Η ώρα του Γεδεών Δούκα

Η ώρα του Γεδεών Δούκα

Νύχτα κατέβα απ’ τα βουνά

Το βράδυ της Πέμπτης βρισκόμουν στο μπεσαμέλ σαλόνι κι έκανα θεραπευτικό βουντού στη γνωστή ηθοποιό Μέλπω Ζαρόκωστα. Μου το είχε ζητήσει η ίδια τηλεφωνικώς, «Γεδεών μου, πονάει η μέση μου, σε παρακαλώ κάνε κάτι, δεν με πιάνουν τα παυσίπονα». Βρήκα, λοιπόν, τις ιαματικές μου καρφίτσες και επέλεξα την κούκλα βουντού που έμοιαζε περισσότερο στη Μέλπω.

Όταν έβαζα τη δεύτερη καρφίτσα στη μέση της κούκλας Ζαρόκωστα, ψέλνοντας το «νύχτα κατέβα απ’ τα βουνά, νύχτα μαυροφορούσα, ο άντρας που αγαπούσα τώρα για άλληνε πονά», με διέκοψε ευγενικά ο αναγνώστης μου ο κύριος Ελευθέριος Κύκλωπας. Είχε ρεπό και ήθελε την άδειά μου προκειμένου να συνοδέψει την οικονόμο μου, τη δεσποινίδα Ναυσικά Δημογέροντα, στον κινηματογράφο Παλλάς που έπαιζε το νέο έργο της Αλίκης Βουγιουκλάκη, την «Υποσμηναγό Σοράγια». «Ασφαλώς, παιδί μου, όμως η δεσποινίς Δημογέροντα είναι έγκυος, οπότε προσοχή, δεν κάνει να κουράζεται». Η προβολή θα ξεκινούσε στις εννέα. Μου υπεσχέθη ότι θα επέστρεφαν λίγο πριν τα μεσάνυχτα, έχοντας φάει και μια πάστα στο ζαχαροπλαστείο «Μη μου άπτου».

Στις δέκα είχα τελειώσει το βουντού και επικοινώνησα με τη Μέλπω, η οποία αισθανόταν σαφώς καλύτερα και για να με ευχαριστήσει ερμήνευσε προς τιμήν μου αποσπάσματα από τη «Δωδέκατη Νύχτα» του Σαίξπηρ, «αν είν’ η μουσική του έρωτος τροφή, συνέχισε να παίζεις…». Το τηλεφωνικό αναλόγιο τελείωσε στη μία και είκοσι. Χειροκρότησα όρθιος για δέκα λεπτά και κατέβασα το ακουστικό, ήμουν πτώμα στην κούραση. Είπα να πάω για ύπνο και τότε τι διαπιστώνω, αγαπητοί ακροατές; Ο κύριος Κύκλωπας και η δεσποινίς Δημογέροντα δεν είχαν ακόμη επιστρέψει απ’ τη νυχτερινή τους έξοδο!

Τηλεφώνησα στον αστυνομικό διευθυντή Λάρνακος, τον ταξίαρχο Θεόφραστο Πορφύριο. Το και το, του λέω, σας παρακαλώ να αναλάβει δράση η Αστυνομία, «κύριε Δούκα, μία βραδινή έξοδος μπορεί να παραταθεί χρονικά, είμαστε μέσα στα φυσιολογικά πλαίσια…». Για να με καθησυχάσει μου έστειλε μία πίτσα μαργαρίτα με περιπολικό. Τι να την κάνω την πίτσα, αγαπητοί μου; Και εν τοιαύτη περιπτώσει, εάν επιθυμήσω πίτσα, μπορώ να ζητήσω από τον μάγειρά μου, τον εγγαστρίμυθο Τιμόθεο, να μου φτιάξει μία, η οποία θα είναι παρασάγγας ανώτερη απ’ την ετοιματζίδικη. Στο ετήσιο μνημόσυνο της μητρός μου, που φέτος έγινε στο ξενοδοχείο Βερεγγάρια, είχε εντυπωσιάσει τους πάντες με μία πίτσα σε μέγεθος δωματίου με κατσικίσιο τυρί, φύλλα βασιλικού, προσούτο και βρώσιμα αντίγραφα των κοσμημάτων της αειμνήστου.

Η ώρα είναι σχεδόν τρεις και οι δύο παραμένουν άφαντοι. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Έχω ευθύνη απέναντι στη δεσποινίδα Δημογέροντα. Οι γονείς της την εμπιστεύθηκαν στον οίκο μας μετά τις πλημμύρες του 1908, όταν η λίμνη Βιστωνίδα κατάπιε το βιός τους και είδαν το σπίτι τους να γίνεται πλεούμενο και τα ζωντανά τους δελφίνια και νερόφιδα. Η λίμνη κατάπιε κι έναν αδελφό της που κάποιοι τον φώναζαν Αντώνη και άλλοι Αυγερινό. Από την άλλη, ο σαραντάχρονος Κύκλωπας διέμενε μέχρι πρότινος με τους γονείς του στο Ναύπλιο. Επιπλέον, είναι νεοαφιχθείς στην πόλη μας, δεν γνωρίζει τις οδούς, ούτε τις πλατείες. Μπορεί πολύ εύκολα να χαθεί κανείς στη Λάρνακα κι άμα χαθεί, πώς θα εντοπισθεί εκ νέου; Και αν απωλεσθούν αμφότεροι, ποια η θέση μου έναντι της οικογένειας Δημογέροντα; Ποια η θέση μου έναντι της Ακαδημίας Αθηνών που μου απέστειλε ως αναγνώστη τον κύριο Κύκλωπα;

Κατέβηκα πανικόβλητος στο ιβουάρ σαλόνι που λειτουργεί και ως αίθουσα διαχείρισης κρίσεων. Εκεί έκανα τραπεζάκι. Για όσους δεν γνωρίζουν, πρόκειται για την πιο αξιόπιστη μέθοδο επικοινωνίας με τα πνεύματα. Λέω, ας έρθει όποιο πνεύμα είναι εύκαιρο, φτάνει να έχει ένα επίπεδο για να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε. Έρχεται, τύχη αγαθή, ο Γαβριήλ Σχολάριος που χρημάτισε θαλαμηπόλος της αυτοκράτειρας Ζωής της Πορφυρογέννητης. «Πείτε μου, σας παρακαλώ, αυτά τα δύο πρόσωπα είναι ασφαλή;», «ναι», «θα επιστρέψουν;», «μάλιστα», «πότε;», «εντός της ώρας». Και πράγματι, στις τέσσερις παρά πέντε ανοίγει η θύρα της οικίας μου και εισέρχονται οι δύο. Προς τι η τόση καθυστέρηση; «Ζητώ συγγνώμη, κύριε Δούκα, η ευθύνη είναι αποκλειστικά δική μου», είπε ο Κύκλωπας.

Κοίταξα την εγκυμονούσα για δεκαετίες Ναυσικά, την εντροπή στο βλέμμα του Ελευθέριου, την ολομέταξη robe de chambre μου, δώρο της νονάς μου, της πριγκιπίσσης Ζήνας Κάνθερ ντε Τύρας. Ένιωσα τότε μια μεγάλη λύπη και μια μικρή χαρά. Γι’ αυτή την επί μακρόν αναμενόμενη άνοιξη που μας καταδέχθηκε για μιαν εσπέρα μόνο.

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *