Η ώρα του Γεδεών Δούκα

Η ώρα του Γεδεών Δούκα

Χαρίκλεια Καβάφη

Φίλες και φίλοι, σας καλησπερίζω από το ντεζαμπιγιέ σαλόνι του δευτέρου ορόφου. Είμαι εις την ευχάριστον θέσιν να σας ανακοινώσω την ένταξη ενός νέου μέλους στο μόνιμο προσωπικό του οίκου μου. Λοιπόν, εγώ λόγω ηλικίας αντιμετωπίζω μία ογκούμενη δυσχέρεια στην ανάγνωση. Διαθέτω μία πλουσιότατη βιβλιοθήκη- επισκέψιμη κατόπιν ραντεβού- και είναι κρίμα να μένει αναξιοποίητη. Η ανάγνωση βιβλίων ήταν ανέκαθεν ένα σημαντικό κομμάτι του ημερήσιου προγράμματός μου. Και τώρα, λόγου χάριν, μπορεί να ξυπνήσω στις τρεις το πρωί και να θέλω να εντρυφήσω στην ορυκτολογία, χρειάζομαι κάποιο να μου διαβάσει μεγαλοφώνως τα σχετικά συγγράμματα. Απευθύνθηκα στον πρόεδρο της Ακαδημίας Αθηνών, τον ζωολόγο πρωτευόντων θηλαστικών Μιλτιάδη Εβαπορέ, παρακαλώντας τον να επιλέξει τον καταλληλότερο για τη θέση του προσωπικού μου αναγνώστη. Το συμβόλαιο θα είναι πενταετές, με διαμονή στην οικία μου, επίδομα ένδυσης και πλήρη διατροφή.

Ο επιτυχών υποψήφιος θα πρέπει να κατέχει απταίστως την ελληνικήν, τη γαλλικήν, την ιταλικήν και τη γερμανικήν. Αν αποβιώσω πριν από τη λήξη του συμβολαίου- παρότι χαίρω άκρας υγείας είμαι εβδομήντα εννέα ετών- ο αναγνώστης θα παραμείνει στην οικία μου, θα λαμβάνει όλες τις παροχές και τα ωφελήματα που έχουμε συμφωνήσει με μόνη υποχρέωση να διαβάζει μεγαλοφώνως σε τακτά χρονικά διαστήματα ό,τι τον ευαρεστεί, είτε στην παρουσία κάποιου ακροατή, είτε κατά μόνας. Άλλωστε, οι κατά μόνας αναγνώσεις είναι και οι πλέον απολαυστικές.

Ο πρόεδρος Εβαπορέ με διαβεβαίωσε πως θα κινούσε αμέσως τις διαδικασίες επιλογής και πως σε τρεις ημέρες θα μου ανακοίνωνε την τελική επιλογή της Ακαδημίας, αφού θα είχαν ολοκληρωθεί οι προσωπικές συνεντεύξεις των φιναλίστ. Θα έστελνε την προκήρυξη της θέσεως σε όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, τις μονές και τα σωφρονιστικά καταστήματα της ελληνικής επικράτειας.

Τέσσερις ημέρες μετά την επικοινωνία μας έρχεται εσπευσμένα στην οικία μου ο πρέσβης της Ελλάδος. «Τι έγινε», τον ρωτώ, «έπεσε η χούντα;», «προ καιρού», μου απαντά, «ε, τότε να σας κεράσω κάτι, μία κρεμ μπρουλέ, ένα ποτηράκι λικέρ κουμκουάτ;». Όχι, ήθελε μόνο να μου μεταφέρει προσωπικώς την απόφαση της Ακαδημίας Αθηνών. Μόλις μου παρέδωσε τη βελούδινη θήκη με την περγαμηνή έκανε να φύγει, «εξοχότατε, αν μου επιτρέπετε, ποιος κυβερνά σήμερα την Ελλάδα;», τον ρώτησα, «η Αριστερά του Κυρίου, κύριέ μου», απήντησε και αποχώρησε.

Βγάζω την περγαμηνή και ζητώ από την οικονόμο μου, τη δεσποινίδα Δημογέροντα, να μου εκφωνήσει το κείμενο της απόφασης. «Η Ακαδημία Αθηνών, τύχη αγαθή, επέλεξε διά την θέσιν του αναγνώστου του αξιοσέβαστου και πολυπράγμονος κυρίου Γεδεών Δούκα τον Ναυπλιέα περιποιητή οικιακών ενυδρείων Ελευθέριο Κύκλωπα. Ο σαραντάχρονος Ελευθέριος Κύκλωπας, ο οποίος διαμένει εισέτι με τους γονείς του, θα αναλάβει επισήμως τα καθήκοντά του τη Δευτέραν της διακαινησίμου εβδομάδος ενεστώτος έτους». Αυτός, λοιπόν, θα είναι ο προσωπικός μου αναγνώστης για την επόμενη πενταετία. Αυτός επέπρωτο να δώσει φωνή σ’ όλα τα μεγάλα πνεύματα που κατοικούν στη βιβλιοθήκη μου. Από τον Όμηρο μέχρι τη Χρυσηίδα Δημουλίδου κι από τον Καρτέσιο, ίσαμε τον Δαρβίνο και την Άντζυ Λουπέσκου.

Έδωσα εντολές στη Ναυσικά Δημογέροντα να ετοιμάσει χωρίς χρονοτριβή το δωμάτιο του νέου μέλους του προσωπικού στον τρίτο όροφο. Η συγκεκριμένη κάμαρα που διαθέτει λουτρό και μικρό μπαλκόνι- κλειδωμένη από το μαύρο 1988 οπότε η Μιμή Κυπριανού έπαψε να είναι η πρώτη κυρία της νήσου- θα πρέπει να φρεσκαριστεί, οι τοίχοι να βαφτούν σε χρώμα βεραμάν και να επιλεγούν έπιπλα από τη μεγάλη αποθήκη του υπογείου. Επιθυμία μου είναι ο διάκοσμος να συνδυάζει τη φιλαναγνωσία με την εθνική παλιγγενεσία.

Έχουμε να υποδεχθούμε καινούριο μέλος του προσωπικού, φίλοι μου, από τότε που η μητέρα μου κέρδισε τον εγγαστρίμυθο μάγειρα Τιμόθεο σε μια ηρωική παρτίδα κουμ-καν στην Αλεξάνδρεια, επί βασιλείας Φαρούκ του πρώτου. Η Χαρίκλεια Καβάφη ουδέποτε της συγχώρεσε τούτη τη μεγάλη νίκη. Της έκοψε αμετάκλητα την καλημέρα κι ας βρίσκονταν συχνά σε βεγγέρες και σε μνημόσυνα. Μάταια προσπάθησε η Αγλαΐα Μπενάκη να αποκαταστήσει τις σχέσεις των δύο γυναικών. Η μητέρα μου ήτο Σκορπιός, «άμα ραγίσει το γυαλί μη διανοηθείς να το πιάσεις, θα κοπείς». Για τη συγχώρεση πίστευε ακράδαντα πως είναι δουλειά του Θεού και όχι των ανθρώπων, «να μπω εγώ στα χωράφια του Υψίστου, δεν κάνει, έκαστος εφ’ ω ετάχθη». Πεθύμησα τη μητέρα μου. Μου λείπει πολύ κάποιες στιγμές, αγαπητοί μου. Όμως, τι να γίνει, έτσι είν’ η ζωή… Καπιταλίστρια στον έρωτα, σοσιαλίστρια στο θάνατο.

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *