Η στιγμή της απόλυσης

Η στιγμή της απόλυσης

i-stigmi-tis-apolysis
Πριν από ένα μήνα μου έστειλε απαντητικό email σε μια δική μου προώθηση η φίλη μου η Κατερίνα, πως μέχρι την επόμενη βδομάδα το ηλεκτρονικό της ταχυδρομείο δεν θα ίσχυε, γιατί είχε απολυθεί από τη δουλειά της. «Ήταν ξαφνική η απόφαση», μου είπε αργότερα στο τηλέφωνο. «Με πήραν από το λογιστήριο, νόμιζα για τις πληρωμές, και μου ανέφεραν πως η εταιρεία δεν θα με χρειαζόταν άλλο. Πως έπρεπε να φέρω κάποια χαρτιά την επομένη, για να μου δώσουν την αποζημίωσή μου». «Μπα; Θα πάρεις και αποζημίωση;», της είπα κάπως ειρωνικά και με την πρόθεση να καταλάβει πως ακόμη κι αυτό δεν είναι δεδομένο στην εποχή των λιπόσαρκων αγελάδων. Αλλά έτσι γίνονται αυτά: ψυχρά. Κι είσαι πια έτοιμος να συμβεί και σε σένα ανά πάσα στιγμή, κάθε λεπτό, κάθε φορά που κάποιες διαφημιστικές εταιρείες δεν πλήρωσαν έγκαιρα την εταιρεία, που υπάρχουν ακάλυπτες επιταγές, που τα έσοδα είναι λιγότερα από τα έξοδα και πρέπει να υπάρξει ισολογισμός, που τα κέρδη δεν είναι αυτά που θα ‘πρεπε να κατατεθούν στο χρηματιστήριο ώστε οι μέτοχοι να είναι ικανοποιημένοι για την επιχείρησή τους. Ίσως μάλιστα ο διευθυντής του λογιστηρίου σού δείξει πως κάπως στεναχωριέται εκείνη τη στιγμή, πως «λυπάται πολύ», πως «θα ‘χει κι αυτός τον νου του». Δεν το κάνει για σένα -το ξέρεις. Το κάνει για κείνον! Μήπως η μπίλια καθίσει, κάνοντας σβούρες χαιρέκακα, γύρω απ’ το δικό του το κεφάλι τον άλλο μήνα. Μήπως είναι ο επόμενος.

Δεν είναι μόνο τα χρήματα κι αυτό το εναγώνιο «πώς θα τα βγάλω πέρα;» που βασανιστικά έχει σφηνώσει στο κεφάλι σου -δάνεια, υποχρεώσεις, παιδιά, κάρτες, σουπερμάρκετ, ενοίκιο. Είναι -κυρίως- η αποτυχία! Η σύγκριση με τους υπόλοιπους, ο οίκτος τους, ο φόβος στα μάτια τους τη στιγμή που σε αποχαιρετούν παίρνοντας αγκαλιά την κούτα με τα πράγματά σου και λέγοντάς σου «δεν θα χαθούμε» -που θα χαθείτε!- σίγουρα πάντως με ειλικρίνεια συγκινημένοι. Κάποιοι μπορεί να κλάψουν. Γιατί έχει συμβεί ένας βίαιος χωρισμός, μια εγκατάλειψη, κάτι απότομα αποκολλημένο και με κόπο στο παρελθόν δημιουργημένο -δεν ήταν όμως ποτέ αγάπη, το γνώριζες! Αλλά πρέπει να φανείς δυνατός. Και να το αντιμετωπίσεις. Λένε.

Η Κατερίνα, η κάθε Κατερίνα που μόλις έχασε τη δουλειά της, έχει σαφώς ακούσει αυτές τις μέρες κάποια τσιτάτα από τα βιβλία αυτοβοήθειας που περιφέρονται από στόμα σε στόμα σαν καραμέλα φράουλας -όπως ήταν κάποτε ο «Αλχημιστής» του Κοέλιο για τις μοντέλες. Θέλει να τα πιστέψει. Πως «όλα γίνονται για το καλό». Ή, όπως ο Δημήτρης Μητροπάνος κάποτε, θα αρκεί μία «Εθνική μοναξιά» για να κάνει την ολική επαναφορά, από τα μπουζουξίδικα της παραλιακής όπου είχε καταλήξει τα προηγούμενα χρόνια, της κάμψης, στην κορύφωση της καριέρας του σα να ξεκίναγε απ’ το μηδέν και σαν ο «Χιονάνθρωπος» να ήταν το πιο φρέσκο προϊόν του και όχι μια νωπή ανάμνηση απ’ τα παλιά.

«Οι παλιοί έρωτες έχουν πια αποδεκατιστεί και συρθεί στο υπόγειο», είπα στην Κατερίνα μετά από μία εβδομάδα. «Δεν είναι όμως ωραίο να ξυπνάς το πρωί και να βλέπεις απ’ το τζάμι του παραθύρου σου το ψιλόβροχο του Σεπτεμβρίου πίνοντας με βραδύτητα ζεστό καφέ με άρωμα μαστίχας;». Γέλασε. Ήταν μάλλον ανακουφισμένη. Το σκέφτηκε ήρεμα και πρακτικά πως για έξι μήνες -όσο διαρκεί το επίδομα ανεργίας- θα ψαχουλέψει στα σκουπίδια του μυαλού της τα 45 της χρόνια για πρώτη φορά, επαναφορτίζοντάς το με νέα βενζίνη. Κι ίσως γίνουν όλα αλλιώς. Όταν στις λάσπες βρει τα μπριγιάν.

Μακάρι να μας προστατεύει ο ουρανός απ’ τους κατακλυσμούς. Κι ας έρθουν κάποτε οι ωραίες μέρες ξανά.

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *