Ηλέκτρα Φωτιάδου: Θέλω πάντα να στρέφομαι στο φως

Ηλέκτρα Φωτιάδου: Θέλω πάντα να στρέφομαι στο φως

Ηλέκτρα Φωτιάδου: Θέλω πάντα να στρέφομαι στο φως
Φωτογραφία: Μιχάλης Κυπριανού

Η συνέντευξη αυτή -συνειδητά- έχει «τρύπες». Και πολλά ερωτηματικά που είτε δεν απαντήθηκαν, είτε δεν ειπώθηκαν – από σεβασμό, κυρίως. Το μόνο βέβαιο αυτής της πιο προσωπικής συζήτησης που έχει κάνει ποτέ μέχρι σήμερα δημόσια η Ηλέκτρα, στα μικρά «παραθυράκια» της ζωής της που επέλεξε πρώτη φορά να ανοίξει, είναι πως η ψυχική δύναμη και η αισιοδοξία είναι τα μόνα αδιαπραγμάτευτά της. Πια. Κι έχει μεγάλη σημασία αυτό να το λέει εκείνη.

Από τον Γιάννη Χατζηγεωργίου

Καλεσμένη τον Σεπτέμβριο σε κάποια τηλεοπτική εκπομπή, θυμήθηκα πως την είχα ακούσει τότε να αναφέρει στην παρουσιάστρια πως η αγαπημένη της σειρά (εκείνη την εποχή) ήταν το «Peaky Blinders» – συγκρουσιακό, αγωνιώδες, ταυτόχρονα σκληρό αλλά αληθινό, με quotes-έξυπνες ατάκες που σκέφτηκα να τις «αξιοποιήσω» ως βάση μας στις δύο ώρες που θα διαρκούσε τελικά η κουβέντα μας. Συμφωνήσαμε, κατά τη διάρκεια, να μην αγγίξουμε καθόλου δύο θέματα – δύο πολύ προσωπικά της κομμάτια, μέρος κι αυτά μΙας πολύ συγκεκριμένης -αξιοπρεπούς- στάσης απ’ την οποία δεν θα επιθυμούσε να «μετακινηθεί» ούτε χιλιοστό. «Η Κύπρος είναι μικρή. Όλοι γνωρίζουν», της είπα. «Νομίζω πως αυτά που λέμε είναι πολύ πιο σημαντικά, απ’ το να μετατραπεί η συζήτησή μας σ’ ένα φθηνό κουτσομπολιό», μου απάντησε με βεβαιότητα, εκείνο το ζεστό απόγευμα της προηγούμενης Πέμπτης, σ’ ένα μικρό café, στον Άγιο Ανδρέα, στη γειτονιά όπου μεγάλωσε. Κι είχε δίκιο – σ’ αυτό το γενικό που θα μετατρεπόταν ευφυώς σε κάτι πολύ ειδικό.

 

 

«You are behaving like a child. This is a man’s (woman’s) world»

Πότε απέβαλες το κορίτσι από μέσα σου;
Ποτέ. Ούτε πρέπει να το αποβάλω. Θεωρώ ότι όλοι πρέπει να διατηρούμε μια παιδικότητα μέσα μας. Διότι έτσι είμαστε πιο φυσικοί. Πιο αυθόρμητοι. Πιο «αφελείς» και λιγότερο καχύποπτοι. Και, ξέρεις, δεν είναι κακό να είσαι και αφελής, κάποιες φορές. Τι σημαίνει «ωριμάζω»; Αφήνω πίσω μου την παιδικότητά μου; Εγώ επιλέγω να μην αφήνω να χαθεί το κορίτσι μέσα μου. Δεν θέλω να απομακρυνθώ από την αρχή μου.

Πληγωνόσουν όταν διαπίστωνες πως άλλοι άνθρωποι πρόδιδαν την παιδικότητά σου;
Είμαι αυθόρμητη. Ειλικρινής. Εμπιστεύομαι τους ανθρώπους άμεσα. Και λέω πάντα αλήθειες. Όταν οι άλλοι γίνονται πιο πονηρεμένοι, ναι, απογοητεύομαι, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα αλλάξω εγώ.

 

«Believe in yourself, trust yourself, love yourself, invest in yourself»

Πάντα αγαπούσες τον εαυτό σου;
Υπήρξαν ανασφάλειες, κατά καιρούς. Προσωπικές και επαγγελματικές. Αλλά μετά πας στο αρχικό. Και σκέφτεσαι: «Εγώ έχω το πρόβλημα ή ο άλλος;». Πάω στη δική μου πηγή. Ξέρεις, αν δεν αγαπάς τον εαυτό σου κι αν δεν επενδύσεις στην εξέλιξη του εαυτού σου και στις δυνάμεις σου, τότε δεν μπορείς να προσφέρεις τίποτα σε κανέναν άλλον άνθρωπο.

Ανέκαθεν είχες τόση σιγουριά για σένα;
Όχι. Ανάλογα με την περίπτωση. Ωστόσο, δεν ένιωσα ποτέ μειονεκτικά στη ζωή μου.

 

Το εξωτερικό περιβάλλον έχει διαδραματίσει και αρνητικό ρόλο στη ζωή σου;
Ναι. Δεν είναι όλα ωραία και ρόδινα. Αλλά, το αντιμετωπίζω. Βρίσκω τις δυνάμεις. Μέσα μου.

Πάντοτε σε χαρακτήριζε τόση αυτοπεποίθηση;
Όχι. Με τα χρόνια, με την πάροδο κάποιων εμπειριών και γεγονότων, αντιλαμβάνεσαι πως όταν «δουλεύεις» με τον εαυτό σου -είτε ως χαρακτήρας, είτε ως μάνα, είτε ως επαγγελματίας, είτε ως φίλη- το ελέγχεις. Νεότερη, ήμουν εκτός ισορροπιών.

Πώς ήσουν ως έφηβη;
Ακραία. Στο σπίτι μπορεί να ήμουν κάπως αντιδραστική, στο σχολείο πολύ καλή μαθήτρια αλλά, αν κάποιος μιλούσε σε μένα ή σε άλλους με αγένεια, έβγαινα μπροστά, ένιωθα πως όφειλα να πάρω θέση. Ωστόσο, και τότε αλλά και αργότερα, όταν σπούδαζα μουσική στην Αμερική και στη συνέχεια θέατρο στην Αγγλία, δεν έχασα ποτέ τον έλεγχο.

 

«I don’t know how I’m going to win. I just know I’m not going to lose»

Ένιωσες ποτέ «χαμένη»;
Ναι. Ένιωσα. Αλλά αυτό δεν διήρκησε πολύ. Δεν κράτησε πολύ το «μαύρο». Θέλω πάντα να στρέφομαι στο φως.

Είναι σημαντικό να το λες εσύ αυτό…
Το καταλαβαίνω. Ακόμη και σε εξαιρετικά δύσκολα γεγονότα της ζωής μου, ποτέ δεν είπα «αμάν, τι έπαθα!». Δεν είμαι μοιρολάτρης. Δεν κλαίγομαι. Δεν είναι έτσι ο χαρακτήρας μου.

Πώς μπορείς να δεις, όμως, το φως, σε μία μεγάλη απώλεια;
Σε μία μεγάλη απώλεια βλέπεις το φως του παρόντος. Και της ζωής σου. Πρέπει να συνεχίσεις να υπάρχεις! Πρέπει να συνεχίσεις να λειτουργείς, να δίνεις και να παίρνεις. Πρέπει! Πώς αλλιώς; Η ζωή δεν τελειώνει με τίποτα! Δεν μπορείς να κλειστείς στο καβούκι σου. Δεν το επιτρέπει η ίδια η ζωή να αφήνεσαι. Πρέπει να δρας. Αλλιώς, δεν βοηθάς ούτε τον εαυτό σου, ούτε τους γύρω σου, ούτε τους εξαρτώμενους από σένα.

Αυτά τα κατάλαβες στη διάρκεια γεγονότων ή πάντοτε το γνώριζες;
Ξέρεις, ποτέ δεν ξέρεις τις δυνάμεις σου – ειδικά σε δύσκολες στιγμές. Στη διάρκεια τις μαθαίνεις. Γιατί τις έχεις! Όλοι τις έχουμε. Κι αν δεν τις έχεις «μετρήσει» ποτέ, τις βρίσκεις! Ο περισσότερος κόσμος ζει και τρέφεται από τον πόνο, από τον οίκτο, από τη λύπηση. Αυτό, όμως, δεν είναι ουσιαστικό. Δεν προσφέρει κάτι. Είναι λάθος.

Ανακάλυψες εύκολα αυτές τις δυνάμεις που έκρυβες μέσα σου;
Αυτόματα συνέβη. Σε δύσκολες στιγμές. Εκεί που η αντίδρασή μου έπρεπε να είναι άμεση. Όλοι τις έχουμε. Δεν γινόταν να κάτσω να περιμένω. Έπρεπε να δράσω άμεσα και να σηκωθώ.

Δύσκολο…
Δύσκολο, πολύ δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο.

Μπορούσες εύκολα να μετατρέψεις το σκοτάδι σου σε φως;
Ναι. Έτσι είναι η φύση μου.

Θαυμαστό!
Έτσι πρέπει! Κάποιος μπορεί να σου πει «Παναγία μου, εχάλασε κάτι στο σπίτι μου», κάποιος άλλος «δεν δουλεύει το αυτοκίνητό μου» και αυτά να τα θεωρούν ακραία. Που δεν είναι. Αλλά ακόμη και σ’ αυτές τις περιπτώσεις, λες «ρε φίλε, δεν έχουν σημασία αυτά, προσπέρνα τα». Μη χάνουμε την ουσία…

Ποια είναι η ουσία;
Η ουσία είναι να είσαι καλά! Να είσαι καλοσυνάτος. Να αγαπάς! Να προσφέρεις. Να μην ενοχλείς. Να είσαι ελεύθερος και να αφήνεις και τους άλλους ελεύθερους.

Έχει σημασία το δικό σου «να είσαι καλά»…
Πρέπει να είμαστε καλά! Δεν μπορείς να καταλάβεις τι δύναμη κρύβουμε οι άνθρωποι μέσα μας… Επίσης, γεγονός είναι πως οι γυναίκες έχουμε πιο πολλές δυνάμεις απ’ τους άνδρες. Μία γυναίκα ελέγχει τελικά πιο πολύ τα συναισθήματα, τις πράξεις.

Όταν, όμως, η απώλεια δεν αφορά ένα αντικείμενο αλλά κάτι έμψυχο, δεν είναι πιο εύκολο για μία γυναίκα να καταρρεύσει;
Δεν είμαι βέβαιη γι’ αυτό. Ο «πυλώνας» είναι η γυναίκα. Οι γυναίκες έχουμε πολλές δυνάμεις.

Όταν περνάς δύσκολες καταστάσεις γίνεσαι περισσότερο εσωστρεφής, Ηλέκτρα;
Όχι. Μιλώ. Με στενούς ανθρώπους που έχω κοντά μου και με ξέρουν καλά. Κάποια πράγματα, ναι, ίσως τα κρατήσω για μένα. Αλλά, τα περισσότερα, τα συζητώ – κυρίως με φίλους μου. Δεν «κλείνομαι».

Σου είναι επώδυνο να παίρνεις σκληρές αποφάσεις στη ζωή σου;
Πολύ. Το αναλύω, το μελετώ, το σκέφτομαι πολύ το θέμα. Αλλά, όταν πρέπει να πάρω μία δύσκολη απόφαση, θα την πάρω ό,τι και να γίνει.

Αυτά τα φωτεινά σου μάτια δακρύζουν εύκολα;
(χαμογελάει). Άκου τι θυμήθηκα τώρα. Κάποτε είχαν βάλει στο σχολείο του γιου μου μία πρόταση για να τη συμπληρώσουν: «Αγαπώ τη μητέρα μου γιατί…». Και ενώ όλα τα παιδάκια έγραφαν «γιατί μου παίρνει δώρα», «γιατί με πάει βόλτες» κλπ., ο γιος μου έγραψε: «Γιατί λάμπει σαν τον ήλιο!». Και, μία άλλη φορά, όταν η κόρη μου ήταν τεσσάρων ετών και βρισκόμασταν μέσα στο αυτοκίνητο, γυρνάει και μου λέει, αυτό περίπου που με ρώτησες: «Μαμά, σ’ αγαπώ γιατί έχεις τα πιο λαμπερά μάτια!»… Για να σου απαντήσω όμως, τα μάτια μου, όχι, δεν δακρύζουν εύκολα.

Αφού τα βλέπω υγρά τώρα…
Όχι, όχι, είναι απ’ το make up (χαμογελάει). Αλλά, να σου πω και κάτι; Είναι εντάξει να έχουμε όλα τα συναισθήματα – κι αυτό το καταλαβαίνουμε μεγαλώνοντας, όταν πια πέφτουν και οι άμυνές μας.

Ούτε κλαις εύκολα;
Όχι! Γελώ πιο εύκολα.

Πάντα σου συνέβαινε αυτό;
Πάντα! Ακόμη και στα πιο δύσκολα, εγώ πάντα γύρναγα το κεφάλι μου στον ήλιο. Στρεφόμουν στο φως.

 

 

«I was quiet. But I was not blind»

Θυμάσαι τις μέρες που παρέμενες σιωπηλή;
Τις θυμάμαι. Όταν είσαι νεότερος είσαι πιο αυθόρμητος, μεγαλώνοντας όμως αυτό αλλάζει. Παρατηρείς και μετά μιλάς. Σιωπάς. Σκέφτεσαι: «Αξίζει τον κόπο να σπαταλήσω την ενέργειά μου;». Επίσης, δεν είμαι και απ’ τους ανθρώπους που θέλουν να μεταφέρουν στους άλλους κάτι που δεν είναι ευχάριστο. Αν και μόνο καλό μας κάνει το να μιλάμε – και γενικότερα.

«Hurting someone with the truth, is better than making them happy with a lie»

Αν κάποιος σου «γκρέμιζε» κάτι από τον κόσμο που ήδη είχες, θα άντεχες την αλήθεια;
Κάποιες φορές μού ήταν δύσκολο. Αλλά, πάντα, θέλω να κοιτάω μπροστά. Το παρακάτω. Τι; Να κάτσεις να κλαις τη μοίρα σου;

 

«It’s ok if people don’t like you. Most people don’t even like themselves»

Σου συνέβη, κάποια εποχή, να μην αγαπάς τον εαυτό σου, όσο θα ‘θελες;
Απ’ όσο θυμάμαι, όχι.

Από παιδί αγαπούσες τον εαυτό σου;
Μου το έμαθαν οι γονείς μου, αλλά το «έφερα» και μαζί μου μάλλον. Είναι συνδυασμός. Ναι, πάντοτε με αγαπούσα.

Υπήρξε και περίοδος που διατάραξες τη σχέση σου με τον εαυτό σου;
Ναι, υπήρξε. Αλλά αν δεν υπήρχε εκείνη η περίοδος, δεν θα γινόταν και η εξέλιξη του εαυτού μου. Είπα: «Κάτι λάθος πάει, πρόσεξέ το, σκέψου το». Η διαδικασία είναι δύσκολη, θέλει «δουλειά» αν θέλεις να γίνεις καλύτερος άνθρωπος.

Βλέπεις καθαρότερα πια;
Βλέπω πολύ καθαρά πια.

«You are the first victim, of your own anger»

Θυμώνεις το ίδιο εύκολα στην προσωπική σου ζωή όσο και στην επαγγελματική;
Θυμώνω, ναι. Κοίτα, στα πρακτικά θέματα, στην προσωπική μου ζωή, είμαι πιο αφελής απ’ ό,τι στα επαγγελματικά μου. Στην επαγγελματική μου ζωή, είμαι πιο «επιτυχημένη» σ’ αυτό τον τομέα.

Πέρασες ποτέ κατάθλιψη;
Δεν την εντόπισα. Δεν είμαι βέβαιη αν είχα ποτέ. Αλλά, σίγουρα υπήρξε περίοδος της ζωής μου που συγκεντρωνόμουν σε ένα μόνο πράγμα, γιατί τα άλλα δεν μπορούσα να τα αντιμετωπίσω – δεν μ’ ενδιέφεραν τη δεδομένη στιγμή.

Σε ψυχολόγο έχεις πάει;
Ναι, βέβαια. Για τέσσερα χρόνια. Τώρα δεν συνεχίζω, αλλά, ανά πάσα στιγμή, μπορεί να το ξανακάνω. Θεωρώ πως όλοι πρέπει να το κάνουμε. Είναι ένα «δώρο» για μας. Δεν έχουμε τόσες δυνάμεις, ώστε να τα ελέγχουμε όλοι όλα και να τα ξεπερνούμε κι όλα. Και, σίγουρα, δεν έχουμε πάντα τη δύναμη να είμαστε μόνοι μας σε όλα. Δεν περνάνε όλα από το χέρι μας. Αλλά, τουλάχιστον, αυτά που μπορούμε να ελέγξουμε, ας κάνουμε ό,τι μπορούμε γι’ αυτά. Θα σου πω κάτι, αφού κάνουμε αυτή τη συζήτηση. Είμαι υπέρ του αγώνα. Σε όλα! Καλύτερα να πέσω μαχόμενη, παρά να πέσω μοιρολάτρης. Και δεν πιστεύω ούτε στα «μοιραία» γεγονότα, ούτε πως είναι όλα προδιαγεγραμμένα και προαποφασισμένα. Όχι. Εμείς, μόνο εμείς, είμαστε οι μέτοχοι της ζωής μας.

Ακόμη και σε γεγονότα που δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε, που γνωρίζουμε πως δεν περνάνε από το χέρι μας;
Μέχρι του σημείου που να πεις «δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο», οφείλεις να είσαι μαχόμενος.

Εσύ, γιατί πήγες σε ψυχαναλυτή;
Για προσωπικούς λόγους.

Σε τι σε ξεμπλόκαρε;
Στο να μη νομίζω ότι και οι άλλοι είναι σαν εμένα.

 


Tοπ, παντελόνι και σκουλαρίκια, Marks & Spencer. Βραχιόλι Stalo Markides.

 

«A year ago I would die for certain people. A year later, half of them are dead to me»

«Σκοτώνεις» εύκολα ανθρώπους που βρίσκονταν στη ζωή σου;
Καθόλου! Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο. Αυτό μπορεί να είναι και ελάττωμα βέβαια, στον κόσμο που ζούμε.

Συνήθως ποιο σου λένε οι φίλοι σου ότι είναι ένα από τα μεγάλα ελαττώματά σου;
Ότι είμαι φτανόκαρτη.

Ωστόσο, όσο μιλάμε, μου δίνεις την εντύπωση μιας πολύ δυναμικής γυναίκας, μιας γυναίκας που μπορεί να υπερπηδήσει πολλές δύσκολες καταστάσεις στη ζωή της. Πώς μπορεί αυτή η γυναίκα να είναι και τόσο ευαίσθητη, όπως ισχυρίζονται οι φίλοι σου;
Πώς μπορεί αλλιώς; Κοίτα, αυτό ισορροπεί άλλοτε δύσκολα μέσα μου, άλλοτε πιο εύκολα. Μπορεί, όμως, να είσαι και πιο δυναμικός όταν είσαι ευαίσθητος. Ή πιο σωστός.

Πάντα συνδυάζονταν αυτά τα δύο μέσα σου;
Πάντα. Ακόμα και σε δύσκολες καταστάσεις. Πώς αλλιώς να τις περάσεις; Τις νιώθεις, τις ζεις, δρας – και δρας με δύναμη!

Υπάρχουν άνθρωποι που καταρρέουν βέβαια…
Όλοι μας έχουμε μεγάλη δύναμη μέσα μας. Κι όλοι πρέπει να τη βρούμε. Το οφείλουμε στον εαυτό μας και στους ανθρώπους που αγαπάμε και μας περιβάλλουν.

Αυτά μαθαίνεις και στον γιο σου;
Ακριβώς αυτά. Όλα κινούνται κι όλα γίνονται. Τα πάντα ρει.

Διαβάζεις πολύ, ε;
Προσπαθώ. Η αγαπημένη μου συγγραφέας είναι η Ζυράννα Ζατέλη. Εκείνο το «Και με το φως του λύκου επανέρχονται», τι αριστούργημα!

«…Να του πεις πως η νιφάδα του χιονιού είναι τέλεια, μα ο άνθρωπος δεν είναι!», γράφει επίσης στο «O θάνατος ήρθε τελευταίος»…
…Ακριβώς. Τη θαυμάζω!

Η Ζυράννα, ωστόσο, στα περισσότερα βιβλία της, δείχνει, μέσω των ηρώων της, να αντιμετωπίζει απολύτως φυσικά την ύπαρξη του θανάτου. Η δική σου σχέση με τον θάνατο ποια είναι;
Είμαι συμφιλιωμένη με τον θάνατο. Τώρα πια πολύ. Γι’ αυτό και -τώρα πια- πολλά πράγματα μού φαίνονται ανούσια. Είναι και ο θάνατος μέρος της ζωής. Το πιο δεδομένο.

…Θαυμάζω τη γενναιότητά σου… Καταλαβαινόμαστε νομίζω…
Μη νομίζεις… Είμαστε όλοι μία ποικιλία χαρακτηριστικών.

 


Φόρεμα και σκουλαρίκια Stalo Markides. Ζώνη και παπούτσια Marks & Spencer. 

 

«Nobody cares. Work harder!»

Αισθάνθηκες ποτέ αβοήθητη;
Ναι. Για πράγματα που δεν μπορούσα ούτε εγώ, ούτε κανείς άλλος να βοηθήσει.

Είναι πολύ σημαντικό κομμάτι στη ζωή σου ο γιος σου, Ηλέκτρα;
Ναι, είναι εξαιρετικά σημαντικό, αλλά δεν θέλω να είναι το μοναδικό. Ούτε θέλω ποτέ μου να του «φορτωθώ». Θέλω να του δώσω ό,τι μπορώ ως μάνα, αλλά δεν παύει να είναι μία σχέση και, όπως κάθε σχέση, είναι πάρε δώσε. Επίσης, δεν είναι «κτήμα» μου. Θέλω να είναι ελεύθερο ον. Θα βοηθήσω όσο μπορώ, αλλά μετά θέλω να κάνει τις δικές του επιλογές. Δεν θα ήθελα ποτέ να είμαι «κολλημένη» στο παιδί μου ή το παιδί μου σε μένα.

Γραπώθηκες ποτέ πάνω του;
Όχι. Συνειδητά. Αυτό θα ήταν μεγάλο λάθος. Και, γενικά, δεν είναι σωστό να γραπώνεσαι από κανέναν άνθρωπο – ούτε από συντρόφους, ούτε από φίλους, ούτε από κανέναν.

 

«I am not what has happened to me. I am what I choose to become…»

Διαλέγουμε, πιστεύεις, τις δυσκολίες μας;
Διαλέγουμε τις δυσκολίες μας αν είμαστε άνθρωποι που θέλουμε να ζούμε με τις δυσκολίες που μας τυχαίνουν και δεν τις προσπερνάμε. Ωστόσο, όταν έρχονται οι δυσκολίες, ναι, πολλές φορές, δεν τις διαλέγουμε. Μας διαλέγουν. Αλλά, ποιος είπε ότι είναι κακό να έχουμε και δυσκολίες στη ζωή;

Η μεγαλύτερη δυσκολία σου σε τι αφορούσε;
Το να διακόπτω τις σχέσεις μου με τους άλλους απόλυτα.

Κι η μεγαλύτερη σου δυσκολία ως γεγονός;
Αυτό, επέτρεψέ μου, να μην το πούμε δημόσια. Είναι κάτι προσωπικό.

Info: Η Ηλέκτρα Φωτιάδου πρωταγωνιστεί στη σειρά «Γαλάτεια», που μεταδίδεται καθημερινά στις 15.30 από το Sigma.

STYLING: SHONA MUIR
ΜΑΚΙΓΙΑΖ: ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
ΜΑΛΛΙΑ: ΑΝΔΡΕΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Πηγή : Περιοδικό Down Town, τεύχος 649

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *