Η ώρα του Γεδεών Δούκα

Η ώρα του Γεδεών Δούκα

 

Νερίνα-Σαρλόττα

Σας οφείλω άπειρες ευχαριστίες, αγαπητοί ακροατές, για τον καταιγισμό ευχετηρίων μηνυμάτων από κάθε γωνιά της πατρίδος μας, αλλά κι από την αλλοδαπή, επ’ ευκαιρία της τέλεσης των γάμων της ανιψιάς μου Σεραφίνας με την εκλεκτή της καρδιάς της, την ανωτάτη αξιωματικό του πυροβολικού Αντιλόπη Καλαμπαλίκη. Μέχρι και η Νήσος του Πάσχα απέστειλε συγχαρητήριο τηλεγράφημα. Με συγκινήσατε βαθύτατα. Ποτέ δεν περίμενα πως θα γινόμουν δέκτης τόσης αγάπης σ’ αυτή την ηλικία. Είμαι βαθύτατα ευγνώμων στον κύριο Νικηφόρο Μελά, τον διευθυντή του Retro Radio, που μου έδωσε τη δυνατότητα να επικοινωνώ μαζί σας. Υπόσχομαι ότι θα απαντήσω σε όλα τα μηνύματα. Επειδή ο αριθμός τους ανέρχεται σε μερικές χιλιάδες, θα χρειαστώ λίγο χρόνο και γι’ αυτό ζητώ την κατανόησή σας.

Ο γάμος ήταν μια πανδαισία… Η εξέδρα είχε στηθεί πέριξ του αγάλματος της μητέρας με τον χώρο να έχει διακοσμηθεί υποδειγματικά από τον διακεκριμένο ανθοκόμο Ακάκιο Δραγουμάνο με μοβ τριαντάφυλλα, άγριες ορχιδέες, αγράμπελη, μανιτάρια, baby carrots, φράουλες και μούρα. Έμπροσθεν της εξέδρας είχε παραταχθεί η εκ Κερκύρας φιλαρμονική υπό τη διεύθυνση του κόντε Ειρηναίου Δεπόντη. Μπροστά από την μπάντα ήσαν οι θέσεις των υψηλών προσκεκλημένων. Μέλη του διπλωματικού σώματος, εκπρόσωποι του Κοινοβουλίου, της Κυβερνήσεως, του Δικαστικού Σώματος, του στρατού ξηράς, αέρος και θαλάσσης, μέλη της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου, εκ μέρους του Οικουμενικού πατριάρχου ο μητροπολίτης Καισαρείας και Λαπωνίας Βασίλειος. Πίσω από την εξέδρα είχε στηθεί ο μπουφές -μήκους είκοσι τεσσάρων μέτρων- με περίτεχνα εδέσματα από τη διεθνή γαστρονομία: ψάρια, κρέατα, χορτοφαγικές επιλογές, γαλλικά τυριά, βουνό το χαβιάρι δώρο του πατριάρχου Μόσχας και Πασών των Ρωσιών Κυρίλλου, εξωτικά φρούτα, γλυκά ανυπέρβλητης γαστρονομικής τέχνης και απαράμιλλης αισθητικής. Όλα διά χειρός του Αιγυπτιώτη και εγγαστρίμυθου μάγειρά μου Τιμόθεου.

Η τελετή άρχισε με την ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου. Κατόπιν ο έντιμος δήμαρχος Σύρου-Ερμούπολης κύριος Ρογήρος Αλέκτωρ τέλεσε το γάμο. Όταν ρώτησε τις δύο νύμφες αν επιθυμούν από τούδε και έως του μνήματος να συμπορευτούν, έλαβε δυο ηχηρότατα ναι. Η φιλαρμονική εκτέλεσε την «Ωδή στη Χαρά» του Μπετόβεν, ενώ ακούγονταν εμβόλιμα οι είκοσι μία χαιρετιστήριες βολές από την ταξιαρχία πυροβολικού Λάρνακος, της οποίας προΐσταται η Αντιλόπη. Ο κύριος Αλέκτωρ τις ανακήρυξε νόμιμες συζύγους, σηματοδοτώντας το τέλος της τελετής. Σε μια μεγάλη οθόνη που είχε στηθεί αριστερά εμφανίστηκε αυτοστιγμεί η αδελφή μου σε απευθείας σύνδεση από τα τροπικά δάση της Μαλαισίας. Η Αμαλία φορούσε πορφυρή τουαλέτα και γαλάζιο καπέλο, είχε στους ώμους και στα χέρια πολύχρωμα πουλιά που την υπάκουαν και έδειχναν πολύ να την αγαπούν, «είμαι βαθύτατα ευτυχής που η κόρη μου βρήκε την εκλεκτή της καρδιάς της, τους εύχομαι τα χρόνια του Αβραάμ και αγαθά του Ισαάκ». Μετά προβλήθηκε ένα σύντομο ταξιδιωτικό βίντεο στο Μάτσου Πίτσου που γύρισε η θυγατέρα μου, η αλώπηξ Μαρίκα Βοναπάρτη, δώρο προς τις νεόνυμφες.

Η δεξίωση ξεκίνησε με την εμφάνιση, από τη μαρμάρινη σκάλα του κήπου, της Νάνας Μούσχουρη, με λευκή περιβολή. Η αοιδός ερμήνευσε το τραγούδι που την καθιέρωσε στο μουσικό στερέωμα, το «Κάπου Υπάρχει η Αγάπη μου». Ακολούθησαν κι άλλες σπουδαίες επιτυχίες. Την ώρα που τραγουδούσε το «Γελεκάκι που Φορείς» με προσέγγισε ο Τιμόθεος, «κύριε Δούκα, κάτι γίνεται στον στάβλο, ακούγονται περίεργοι ήχοι». Ο στάβλος παλαιότερα φιλοξενούσε τους ίππους του αειμνήστου πατρός μου, τώρα χρησιμοποιείται ως αποθήκη για εργαλεία κηπουρικής και αλχημείας. Ζητώ από τον κύριο Αλέκτορα να με συνοδέψει. Όταν ανοίξαμε την πόρτα το θέαμα μας άφησε άφωνους. Στο κέντρο του στάβλου πάνω σε μια γκρίζα κουβέρτα είχε γεννήσει η δεσποινίς Ναυσικά Δημογέροντα. Την είδαμε να κρατά στην αγκαλιά της ένα υγιέστατο βρέφος. Πίσω της στεκόταν ο κύριος Ελευθέριος Κύκλωπας. Οι όψεις τους είχαν μια υπερκόσμια γαλήνη. Μετά από δεκαετίες η οικονόμος μου έδρεψε τον καρπό της κοιλίας της! Ένα κοριτσάκι που θα φέρει το διττό όνομα Νερίνα-Σαρλόττα.

Η συγκίνησή μου ήταν τόσο ισχυρή που ένιωθα να μη με βαστούν τα πόδια μου. Τότε μπήκε στο στάβλο ο ιατρός μου, ο καθηγητής Λυσικράτης Ευγενικός, ο οποίος μου μίλησε με ιδιαίτερη αυστηρότητα, «κύριε Δούκα, δεν μπορείτε να εκθέτετε τον εαυτό σας σε τόσο έντονες συγκινήσεις, σας θυμίζω ότι παύσατε προ πολλού να είστε νέος». Αν δεν ήταν σε εξέλιξη η γαμήλια δεξίωση, θα τον είχα απολύσει χωρίς δεύτερη σκέψη. Θα έρθει όμως η ώρα του, σας το εγγυώμαι.

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *