καριέρα μου. Έλεγα πιο παλιά: “Θα μου δοθεί ποτέ μια ευκαιρία;”. Κι ήρθε τώρα. Στα 60 μου! Σε πιο νεαρή ηλικία θα σου έλεγα πως, ναι, κάπως αδικήθηκα στις ευκαιρίες που μου δόθηκαν μέχρι σήμερα στο θέατρο, μεγαλώνοντας όμως σκέφτηκα πως μάλλον δεν μου ήρθαν κάποια πιο “δύσκολα” πράγματα στην καριέρα μου, επειδή εγώ έφταιγα γι’ αυτό. Παλιά ήμουνα η ενζενί, η χαριτωμένη – τώρα πια δεν μ’ ενδιαφέρει να με πουν “ωραία” -δεν έχει και νόημα-, τώρα θέλω να μου πουν “είστε καλή ηθοποιός!”. Το προσπαθώ πολύ!».

Ο μονόλογος «Η πόρνη από πάνω» παρουσιάζεται στον «Πολυχώρο Εστία», Ολυμπίας 7, Λυκαβηττός, τηλ: 99588330. Παραστάσεις: Παρασκευή στις 20.30, Κυριακή στις 19.00.

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *