Η ώρα του Γεδεών Δούκα

Η ώρα του Γεδεών Δούκα

Η ώρα του Γεδεών Δούκα

Ανθοφορία

Χθες το απόγευμα καθόμασταν με τη Μαρίκα Βοναπάρτη στο μεγάλο μπαλκόνι. Εγώ έγραφα το πεντηκοστό τέταρτο κεφάλαιο της αυτοβιογραφίας μου, η θυγατέρα μου κεντούσε με πολλή επιμέλεια το δώρο που θα προσφέρει στη δασκάλα της πατερικής παράδοσης. Κέντησε τον σεπτό τάφο της Παναγίας στη Γεθσημανή μαζί με απόσπασμα από το απολυτίκιο της Κοιμήσεως, «εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε». Αίφνης γυρίζει η Μαρίκα Βοναπάρτη και με ρωτά, «όταν ήσουν πολύ μικρός μπαμπάκα, τι ήθελες να γίνεις μεγαλώνοντας;». Μου πήρε λίγη ώρα να θυμηθώ… Μα, ναι! Όταν ήμουν στην παιδική ηλικία ήθελα να γίνω μπουκαμβίλια διότι είναι όμορφο φυτό και αναρριχητικό. Της έδειξα το μεγάλο κιόσκι του κήπου «αυτό κάποτε ήταν καλυμμένο από μια μπουκαμβίλια που το καλοκαίρι έμοιαζε με πυροτέχνημα από άνθη».

Γι’ αυτό ήθελα να γίνω μπουκαμβίλια. Για να απλώσω και να γεμίσω τον οίκο μας με χρώμα και ευφρόσυνη διάθεση. Πήγα, λοιπόν, στη μητέρα μου και το ανέφερα χωρίς περιστροφές, «μαμά, αποφάσισα τι θα γίνω όταν μεγαλώσω». Αυτή περίμενε να της πω μεταλλειολόγος ή πατριάρχης Ιεροσολύμων. «Μπουκαμβίλια!», φώναξα με ενθουσιασμό. Η αείμνηστος δεν αντέδρασε, ζήτησε από τη δεσποινίδα Δημογέροντα να της φέρει ένα ποτήρι κόκκινο κρασί κι από εμένα να πάω στο δωμάτιό μου για ανάπαυση. Την επομένη το πρωί η μπουκαμβίλια ήταν παρελθόν. Η μητέρα έδωσε σαφείς οδηγίες στον κηπουρό μας να την αφαιρέσει «αμελλητί». Πρώτη φορά άκουγα αυτό το επίρρημα, το οποίο και μίσησα ακαριαία. Κι όταν εξέδωσα το λεξικό των αρχαϊζουσών λέξεων και εκφράσεων, δεν το συμπεριέλαβα.

Πρώτη φορά, επίσης, έβλεπα να εκδηλώνεται τόση μοχθηρία απέναντι σε ένα πλάσμα που δεν έφταιξε σε τίποτα. Αγαπούσε πολύ τα φυτά η μητέρα μου, απλώς φοβήθηκε πως η μπουκαμβίλια ασκούσε επάνω μου μια έλξη άκρως υπονομευτική για το μέλλον μου, «δεν θα επιτρέψω σε ένα φυτό να βλάψει παιδί μου!». Εν συνεχεία το κιόσκι απέκτησε τους πληκτικούς κισσούς που το ταλαιπωρούν μέχρι σήμερα.

Η ανάκληση αυτής της θλιβερής ιστορίας εξ αφορμής μιας καθόλα αθώας ερώτησης από μέρους της θυγατέρας μου με φόρτισε επικίνδυνα. Η Μαρίκα Βοναπάρτη με παρατηρούσε τώρα με την ανησυχία έκδηλη στο προσωπάκι της. «Εγώ σκότωσα την μπουκαμβίλια», παραδέχθηκα με συντριβή και άρχισα να τρέμω, λέγοντας πράγματα ασυνάρτητα. Έκανα ανάλυση των Ομηρικών Ύμνων, έλεγα την αλφαβήτα από την ανάποδη κι υπαγόρευα στον εγγαστρίμυθο μάγειρά μου τη συνταγή για αρνάκι φρικασέ. Απ’ ό,τι μου ανέφερε αργότερα ο Τιμόθεος είχε στραβώσει και το στόμα μου.

Αρχικά θεώρησαν ότι ερμήνευα κάποιο μονόλογο του διεθνούς ρεπερτορίου, σύντομα όμως αντιλήφθηκαν πως μου συνέβαινε κάτι το παθολογικό γι’ αυτό είπαν να καλέσουν επειγόντως ιατρό. Ζήτησα να κληθεί ο παιδίατρός μου, ο καθηγητής Μιθριδάτης Μεντεσές. Η χήρα του, όμως, μας είπε ότι βρίσκεται για υδροθεραπεία στα ιαματικά λουτρά της Αιδηψού. Προ του αδιεξόδου η δεσποινίς Δημογέροντα επικοινώνησε με τον υπουργό της Υγείας, ο οποίος έστειλε μέσα σε ελάχιστο χρόνο τον ιατρό και κάτοχο της έδρας των εκτάκτων σωματικών κρίσεων στο Πανεπιστήμιο Κορνάρο της Λευκωσίας, κύριο Λυσικράτη Ευγενικό. Ο καθηγητής προέβη στην εξέτασή μου, ενώ παρήγγειλε και μια σειρά εργαστηριακών ελέγχων στους οποίους θα υποβληθεί εκ μέρους μου ο κύριος Ελευθέριος Κύκλωπας που είναι σαραντάρης και συνεπώς θα μου εξασφαλίσει καλύτερα αποτελέσματα. Όταν ολοκληρωθούν οι εργαστηριακές εξετάσεις ο κύριος Ευγενικός θα διαμορφώσει την πλήρη εικόνα της κλινικής μου κατάστασης κι έπειτα «θα προβούμε στα δέοντα».

Αφού τελειώσαμε με τα ιατρικά κι αφού ζήτησα από τον Τιμόθεο να εκφωνήσει με κλειστό το στόμα τον Όρκο του Ιπποκράτη, παρέθεσα ελαφρύ γεύμα στον κήπο προς τιμήν του ιατρού. Πέστροφα Κασπίας με εξευγενισμένο ρύζι και κρίνα στον ατμό. Του είπα ότι η τελετή αναγόρευσής του σε προσωπικό μου ιατρό θα γίνει εν ευθέτω χρόνω, αφού προηγηθεί η τιμητική αποδέσμευση του κυρίου Μεντεσέ.

Πριν αναχωρήσει ο κύριος Ευγενικός μού χορήγησε ένα ιριδίζον διάλυμα που δεν άργησε να με ηρεμήσει, επαναφέροντας και το στόμα μου στη σωστή του θέση. Ξύπνησα σήμερα ευδιάθετος και ξεκούραστος και ούτε που σκέφτηκα να αναβάλω την εκπομπή. Και όταν ο διευθυντής του ραδιοσταθμού, ο αξιότιμος κύριος Νικηφόρος Μελάς, με προέτρεψε να απέχω για λίγο, ξεκαθάρισα πως αυτή η επιλογή είναι εκτός συζήτησης. Έτσι είμαι κι απόψε μαζί σας, φίλοι μου και είμαι ευτυχής. Γέρος και άρρωστος, αλλά ευτυχής.

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *