Ηθοποιός σημαίνει φως

Ηθοποιός σημαίνει φως

Ανέκαθεν λάτρευα το θέατρο. West End, Broadway, Βουκουρεστίου – όπου κι αν βρέθηκα στον κόσμο ποτέ δεν έχασα ευκαιρία να απολαύσω το τοπικό σανίδι. Είχα την τύχη και συνάμα τιμή να δω γίγαντες της υποκριτικής επί σκηνής, όπως τον Al Pacino, τον Kevin Spacey, τον Christian Slater, τον Val Kilmer και τον Γιώργο Κιμούλη, για να αναφέρω ορισμένους, και από τον καθένα από αυτούς πήρα και κάτι διαφορετικό πίσω σπίτι μαζί μου, σε συναισθηματική εμπειρία, μετά το πέρας της παράστασης –ένας μου έδωσε κλάμα, άλλος γέλιο, κάποιες φορές πήρα ένα αμάλγαμα πολλών διαφορετικών συναισθημάτων, όσες φορές όμως κάθισα σε καρέκλα (πλαστική ή με βελούδινη φόδρα), κερκίδα (ξύλινη ή μαρμάρινη) ή ακόμη και οκλαδόν σε θέατρο, όλες ανεξαιρέτως ταξίδεψα μέσα από ερμηνείες που διεγείρουν τους δακρυϊκούς μου αδένες, σκηνικά που ντύνουν το σανίδι με λεπτομέρειες από παραμύθι, και τραγούδια των οποίων οι νότες εισχωρούν από τους πόρους της ψυχοσύνθεσής μου, πάνε κατευθείαν στην καρδιά μου και την ηλεκτρίζουν – τα παίρνω όλα αυτά και δίνω πίσω σε αντάλλαγμα χειροκρότημα, πολύ χειροκρότημα, τις πλείστες φορές όρθιος παρά καθήμενος. Πληρώνω τους καλλιτέχνες με άπλετο ψυχικό συνάλλαγμα, ως αντίτιμο για το ταξίδι που μόλις μου έχουν προσφέρει. Παίρνω αέρα και δίνω αέρα, και είναι τόσο ηλεκτρισμένος αυτός ο αέρας που πάει κι έρχεται, είναι τόσα πολλά και δυνατά τα ιόνια που εμπεριέχονται στα κύματά του, που αμφότεροι ηθοποιός και θεατής υποκλίνονται μπροστά στο μεγαλείο του συναισθήματος. Με όσους ηθοποιούς κι αν συνομίλησα παρασκηνιακά, μετά την πτώση της αυλαίας, όλοι ανεξαιρέτως, είτε είναι απόφοιτοι του Κουν ή του Strasberg ή του Καυκαρίδη, είχαν να μου πουν το ίδιο πράγμα: η αμοιβή του ηθοποιού κρύβεται στο χειροκρότημα. Όσο πιο θορυβώδες, τόσο το καλύτερο για την καρδιά του καλλιτέχνη, η οποία τρέφεται με τα ντεσιμπέλ που παράγουν οι παλάμες των θεατών.

Πάντα πάω παρασκήνιο. Μου αρέσει να συζητώ με τους ηθοποιούς λίγο πριν να βγάλουν από μέσα τους το κουστούμι του χαρακτήρα που μόλις ενσάρκωσαν και να επιστρέψουν στη δική τους ταυτότητα. Νιώθω δέος μπροστά στη μεταμόρφωση του καλλιτέχνη, η οποία οριοθετείται από την αυλαία και πυροδοτείται από καθαρό, αγνό συναίσθημα. Σε ένα τέτοιο παρασκήνιο βρέθηκα τις προάλλες, να συνομιλώ με έναν φίλο ηθοποιό, μετά από μια παράσταση που με είχε συγκλονίσει. Του έσφιξα το χέρι, αφού εκείνος μου είχε σφίξει με την ερμηνεία του την καρδιά και του μίλησα για τη μεγάλη αγάπη που τρέφω για το θέατρο και για τα ταξίδια της ψυχής και του μυαλού που αυτό μου προσφέρει κι εκείνος μου μίλησε για το πόσο ευλογημένος νιώθει που, μέσα από το σανίδι, το βεστιάριο, το σενάριο, τα τραγούδια, τα σκηνικά και τους συμπρωταγωνιστές του, του δίνεται η ευκαιρία, με κάθε παράσταση, να ζήσει και μια διαφορετική ζωή, έστω και παροδικά.

Μιλήσαμε για το πόση σημασία έχει να αγαπάς εκείνο που κάνεις κι ας μην πληρώνεσαι αδρά – τα υπόλοιπα τα βάζει το χειροκρότημα. Συγκρίναμε τον χρηματικό πλούτο με τον συναισθηματικό και αποφανθήκαμε, ομόφωνα, πως, στ’ αλήθεια, δεν υπάρχει σύγκριση. Είπα να κάνω κι ένα τεστ, να δω την αντίδρασή του σε λέξεις απούσες από το λεξιλόγιο ενός καλλιτέχνη, λέξεις όπως ‘γραφείο’, ‘9-5’ και ‘προαγωγή’. Του τις έδωσα και μου χαμογέλασε και μου είπε απλά πως το γραφείο του καλλιτέχνη βρίσκεται στο μυαλό του και η προαγωγή στην καρδιά του και την τελευταία του την δίνει το πλήθος κάθε φορά που το χειροκρότημά του τον προστάζει σε encore.

Στο γραφείο θα πέθαινα, φίλε’ μου λέει. ‘Αργά και βασανιστικά, μα σίγουρα θα πέθαινα. Το γραφείο δεν είναι τόπος για ένα άτομο δημιουργικό. Σκοτώνει την προσωπικότητα, κλέβει στιγμές, αδειάζει την καρδιά. Τι να κάνεις ένα γεμάτο πορτοφόλι όταν η καρδιά σου είναι άδεια;’ Του γνέφω καταφατικά, κάνοντας την ίδια ώρα τις δικές μου σκέψεις επί του θέματος – στο κάτω κάτω, έχω κι εγώ αδερφό καλλιτέχνη, συγκεκριμένα μουσικό, και ούτε με τη φαντασία μου δεν καταφέρνω να τον τοποθετήσω σε γραφείο! Μου διακόπτει τους συνειρμούς μου, λέγοντας μου κάτι που του είχε πει ο μέντοράς του στη δραματική σχολή που φοιτούσε, κάτι που κουβαλά μέσα του από τότε και το οποίο θυμάται πριν από κάθε παράσταση, σαν εμψυχωτικό τελετουργικό. Του είπε ‘ο ηθοποιός, και νεκρός ακόμη, βγαίνει πάνω στη σκηνή και παίζει’. Ανατρίχιασα ολόκληρος! Ανατριχιάζω και τώρα που το γράφω. ‘Το σανίδι…’, μου είπε ο φίλος μου, ‘…το σανίδι είναι κάθαρση. Ότι κι αν φέρνεις μαζί σου από τον έξω κόσμο, το σανίδι στο παίρνει με το που σηκώνεται η αυλαία και στο δίνει πίσω με το που πέφτει – αν στο δώσει. Κάποιες φορές, ο ρόλος που ενσαρκώνεις σου καταπίνει σκέψεις, έγνοιες, σκοτούρες. Στην τελική, υποδύεσαι με τόσο πάθος τους ρόλους σου, που καταλήγεις να ζεις μέσα από αυτούς, μέσα από όλες εκείνες τις μικρές και όμορφες ιδιοσυγκρασίες τους. Τέτοια είναι, βλέπεις, η ψυχοσύνθεση του καλλιτέχνη – εύπλαστη, μα συνάμα κι εύθραυστη. Δεν θα την αντάλλαζα, όμως, ούτε για όλες τις “ισορροπίες” του κόσμου, και κυρίως για εκείνες του γραφείου, τις πλαστές, τις κούφιες’. Ο φίλος μου παίρνει ανάσα κι έπειτα μου λέει καταληκτικά, για ακόμη μια φορά, πως νιώθει ευλογημένος που κάνει αυτό που πραγματικά γουστάρει, αυτό που λατρεύει. Το βλέπω πως νιώθει αληθινά ευλογημένος, το διαπιστώνω. ‘Πόσο λίγοι άνθρωποι μοιράζονται αυτό το υπέροχο συναίσθημα’ σκέφτομαι. Να κάνεις αυτό που πραγματικά αγαπάς στη ζωή σου – να ακούσεις το κάλεσμα σου, και να το μετουσιώσεις, να κάνεις το όνειρο πράξη και κάθε πράξη από ‘κει και πέρα να μοιάζει σαν όνειρο. Οι παραπάνω, δυστυχώς, κλείνουν τα αυτιά τους στο συγκεκριμένο κάλεσμα και ακόμη χειρότερα, τα κλείνουν συνειδητά, ανταλλάζοντας το οποιοδήποτε ταλέντο και κλίση τους με τη γραφειακή “ισορροπία”.

Κάνοντας μια αυτοκριτική, παραδέχομαι πως αν στηνόταν δικαστήριο που να καταδίκαζε όλους αυτούς τους μια-κωφούς-και-μια-ακούοντες, πρώτος θα δήλωνα ένοχος εγώ, κατηγορηματικά μάλιστα. Mea culpa. Κάνω όμως κάτι γι’ αυτό – γράφω. Γράφω, γιατί αυτό πραγματικά αγαπώ και γουστάρω να κάνω. Γράφω τις νύχτες, όταν ο υπόλοιπος κόσμος κοιμάται. Γράφω, και κλείνουν τα μάτια μου από την κούραση της ημέρας, μα ανοίγει τόσο πολύ η καρδιά μου που παρασύρει μαζί της και τα μάτια μου κι έτσι ανοίγουν κι αυτά διάπλατα. Κλέβω από τον ύπνο μου και τα δίνω στο όνειρό μου, κινούμαι προς αυτό σιγά – σιγά, μια ιστορία τη φορά. Έστω. Κάποτε θα φτάσω εκεί που θέλω, εκεί που ονειρεύομαι. Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Το πραγματικό έγκλημα θα ήταν να μην έκανα καν την προσπάθεια, να μην έβαζα κάτω τη δουλειά. Την κούραση δεν την νιώθεις όταν ονειρεύεσαι – εξασθενεί, χάνεται.

Είμαι ευλογημένος ρε φίλε!’ μου λέει εμφαντικά και ολόψυχα ο ηθοποιός. Το ίδιο νιώθω κι εγώ, που πλαισιώνομαι από έτσι ανθρώπους, των οποίων η ψυχή τους είναι γεμάτη φως και μέσα από τις κουβέντες μας εξαφανίζονται τα σκοτάδια των οποιονδήποτε ενδοιασμών μου. Το φως που κουβαλούν μέσα τους είναι, όπως φαίνεται, μεταδοτικό. Είναι ακριβώς αυτό το φως που ονειρεύομαι κι εγώ κάποια μέρα να αποκτήσω και τότε θα μπορώ να σταθώ απέναντι από όλους αυτούς τους φίλους μου, ακούγοντας το δικό μου τρίτο κουδούνι και να τους πω με απόλυτη βεβαιότητα πως νιώθω κι εγώ πραγματικά κι αληθινά ευλογημένος σαν κι αυτούς.

 

 

 

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *