Η ώρα του Γεδεών Δούκα

Η ώρα του Γεδεών Δούκα

Άννα Μαρία Λένα

Αγαπητοί ακροατές, καλησπέρα σας. Απόψε σας μιλώ από το ντεκαντάνς σαλόνι. Εδώ ανακοίνωσε ο πατέρας τη χρεωκοπία μας. Τον είχαν μόλις αποβάλει με δόλιο τρόπο από την κοινοπραξία του Σουέζ. Μετά βέβαια ξαναέκτισε μια τεράστια περιουσία που υπερέβη σε μέγεθος και σε αξία αυτήν που είχε απολεσθεί. Γι’ αυτό όταν το ηθικό μου είναι πεσμένο έρχομαι εδώ και προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη.

Εκείνη την ημέρα ο πατέρας ζήτησε να δει όλη την οικογένεια σ’ αυτό εδώ το σαλόνι. Η μητέρα εμφανίστηκε ντυμένη στα μαύρα, στο λαιμό φορούσε το μαργαριταρένιο κολιέ της γιαγιάς της, της κοντέσας Σεβαστής Πόντε. Κάθισε αμίλητη στην κουνιστή πολυθρόνα και έκανε τον σταυρό της, πρώτα σύμφωνα με τον ορθόδοξο τρόπο κι έπειτα σύμφωνα με τον καθολικό διότι ήταν ανέκαθεν κατά του σχίσματος. Ο Μανδραγόρας και εγώ ήμασταν από πριν στο σαλόνι και παίζαμε εναλλάξ τους γιατρούς, «αισθάνομαι μια δυσπεψία, γιατρέ μου», «αχ, δεν μπορώ άλλο αυτή την πίεση εδώ» και τέτοια. Μετά τη μητέρα αφίχθηκε η Αμαλία, κρατώντας ένα φασιανό τον οποίο είχε εκπαιδεύσει να προλέγει τον καιρό. Οι κινήσεις του πτηνού ερμηνεύονταν κλιματολογικώς. Αν σήκωνε την αριστερή φτερούγα, θα είχαμε ποτιστική βροχή, αν κουνούσε το δεξί ποδάρι, υγρασία άνευ βροχής, αν κατέβαζε το κεφάλι, ζέστη και νότιο άνεμο. Στις έξι ακριβώς εισέρχεται χωρίς αναγγελία ο πατέρας.

Ο μάγειράς μας, ο Αιγυπτιώτης και εγγαστρίμυθος Τιμόθεος, έφερε μια ασημένια πιατέλα με αμυγδαλωτά μουράνο, «ποια του βίου τρυφή διαμένει λύπης αμέτοχος» μουρμούρισε η μητέρα, μακαρίζοντας τους λαϊκούς ανθρώπους που στηθοκοπιούνται και θρηνούν γοερώς χωρίς περιορισμούς. Ο πατέρας ήταν λακωνικός και καθόλου μελοδραματικός, «τέκνα μου λίαν αγαπητά, η μητέρα σας και εγώ επιθυμούμε να σας ενημερώσουμε ότι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν». Η μητέρα τότε σηκώθηκε και μας έπαιξε στο πιάνο το «Για τα Ελληνόπουλα» του Μανώλη Καλομοίρη. Μόλις τελείωσε η εκτέλεση ο φασιανός της αδελφής μου άνοιξε και τις δύο φτερούγες και σήκωσε το κεφάλι, «θα έχουμε καλοκαιρία!» φώναξε η Αμαλία. Και όντως η χρεοκοπία ήταν βραχύβια σαν την κακοκαιρία τον μήνα Μάιο. Υπήρξαν ασφαλώς δυσχέρειες, κόπηκαν τα ταξίδια, τα τραπέζια και οι χοροί, χάθηκαν και οι φίλοι των γονέων μας. Ήμασταν παιδιά όμως και δεν καταλαβαίναμε την αλλαγή. Όταν αποκτήσαμε μια στοιχειώδη αντίληψη της ζωής είχαμε πλέον ανακτήσει την παλιά μας αίγλη.

Εν πάση περιπτώσει, από εκείνη τη μαύρη ημέρα η αίθουσα αυτή ονομάστηκε από τη μητέρα «ντεκαντάνς σαλόνι». Έκτοτε αποτελεί για εμένα μια πολύτιμη πηγή δύναμης οσάκις αισθάνομαι να με απειλεί η ζωή, όπως σήμερα που έλαβα ένα τηλεφώνημα από την ορκισμένη εχθρό μας Ερασμία Φλαμίνγκο, τη μόνη εναπομείνασα απ’ την περιώνυμη οικογένεια της Λάρνακος. Περιώνυμη μεν, υποδεέστερης ημών δε.

Λοιπόν, η Φλαμίνγκο μου ζήτησε να άρω το ανάθεμα της μητέρας μου εναντίον τους. Την Πρωτοχρονιά του 1953 όταν η μητέρα είδε τη Φλαμίνγκο με γούνα βιζόν και πεκινουά στη δοξολογία, χοροστατούντος του μητροπολίτου, είπε το ανάθεμα κατά των Φλαμίνγκο, ζητώντας από το Θεό να μην τους επιτρέψει να δουν ούτε χαΐρι, ούτε προκοπή. Το ανάθεμα ήταν πολύ αποτελεσματικό. Έχασαν τα πάντα, εκτός από την οικία τους όπου τους επετράπη απλώς να ζουν, εφόσον είχε πλέον περάσει στην κατοχή του Μετοχικού Ταμείου Στρατού. Τέλος πάντων, εγώ ξεκαθάρισα στη Φλαμίνγκο ότι το ανάθεμα το είπε η αείμνηστος μετά λόγου γνώσεως και συνεπώς δεν έχω κανένα δικαίωμα να το άρω.

Μου έδωσε είκοσι τέσσερις ώρες διορία να συμμορφωθώ, ειδάλλως θα βγει δημοσίως και θα πει ότι το τραγούδι που εκπροσώπησε την Κύπρο στον διαγωνισμό της Eurovision το έτος 1984, το δημοφιλές «Άννα Μαρία Λένα» είναι δική μου σύνθεση και πως ο Andy Paul απλώς το ερμήνευσε και πως εγώ κρύφτηκα με πρόθεση να αποκαλύψω το μυστικό όταν θα λαμβάναμε την πρώτη θέση. Ουδέν αναληθέστερον τούτου. Ουδεμία σχέση έχω με το συγκεκριμένο άσμα. Πρόκειται για αναίσχυντη συκοφαντία αυτής της αγύρτισσας.

Γι’ αυτό ήρθα στο ντεκαντάνς σαλόνι, φίλοι μου. Για να βρω το κουράγιο να αντιμετωπίσω κι αυτό τον σκόπελο… Με ποιο δικαίωμα να άρω το ανάθεμα; Κι αν το πράξω, ποια θα είναι η αντίδραση της μητέρας; Αν εξοργιστεί η Μαρίκα Αλευρομάγειρου Δούκα και αν αποκαλύψει τι με είδε να κάνω στη σοφίτα τον Ιούλιο του ’48, ποιος θα πιστέψει ότι έγιναν όλα προς δόξαν της ποιήσεως και του κάλλους;

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *